Konağa girdiklerinde, hava artık kararmaya başlamıştı. Kurulan sofrada bir başına oturan Sultan hanıma baktı Fırat. Gözlerindeki kırgınlık , nefretinde ötesinde bir duygu barındırıyordu.
Evet kırgındı, nefretten ziyade yüreğinde annesine karşı duyduğu büyük bir hayal kırıklığı vardı. Elinden bile isteye çalınan yıllarının, en çokta onun bakmaya kıyamadığı kadının çektiği onca zulmün sebebiydi bu kırgınlık. Bakışlarını annesinden çekip, kucağında uyuyan çocukla beraber çıkmaya başladı merdivenleri.
“Ne vakitten beri, soframız boş kalır olur Fırat. Babanın kurallarını tek tek yoksayıyorsun he..” dedi Sultan hanım. Sesinde bir gram dahi pişmanlık barındırmadan . Onca olanın sebebi kendi değilmiş gibi hala katran karası gözlerinden Mevâ’ya karşı duyduğu nefret akıyordu.
Annesinin sözleri
