Tüm gece, gözünü bile kırpmadan izlemişti Fırat, kollarında masumca uyuyan sevdiğini. Baktıkça içi titriyor, anımsadığı şeylerse kalbini sızlatıyordu..
“Uyurken bile, yüzünde hüzün var Mühürlü.. diye fısıldadı sessizce.. “Canımı sersem önüne, geçer mi? Unutur musun yaşadığın cehennemi..” dedi çatallaşan sesiyle ve gözünden düşen bir damlayı sildi elinin tersiyle..
“Belki unutturamam yaşadıklarını.. Ama sana söz, bundan sonra yüzün gülsün diye olacak tüm çabam mühürlüm..” diyip usulca bir öpücük kondurdu kadının saçlarına..
On beş , yirmi dakika sonra hızla açılan kapının duvara çarpmasıyla Mevâ korkuyla sıçrayıp uyanmıştı.. İkisi birden aniden içeri dalan Ardil’e bakakalmıslardı şaşkınca..
“Aaa siz aynı yatakta mı yattınız..?” diyen oğluyla Mevânın yüzünde bir mahcubiyet belirmişti..
