Aklında geçmişin yarası ile bas ucundaki beyaz elbiseye baktı Mevâ.. Oysa bir zamanlar ne severdi beyazı.. Temizliğin, saflığın simgesiydi bu renk. Belkide kendine layık görmüyordu beyazı Mevâ.. Belki de acısının rengiydi bu renk artık..
O sevdiği adamın ona aldığı beyazı giyip, erecekti vuslatına.. Ama üzerine adı gelinlik olan bi kefen giydirip, takmışlardı beline kırmızı kuşağı.. Bir kırmızı kuşak uğruna yakmışlardı hayatını..
Başka giyecek kıyafeti olmadığından mecburdu bu elbiseyi giymeye. Derin bir nefes alıp, ayaklandı Mevâ. Arabasıyla oynayan oğluna bakıp buruk bir tebessüm kondurdu yüzüne ve girdi banyoya..
Kısa bir sürede elbiseyi giymiş, hazırlanmış halde çıktı banyodan. Ardil’in annesini gördüğü gibi gözlerinin içi gülmeye başlamıştı adeta..
“Anne sen pamuk pyenses mi old
