Sonunda misafirler gitmişti ve Efe artık biraz olsun rahatlayabilirdi.
Mutfakta bulaşıklarla ilgilenen karısının yanına giderken yüzünde geniş bir tebessüm vardı. Annesinin makineyle uğraşıyor olduğunu görmesine rağmen umursamazca karısına sarıldı, kulağına eğilirken ona gülümseyen annesine göz kırpıp usulca sordu. “Senin neyin var bugün?”
“Sadece yoruldum,” diye karşılık verdi Dilem, bunu söylemek bile çok güç olmuştu. Hakkı olmadığını düşünmesine rağmen kendini o kadar üzgün hissediyordu ki adamın gözlerine bakmaya dahi katlanamıyordu.
“Sana kendini yorma dememiş miydim ben?” diye takıldı bu kez de Efe.
Yüzü gülsün istiyordu fakat Dilem hiç gülecek gibi değildi. Bilmediği bir şey mi olmuştu acaba?
“Dışarı çıkmayacak mıyız peki?” diye sordu şansını tekrar deneyerek.
“Başka zaman çık
