บ่วง(รัก)ต้องห้าม

เริ่มต้นชีวิตใหม่…

น้ำฝนทำเรื่องขอย้ายโรงเรียนโดยที่เธอเลือกไปที่กรุงเทพฯ.. เธอต้องการเริ่มต้นการแก้แค้นของเธอดังนั้นเธอจึงเลือกที่จะไปที่กรุงเทพฯและถือว่าสวรรค์ได้เข้าข้างเธอบ้าง.. เพราะเธอได้งานใหม่ที่โรงเรียนประถมศึกษาถึงแม้ว่ามันจะไม่ใช่โรงเรียนชื่อดังแต่อย่างน้อยมันก็อยู่ในกรุงเทพฯ เธอไม่รู้ด้วยซ้ำไปว่าพ่อของน้ำนนเป็นใครและอยู่ที่ไหน.. เธอรู้แค่ว่าผู้ชายคนนั้นน่าจะมีความเกี่ยวโรงแรมที่หนิ้งไปทำงานที่นั่น.. ดังนั้นเธอจะต้องหาข้อมูลว่าโรงแรมนั้นมีในกรุงเทพฯรึเปล่า…

“ น้ำนนครับ.. แม่ฝนรักน้ำนนครับ.. หิวไหมครับ…” น้ำฝนมองเด็กชายตัวอวบที่นั่งอยู่บนตักของเธอนิ่งมันคือการเดินทางสู่โลกกว้างครั้งแรกของน้ำนนเลยก็ว่าได้และดูเหมือนว่าเจ้าตัวจะตื่นเต้นเอามากๆเพราะตากลมโตของน้องน้ำนนจ้องมองออกไปมองสองข้างทางโดยไม่ยอมหลับยอมนอนเลย.. แต่ก็ถือว่าเธอและแม่โชคดีมากเพราะน้องน้ำนนเป็นเด็กที่เลี้ยงง่ายมากๆเธอไม่รุ้หรอกว่าน้องน้ำนนจะรู้รึเปล่าว่าแม่ที่น้องน้ำนน กอดอยู่ตอนนี้ไม่ใช่แม่แท้ๆของตัวเอง… ถึงแม้ว่าเธอจะไม่ใช่แม่แท้ๆแต่เธอก็รักน้องน้ำนนไม่ต่างจากว่าเธอเป็นแม่แท้ๆ…

“เอามาให้แม่อุ้มบ้างก็ได้.. ดูสิไม่ยอมนอนเลย.. ตาใสแป๋วเลยน้องน้ำนน…” อุไรหันมามองหน้าหลานชายตัวน้อยของตัวเองด้วยสายตาที่ยากจะคาดเดา.. เพราะเธอคิดถึงแม่ของหลานเอามากๆ.. แต่เธอก็ยังโชคดีที่อย่างน้อยโลกใบนี้ยังใจดีกับเธออยู่บ้างเมื่อน้ำนิ่งยังทิ้งน้องน้ำนนเอาไว้ให้เธอได้กอดและน้องน้ำนนก็คือตัวแทนของลูกสาวคนเล็กของเธอ…

“ ไม่เป็นไรจ๊ะแม่.. อีกไม่นานก็น่าจะถึงแล้ว.. ” น้ำฝนหันไปตอบแม่ของเธอเพราะว่าอีกไม่นานก็จะถึงจุดหมายปลายทางที่รถประจำทางจะจอดแล้วและเมื่อถึงจุดหมายปลายทางแล้วก็จะมีคนมารับเธอและแม่ของเธอรวมถึงน้องน้ำนนด้วย…

~~~

น้ำฝนทำงานที่โรงเรียนแห่งใหม่ได้ครบหนึ่งอาทิตย์แล้วเธอมีบ้านพักครูดังนั้นเธอจึงประหยัดเรื่องค่าเช่ามาบ้างเธอสอบถามโรงเรียนแล้วว่าเธอสามารถพาแม่และหลานชายของเธอมาอยู่ด้วยได้รึเปล่า.. ทางโรงเรียนก็อนุญาตเพราะปกติก็ไม่ค่อยมีใครมาอาศัยอยู่ที่บ้านพักครูอยู่แล้วดังนั้นมันก็น่าจะดีที่อย่างน้อยบ้านพักครูจะมีคนมาอยู่และถ้าอนาคตมีคนมาอยู่เพิ่มมันก็น่าจะดียิ่งขึ้น…

“ แม่จ๋าแม่อยากลองขายอะไรไหม? น้ำนนครับแม่ฝนกลับมาแล้ว..” น้ำฝนได้สอบถามคุณครูที่นี่แล้วว่าแม่ของเธอสามารถขายของอะไรได้บ้างเพราะว่าเธอเองก็ลองสังเกตุบริเวณบ้านพักครูดูไม่ค่อยมีคนขายอะไรเลย.. ถ้าแม่เธอทำกับข้าวขายมันก็น่าจะดีนะเพราะแม่เธอทำกับข้าวอร่อย.. และคุณครูที่อยู่ในบ้านพักครูที่นี่พวกเขาก็พากันไปซื้อกับข้าวจากข้างนอกมากินกัน.. มันจะดียิ่งขึ้นถ้าแม่ของเธอได้ทำสิ่งที่แกชอบและก็สร้างรายได้ให้แกด้วย..

“ เราขายได้เหรอฝน.. แม่กลัวว่าจะมีปัญหาทีหลังน่ะถ้าเราขายของที่นี่…” อุไรเองก็อยากจะหาอะไรทำบ้างเพราะให้เธอยู่แต่บ้านอย่างเดียวมันน่าเบื่อ.. เธอไม่อยากจะเป็นภาระของลูกสาวเธอ เพราะตอนนี้น้ำฝนเป็นเสาหลักของบ้านถ้าเธอสามารถช่วยแบ่งเบาภาระได้เธอก็ยินดีนะ…

“ ได้สิจ๊ะเพราะว่าฝนได้ลองถามครูใหญ่แล้วท่านก็ไม่ติดอะไรนะเพราะท่านคิดว่าท่านเองก็อยากจะทำสหกรณ์ครูที่นี่เหมือนกัน.. ท่านบอกหนูว่าอยากให้โรงเรียนกับบ้านพักครูมีชีวิตชีวามากขึ้นกว่านี้น่ะจ๊ะ.. ” ปากก็พูดแต่มือของเธอก็จัดการอุ้มน้องนำ้นนและป้อนนมให้เจ้าตัวอ้วน.. ดูสิน้องน้ำนนจะติดเธอมากเกินไปแล้วนะ.. แม่ชอบบ่นว่าน้องน้ำนนจะกินนมก็ตอนที่เธอกลับมาแล้วเท่านั้นแต่ข้าวก็กินได้ปกตินะเธอจึงไม่ค่อยเป็นห่วงน้องน้ำนนสักเท่าไร…

“ งั้นก็แล้วแต่ฝนเลย แม่อยู่บ้านอย่างเดียวมันก็น่าเบื่อ แต่จะมีคนซื้อของเราเหรอฝน? ”

“ ไม่ลองไม่รู้ค่ะคุณอุไร.. งั้นเดี๋ยววันอาทิตย์เราไปหาซื้อของกันนะแม่นะ ไปเปิดหูเปิดตาด้วยมาอยู่นี่เป็นอาทิตย์แล้วยังไม่ได้พากันออกไปไหนเลยจริงไหมครับน้ำนน…”

อุไรถึงกับยิ้มให้กับน้ำฝนทันทีถึงแม้ว่าลูกสาวคนโตของเธอจะเป็นคนพูดจาโผงผางไปบ้างแต่น้ำฝนก็ไม่เคยคิดร้ายกับใครและน้ำฝนเองก็ดูจะรักน้ำนนราวกับว่าน้องน้ำนนนั้นเป็นลูกของตัวเองจริงๆ…