Pandesal ni Roommate

Maagang nagising si Jerome sa mahinang tilaok ng manok at malamig na simoy ng hangin na pumapasok sa maliit na bintana ng kanyang inuupahang kwarto. Hindi siya sanay sa ganitong katahimikan. Sa lungsod kung saan siya lumaki, ang umaga ay palaging puno ng ingay—busina ng sasakyan, sigawan ng mga tindero, at tunog ng mga taong nagmamadali sa kani-kanilang trabaho. Pero ngayon, iba na ang lahat. Napabuntong-hininga siya habang nakaupo sa gilid ng kama. Ngayon ang unang araw niya bilang estudyante sa isang kolehiyo sa probinsya. Bagong paaralan, bagong kapaligiran, at higit sa lahat—bagong buhay. Lumipat siya rito dahil sa trabaho ng kanyang tiyahin na siyang nag-alok na tumulong sa kanyang pag-aaral. Kahit medyo nahihiya siya noong una, alam niyang ito na ang pinakamagandang pagkakataon para makapagtapos siya ng kolehiyo. Nag-unat siya ng katawan at tumayo. Napansin niyang wala pa ang kanyang roommate sa kabilang kama. “Aga naman niyang gumising,” bulong ni Jerome sa sarili. Hindi pa niya gaanong kilala ang roommate niya. Kagabi lang sila nagkita nang dumating siya sa boarding house. Ang alam lang niya ay Chard ang pangalan nito at isa rin itong estudyante sa parehong kolehiyo. Habang nag-aayos siya ng kanyang gamit, may naamoy siyang kakaiba. Amoy… tinapay. Hindi lang basta tinapay—amoy mainit na pandesal. Napakunot ang noo ni Jerome. “May bakery ba malapit dito?” tanong niya sa sarili. Maya-maya ay bumukas ang pinto ng kanilang kwarto. “Uy, gising ka na pala.” Napalingon si Jerome at doon niya nakita si Chard. Matangkad ito, medyo moreno, at basa pa ang buhok na parang kakaligo lang. Nakasuot siya ng simpleng puting t-shirt at shorts habang may hawak na papel na supot. Ngumiti ito. “Good morning,” sabi ni Chard. “Good morning,” sagot ni Jerome habang medyo nahihiya. Lumapit si Chard sa mesa sa gitna ng kwarto at inilapag ang supot. “Ayaw mo bang mag-almusal?” tanong nito. Binuksan ni Chard ang supot at lumabas ang mainit-init pang pandesal. Agad kumalat sa kwarto ang masarap na amoy nito. Napangiti si Jerome kahit hindi niya napansin. “Pandesal?” tanong niya. “Oo. Bagong luto ‘yan sa bakery sa kanto,” sagot ni Chard. “Araw-araw akong bumibili bago pumasok.” “Ah… ganun ba.” Kumuha si Chard ng dalawang pandesal at inabot ang isa kay Jerome. “O, sa’yo na ‘to. Welcome gift,” sabi nito. Nagulat si Jerome. “Ha? Hindi na, okay lang—” “Hoy, kunin mo na. Marami ‘to,” putol ni Chard habang natatawa. Napakamot sa ulo si Jerome bago niya tinanggap ang pandesal. “Salamat.” Umupo silang dalawa sa maliit na mesa. Tahimik silang kumakain sa simula. Pero hindi mapigilan ni Jerome na mapansin ang roommate niya. May kakaiba kay Chard. Simple lang ang itsura nito pero may charm na hindi niya maipaliwanag. Bigla itong nagsalita. “So… first year ka?” tanong ni Chard. “Oo,” sagot ni Jerome. “Course?” “Tourism.” “Ah, nice. Ako naman third year na sa Hospitality Management.” “Talaga?” Tumango si Chard. “Kaya kung may kailangan kang tulong sa school, sabihin mo lang.” Medyo gumaan ang pakiramdam ni Jerome. Hindi pala nakakatakot ang roommate niya. Sa katunayan, mukhang mabait pa nga. Habang kumakain sila, napansin ni Jerome na nakatingin sa kanya si Chard. “Ano?” tanong niya. Napangiti si Chard. “Wala. Napansin ko lang.” “Ano?” “Ang tahimik mo.” Napatawa si Jerome nang mahina. “Ganun talaga ako.” “San ka ba galing?” tanong ni Chard. “Sa Maynila.” “Ah, kaya pala.” “Bakit?” “Halata,” sabi ni Chard habang natatawa. “Ha? Paano mo nasabi?” “Sa accent mo. At saka parang naninibago ka pa dito.” Hindi napigilan ni Jerome na ngumiti. “Medyo.” Tahimik ulit sila sandali habang umiinom ng kape si Chard. Pagkatapos ay nagsalita ito. “Alam mo,” sabi niya, “ganyan din ako nung first time kong lumipat dito.” “Talaga?” “Oo. Pero masasanay ka rin.” Napatingin si Jerome sa bintana. Sa labas, makikita ang mga puno na sumasayaw sa hangin at ang maliit na kalsada na halos walang dumadaan. Ang layo nito sa lungsod. Pero kakaiba… parang may kapayapaan. “Siguro nga,” sabi niya. Tumayo si Chard at kinuha ang kanyang bag. “Anong oras class mo?” “Eight.” “Same tayo.” Nagulat si Jerome. “Talaga?” “Oo. Tara, sabay na tayo.” Napangiti si Jerome. “Sige.” Habang naglalakad sila palabas ng boarding house, hawak ni Jerome ang huling pandesal na ibinigay ni Chard. Hindi niya alam kung bakit, pero parang gumaan ang pakiramdam niya. Hindi na siya gaanong kinakabahan. Sa unang pagkakataon mula nang lumipat siya sa probinsya, pakiramdam niya ay hindi siya nag-iisa. Biglang nagsalita si Chard habang naglalakad sila sa kalsada. “By the way,” sabi nito. “Ano?” “Ako pala ang official supplier ng pandesal dito sa boarding house.” Napatawa si Jerome. “Talaga?” “Oo. Kaya kung gusto mong mabuhay dito—” “Ano?” “Kailangan mong maging kaibigan ng supplier.” Napailing si Jerome habang natatawa. “Seryoso ka ba?” “Syempre.” Saglit silang nagkatinginan. May kakaibang saya sa sandaling iyon. Isang simpleng umaga. Isang simpleng pandesal. Pero hindi alam ni Jerome na iyon na pala ang simula ng isang kuwento na magbabago sa kanyang buhay. At marahil… sa puso niya. Itutuloy…