Arabadan inerken ayaklarım yere değdi ama içim hâlâ dündeydi. Berzan ne yapmaya çalıştığımı anlamıştı. Aptal değil ki. Kullanmak mı? Kullanmak derken… sadece yanımda olmasını sağlamak istiyordum. Güvenmek istiyordum. Güvenmek insanı deli eder, biliyorum. Utanıyordum. O yüzden yüzüne bakamadım.
Sabah eve uğradık, üzerimi değiştirdim. Okula bıraktı beni. Kapıda durdu, motoru kapatmadı.
“Annemlerle konuşurum ben,” dedi, sesi yumuşak ama kararlı. Arabadan inecekken kolumdan tutup çekti. Kalbim hızlandı. Dudakları dudaklarıma değdi, kısa ama sert.
“Utanma benden,” dedi fısıltıyla. “Bana alış. Beni kullan, ben seninim. Ama oyun oynama. Ne istiyorsan söyle.”
Gülümsedim. Utancım içimdeki sıcaklığa karıştı. İndim. Okulun kapısından girerken Zilan’ı gördüm. Bekliyordu. Yine.
“Merhaba,” dedi, so
