ผู้ชายอย่างผม(I am Here) : 8

1521 Words

“เอาล่ะ ไม่มีอะไรแล้ว ทุกคนกลับไปเรียนเถอะ” อธิการบดีสั่งนักศึกษาให้ออกไปจากห้องและทุกคนก็ยกมือไหว้ก่อนออกจากห้อง เหมือนแพรรีบเดินออกจากห้องไปก่อนใคร และนั่นทำให้ทศรรห์ส่งสายตาเป็นคำสั่งให้ขุนเดินตามออกไปติดๆ ด้วยกลัวว่าเด็กสาวจะหนีไป ส่วนตัวเองก็พูดคุยกับอธิการบดีต่อเล็กน้อยเรื่องสนับสนุนเงินปรับปรุงโรงอาหารมหาวิทยาลัยที่คุยกันไว้ครั้งก่อน เหมือนแพรถูกขุนเดินมาดักข้างหน้าไว้จนเดินไปต่อไม่ได้ พอจะหันหลังเดินหนีก็มีชายชุดดำสองคนมาขวางไว้จนต้องหยุดนิ่งตรงกลางระหว่างคนแปลกหน้าทั้งสามคน “มีอะไรคะคุณ?” “ไปกับเราหน่อย” ขุนเอ่ยเสียงเรียบพร้อมกับผายมือให้เหมือนแพรเดินกลับไปทางเดิม เหมือนแพรมองดูหน้าผู้ชายแปลกหน้าทั้งสามคนแล้วก็มองดูนักศึกษาคนอื่นที่เดินผ่านไปมาก่อนจะถาม “ไปไหนคะคุณ?” “ไปเถอะครับ ถ้าช้ากว่านี้คุณฮันเตอร์มาตามเองจะไม่ปลอดภัยเอาทั้งคุณและพวกผม” ขุนบอกหญิงสาวตรงหน้า เหมือนแพรสบตาคนขอร้องตรงหน้ากับอีกสองคนก็มีสายตาขอร้องอ้อนวอนในทีส่งมาให้เช่นกันจนเม้มปากแน่นแล้วยอมเดินตามทางที่เขาผายมือให้ทันที ทศรรห์เดินมาขึ้นรถที่คนของตนเองเปิดประตูทันทีเมื่อเห็นเขาเดินตรงมายังรถ และในรถก็มีเด็กสาวไร้เดียงสานั่งรออยู่ก่อนแล้ว ขุนทำงานได้ดีจริงๆ ทำงานได้ดีมาตลอด เมื่อประตูรถปิดสนิท เขาก็มองจ้องร่างเล็กในชุดนักศึกษา เธอดูเป็นผู้ใหญ่กว่าครั้งแรกที่เจอในชุดนักเรียน “โตแล้วนี่” เขาพูดเสียงเรียบ เหมือนแพรมองไปนอกรถที่มีคนชุดดำยืนล้อมรอบรถยนต์คันหรู ในรถมีเพียงตนเองกับมาเฟียหนุ่มอยู่ด้วยกันลำพัง “สวัสดีค่ะคุณทศรรห์” ไม่รู้จะพูดอะไรจึงยกมือไหว้เขาอีกครั้ง “หึ! กลัวงั้นเหรอ” เขารู้ว่าสาวน้อยเกรงกลัวตนเองก็ยังจะถาม แถมขยับเข้าไปใกล้ด้วย ส่วนเหมือนแพรขยับถอยหนีจนชิดกับประตูฝั่งของเธอ “คะ...คุณมีอะไรจะคุยกับฉันรึเปล่าคะ?” “ระหว่างเราต้องมีเรื่องคุยด้วยเหรอเหมือน?” มาเฟียหนุ่มถามกลับพร้อมมองสำรวจคนตัวเล็กอีกครั้งในชุดนักศึกษา เธอแต่งตัวเรียบร้อย ไม่โป๊เปิดเรียวขาสวย ส่วนเสื้อก็ไม่ได้ใส่รัดจนเห็นรูปเต้าอวบใหญ่ “แต่งตัวแบบนี้แหละ ดูดีสมวัย” เขาพูดชมคนตัวเล็กแล้วก็ยื่นมือไปวางบนขาเล็ก เหมือนแพรปัดมือใหญ่ที่วางบนหน้าขาตนเองออกทันทีด้วยความตกใจ กลัวแต่เธอก็ต้องปกป้องตัวเองจากคนตรงหน้าด้วย “คุณจะทำอะไรคะคุณทศรรห์?” เธอถามเสียงไม่ดังนัก หึหึ “วันนั้นเธอเข้าหาฉันก่อนเองนะ” “วันนั้นฉันโดนวางยาและถูกบังคับให้ดื่ม เมาด้วยค่ะ” “ตอนมีสติ เราก็มี ‘เซ็กซ์’ กันได้นะ ไม่จำเป็นต้องดื่มหรือโดนวางยา” เขาพูดพร้อมขยับเข้าไปใกล้เบียดเธอแนบไปกับประตูรถฝั่งหญิงสาวแล้วจับเอวเล็กคอดยกเธอขึ้นมานั่งบนตักตัวเอง ว้าย! “คุณทศรรห์” “ฮันเตอร์ เรียกฉันว่าฮันเตอร์” “ปล่อยนะคะ ฉันต้องกลับไปเรียนค่ะ” “นั่นเรื่องของเธอไม่ใช่เรื่องของฉัน” “เดี๋ยวฉันรักษาทุนไม่ได้ค่ะ ฉันเป็นเด็กกำพร้า ทุนการศึกษานี้สำคัญกับฉันจริงๆ ค่ะ” “รู้ว่าเป็นเด็กกำพร้า ส่วนเงินทุนทางมหาวิทยาลัยไม่ให้เธอ ฉันให้เธอได้ ไม่มีปัญหาเด็กน้อย” เขาพูดพร้อมกอดคนนั่งบนตักหนาแล้วก็ล้วงมือเข้าไปในชายกระโปรงตัวยาวเพื่อลูบไล้ผิวเนียนคนตัวเล็ก “ยะ...อย่าค่ะคุณทศรรห์” แม้เขาบอกให้เรียกเขาด้วยชื่อเล่น แต่เธอก็รู้สึกว่าไม่เหมาะสมอยู่ดี มือน้อยจับมือใหญ่ที่กำลังลูบไล้เลื้อยขึ้นมายังต้นขาตนเองให้หยุดมือ “มีเบอร์ส่วนตัวไหม?” “มีค่ะ” “เอาเบอร์มา เดี๋ยวจะโทรหา” “คะ?” “เอาเบอร์มา” “โทรหาทำไมคะ ถ้าคุณทศรรห์กังวลเรื่องวันนั้น สบายใจได้ค่ะ ฉันไม่ได้ไปพูดไปเล่าให้ใครฟังค่ะ” “ใครจะรู้ก็ช่างมันสิ ฉันไม่สนใจ ตอนนี้ฉันสนใจแค่ว่าจะได้ ‘เอา’ เธออีกตอนไหนต่างหากเด็กน้อย” ตอนนี้เหมือนแพรน่าจะสัมผัสรับรู้ได้ถึงความปรารถนาของเขาได้บ้าง เพราะเธอกำลังนั่งกดทับความโอหังดุดันของเขาอยู่ สองแก้มนวลแดงซับสีเลือดฝาดขึ้นมาทันทีเมื่อรู้ว่าเขาพูดถึงอะไร และก็ยังรับรู้ได้ถึงพลังงานความเกรี้ยวกราดมาเฟียโหดดุนดันกับก้นกลมกลึงตนเอง “วันนั้นใส่ชุดนักเรียนไม่ได้สนใจ วันนี้ใส่ชุดนักศึกษา เธอยั่วฉันมากรู้ไหมเด็กน้อย” คำพูดมาเฟียหนุ่มทำเอาใจสาวน้อยเต้นไหวผิดจังหวะ ที่สำคัญคือเธอไป ‘ยั่ว’ เขาตอนไหนกัน เธอก็อยู่ของเธอเฉยๆ “ปล่อยได้แล้วค่ะคุณทศรรห์ ฉันต้องไปเรียน” “ถ้าอยากไปก็ให้เบอร์มาสิ” เขาลูบไล้มือจากเอวเล็กคอดเคลื่อนมายังท้ายทอยเล็กแล้วกดหัวเหมือนแพรให้ก้มลงหาตนเองที่เงยหน้าขึ้นมองอยู่ก่อน ทศรรห์ทาบทับปากหนากับกลีบปากอ่อนนุ่มสีชมพูระเรื่ออวบอิ่ม “อะ...อื้อ” เหมือนแพรทุบตีอกแกร่งพร้อมดิ้นหนีจากตักหนา แต่เขาก็กอดรัดคลึงเธอแน่นเหลือเกิน และยังมีความเกรี้ยวกราดดุดันมาเฟียหนุ่มกระแทกก้นที่นั่งด้วย “อ่า...อื้อ” ความหวานของปากน้อยทำให้มาเฟียหนุ่มไม่อยากผละปากออกห่าง คิดถึงคืนที่ได้ใช้เรียวลิ้นรุกล้ำปากน้อยลิ้มรสหวานโพรงปากคนตัวเล็ก ตอนนี้ก็เช่นกัน ปลายลิ้นสากดุนดันต้อนลิ้นเล็กจนมุมแล้วตวัดดูดคลอเคลีย มือใหญ่อีกข้างก็เคลื่อนมาขยุ้มเต้าอวบใหญ่สาวน้อยจนเสื้อนักศึกษาเธอยับยู่ยี่ เหมือนแพรดิ้นต่อต้าน แต่กลับเป็นการเพิ่มความปรารถนาปลุกปั่นอารมณ์ดิบเถื่อนมาเฟียหนุ่มมากกว่า มือใหญ่กอบกุมขยุ้มขยำเต้าหนักหน่วงแล้วสอดมือล้วงเข้าช่องกระดุมเพื่อสัมผัสความนุ่มของเต้าใหญ่ ปากหนาก็ดูดเร่าเรียวลิ้นเล็กไม่ยอมผละห่าง ยิ่งเหมือนแพรดิ้นเร่าก็ยิ่งทำให้เขาหิวโหย “อ่า...ไม่ไหวแล้ว ถ้าไม่หยุดตอนนี้ฉันได้ ‘เอา’ เธอในรถแน่เด็กน้อย” ทศรรห์ผละปากออกมาเอ่ยเสียงแหบพร่าแล้วลูบแก้มนวลเนียนเบาๆ แล้วปัดผมที่ติดข้างแก้มไปทัดข้างหูให้อย่างอ่อนโยน “เอาเบอร์มาสิ เดี๋ยวจะปล่อยไปเรียน” “คะ...ค่ะ” แล้วเหมือนแพรก็รีบขยับตัวไปนั่งที่เดิม “เอามือถือมาค่ะ ฉันเอาเบอร์ให้” เธอบอกเขาเสียงรีบร้อนสั่นรัว ทศรรห์ล้วงกระเป๋าเสื้อสูทตัวเองหยิบโทรศัพท์ออกมาปลดล็อกแล้วส่งยื่นให้ลูกไก่น้อยของตน เหมือนแพรรีบกดเบอร์ตัวเองให้เขาทันที พอกดเบอร์ให้เสร็จก็ส่งโทรศัพท์คืนเจ้าของ “โทรไปรับด้วยล่ะ ถ้าไม่รับจะส่งคนไปอุ้มที่หอพัก” เขาบอกแค่นั้นแล้วก็จับเธออุ้มข้ามตัวเองมาอยู่อีกฝั่งประตูพร้อมเปิดประตูรถยนต์ให้เหมือนแพรลงรถ เหมือนแพรหันไปมองคนหน้าเย็นชาไร้อารมณ์ต่างจากเมื่อกี้ทันที เขาทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นเพียงแค่ผ่านมาไม่ถึงวินาทีด้วยซ้ำ สาวเจ้ารีบจัดเสื้อผ้าและผมให้เข้าที่เข้าทางแล้วรีบลงจากรถ พอลงมาจากรถก็เห็นว่ามีคนของเขายืนห้อมล้อมรถคันที่ตนและเขาเกือบทำเรื่องลามกกันในรถก่อนหน้านี้ แล้วเมื่อกี้พวกเขาจะรู้ไหมว่าเธอถูกเขาลวนลามยังไง แค่คิดแก้มนวลเนียนก็แดงระเรื่อแล้วรีบก้มหน้าเดินหนีอย่างไว หึหึ ทศรรห์ขำในคอเบาๆ มองลูกไก่น้อยตัวเองเดินสาวเท้าเร็วๆ เข้าไปในตึกเรียนแล้วประตูรถก็ถูกการ์ดของตนเองปิดแล้วขุนก็ขึ้นมาประจำที่คนขับรถ “กลับเมืองนนท์เลยไหมครับคุณฮันเตอร์ หรือว่าจะไปโรงแรมก่อน” “ไปเมืองนนท์” เขาสั่งเสียงเรียบแล้วก็กดโทรศัพท์ดูเบอร์โทรเหมือนแพรแล้วอมยิ้มน้อยๆ แล้วเมมเบอร์โทรของเธอไว้ ก่อนจะเก็บเข้ากระเป๋าเสื้อสูทเหมือนเดิม ‘ยังมีเวลาอีกเยอะเด็กน้อย’ เขาพึมพำในใจ ก่อนหน้านี้สั่งให้สาวน้อยเรียกชื่อเล่นตัวเอง แต่เหมือนแพรไม่ยอมเรียก นับว่าเป็นคนปากหนักพอตัว แต่ไม่ใช่ปัญหา เขาจะทำให้เธอเรียกเขาอย่างสนิทสนมได้แน่นอน

Free reading for new users

Scan code to download app

App Store Google Play

Facebookexpand_more