ผู้ชายอย่างผม(I am Here) NC35+

'ทศรรห์' ไม่เคยถามว่าเธอเต็มใจไหม

แต่ทุกครั้งที่มีใครทำให้ 'เหมือนแพร' เจ็บ โลกของคนนั้นจะพังลงทันที

เพราะมาเฟียอย่างเขาอาจไม่ใช่คนดี แต่ก็ไม่ชอบเห็น 'ของของตัวเอง' มีน้ำตา

สำหรับ 'ทศรรห์' แล้ว 'เหมือนแพร' เสีย 'น้ำตา' เพราะเขาได้คนเดียวเท่านั้น

"แกกล้าแตะต้องเด็กของฉันเหรอวะไอ้สวะ! จัดการมัน ขุน" ทศรรห์เห็นตั้งแต่แรกแล้วเลยเฝ้าตามเงียบๆ กับขุนและการ์ดของตัวเอง

"แกเป็นใครวะ?" คนเร่ร่อนยังไม่รู้ชะตากรรมตัวเองลุกขึ้นพร้อมคำถามและเดินตรงมาหมายจะเอาคืนคนที่ทำร้ายตัวเอง แต่ยังเดินได้ไม่ถึงสามก้าวเดินก็ถูกขุนกับลูกน้องอีกสองคนจับล็อกตัว

"ทำให้ขยะอย่างมันหายไปจากโลกซะ! ให้มันรู้ซะว่าชีวิตไร้ค่าของมันน่ะตายไปก็ไม่มีใครเสียดาย" มาเฟียหนุ่มสั่งขุนแล้วขุนก็รับคำสั่งให้ลูกน้องลากตัวคนเร่ร่อนออกไปจากใต้ตัวตึกร้าง

"ไม่ต้องกลัว ปลอดภัยแล้ว มีฉันอยู่ ใครก็ทำอะไรเธอไม่ได้เหมือน" เมื่อลูกน้องลากขยะสังคมออกไปเหลือแต่เขากับเหมือนแพรอยู่ด้วยกันลำพัง ทศรรห์ก็เดินเข้าไปหาเหมือนแพรที่ลุกนั่งกอดเข่าตัวสั่นเทา

"ทะ...ทำไมคุณถึงมาอยู่ที่นี่คะ ขอบคุณนะคะ ขอบคุณมากๆ ค่ะคุณทศรรห์" เธอขอบคุณเขาเสียงสั่นเครือ ก่อนหน้านี้นึกว่าจะถูกข่มขืนและฆ่าทิ้งซะแล้ว

ทศรรห์เพิ่งกลับมาจากนนทบุรี ก่อนหน้านี้โทรหาเหมือนแพรหลายสาย แต่สาวเจ้าไม่ยอมรับสายจึงมาดูว่าเธอทำอะไรถึงไม่รับสายตน พอมาถึงก็เห็นเธอยุ่งกับการทำงานของเธอ พอเธอเลิกงานเดินกลับบ้าน เขาจึงให้ขุนแอบขับรถตามมาเรื่อยๆ โดยรักษาระยะห่างเพื่อป้องกันไม่ให้เจ้าตัวรู้ตัวว่าโดนติดตาม

"พอดีแวะมาแถวนี้น่ะ" มาเฟียหนุ่มตอบสั้นๆ พร้อมลูบคราบน้ำตาเปื้อนแก้มเนียนทิ้งให้

"ขอบคุณนะคะที่มาแถวนี้ ขอบคุณนะคะคุณทศรรห์"

"ไม่ฟรีหรอกนะเด็กน้อย" เขาตอบสั้นๆ แล้วก็มองรอบๆ ห้องแคบๆ เล็กๆ ของตึกร้าง

"ที่นี่ก็พอได้อยู่นะ" เขาพูดสั้นๆ แล้วก็หันมาสบตาเปียกชื้นน้ำตาของเหมือนแพร

"คะ?" เหมือนแพรขมวดคิ้วงุนงงในคำพูดมาเฟียตรงหน้าตน

"มันจะเอาเธอที่นี่ใช่ไหม งั้นฉันก็จะ ‘เ.อ.า’ เธอแทนมันเองเหมือน"

"มะ...ไม่นะคะคุณทศรรห์" เธอส่ายหน้าปฏิเสธเสียงสั่นเครือ

"ใช่ว่าเราเป็นคนแปลกหน้ากันซะหน่อยเหมือน และเราก็ใช่จะไม่เคยทำกัน" เขาพูดพร้อมยื่นมือไปจับแก้มนวลแล้วลูบไล้มือสากกร้านมายังลำคอระหงชื้นเหงื่อหญิงสาว

"ไม่นะคุณทศรรห์" เธอส่ายหน้าพร้อมกับถีบเท้าถอยหนีจากคนตรงหน้าตัวเอง

"ทุกอย่างมีราคาต้องจ่ายเด็กน้อย ฉันช่วยเธอ ฉันต้องได้เธอว่าไหม" ทศรรห์ขยับตัวตามคนตัวเล็กที่ถอยหนีตนเองไปจนติดผนังปูนด้านหลัง

"ไม่นะคะ" สาวน้อยปฏิเสธ แต่แล้วก็ต้องตาโตสั่นกลัวอีกครั้งเมื่อมาเฟียตรงหน้าโถมตัวโน้มลงมาหาแล้วจูบปากของเธอดูดดื่ม