“อายเหรอ?” ทศรรห์ถามคนตัวเล็กที่ตนอุ้มเข้ามาในรถและยังกอดอุ้มเธอนั่งบนตักตัวเองไม่ยอมปล่อย
“ฉัน...”
“บอกว่าให้แทนชื่อเล่นกับฉันไงล่ะ”
“คะ?”
“หรือจะให้ ‘เอา’ ในรถอีกรอบก่อนกลับบ้านฮึ”
“ยอมแล้วค่ะ เหมือนไม่ได้ใส่เสื้อผ้า”
“เสื้อผ้าฉันตัวใหญ่ห่มเธอมิดน่า ถ้าง่วงก็นอน”
“แต่เหมือนต้องกลับหอค่ะ คุณทะ...”
“ฮันเตอร์ เรียกฉันว่าฮันเตอร์ ยังเด็กยังเล็กทำไมขี้ลืมจังฮึ” เขาพูดแล้วก็ล้วงมือเข้าไปในเสื้อบีบเต้าเธอ
“อือ...ฮันเตอร์”
“เชื่อฟังนะเด็กน้อย นอนเถอะถ้าเหนื่อย”
“แต่เหมือนต้องกลับหอพักนะคะ”
“ตั้งแต่วันนี้ไม่ต้องอยู่หรอกหอพัก ไปอยู่บ้านฉันจะได้ปลอดภัย”
“คะ?”
“อยู่ที่นี่ไม่ปลอดภัย อยู่กับฉันปลอดภัยกว่า ฉันดูแลเธอได้ด้วยเด็กน้อย”
“อันตรายกว่าข้างนอกอีก” เธอเอ่ยเสียงแผ่วเบาแล้วซุกหน้ากับอกแกร่งเมื่อประตูรถเปิดออกอีกครั้ง
หึหึ
ทศรรห์ได้ยินคำพูดสาวน้อยชัดเจน แต่ก็ไม่ได้ตอบกลับเหมือนแพ
