“ชวนเขาเป็นมารยาทก็แล้วกันเหมือน เขาเป็นเจ้าของบ้าน” แล้วก็วางจานผัดมาม่าของตัวเองไว้บนโต๊ะเคาน์เตอร์กลางห้องครัวแล้วเดินออกจากห้องครัวไปยังห้องทำงานทศรรห์ เพราะเวลานี้เขาน่าจะอยู่ห้องทำงาน
ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!
เสียงเคาะประตูห้องทำให้เขาต้องหยุดการประชุมออนไลน์กับหุ้นส่วนของตัวเองทันที ทศรรห์มีธุรกิจส่วนตัวอีกหนึ่งอย่างที่ฟิลิปปินส์ เขาหุ้นกับเพื่อนสนิทและให้เพื่อนเป็นผู้บริหารจัดการงานที่ฟิลิปปินส์แทนตนเอง เป็นธุรกิจเกี่ยวกับการคมนาคมทางอากาศ
“ใคร?” เขาตะโกนถามคนที่เคาะประตูหน้าห้องทำงานตนเอง เพราะถ้าเป็นขุนจะเคาะประตูแล้วเปิดผลักเข้ามา แต่นี่เคาะประตูแล้วยังยืนนิ่งอยู่หน้าประตูไม่ยอมขยับ
“เหมือนเองค่ะคุณฮันเตอร์” เหมือนแพรตอบคนข้างในห้องเสียงดัง
“เข้ามา!”
แอค!
เหมือนแพรเปิดผลักประตูห้องเข้าไปทันที แต่ก็ไม่ได้เดินเข้าไปหาคนที่นั่งอยู่กลางห้องมองมาทางตน
“มีอะไร?” น้ำเสียงห้วนแข็งและมั
