ผู้ชายอย่างผม(I am Here) : 4

1356 Words

ทศรรห์พาคนตัวเล็กมาห้องวีไอพีส่วนตัวตนเอง เขาวางร่างเล็กลงบนโซฟาแล้วตัวเองก็รินน้ำเปล่าให้เธอดื่มให้ผ่อนคลาย โดยที่ตัวของเขาเองก็ไม่รู้ตัวว่าตัวเองเผลออ่อนโยนใส่ใจเด็กสาวตรงหน้าตนเอง “ขอบคุณนะคะ” เหมือนแพรรับน้ำมาดื่มอย่างกลัวๆ “ที่นี่มันอันตราย ไม่เหมาะสำหรับเด็ก รับเงินทำงานวันนี้แล้วกลับบ้านซะ!” มาเฟียหนุ่มทิ้งตัวนั่งบนโซฟาตัวเดียวกับคนตัวเล็ก แต่นั่งชิดอีกฝั่งของโซฟาตัวใหญ่ “คะ” เธอเงยหน้าจากแก้วน้ำที่ก้มดื่มในมือมองหน้าคนที่ช่วยเหลือตัวเองแล้วผละมือหนึ่งข้างจากแก้วน้ำที่ถืออยู่มาลูบไล้คอตัวเองไปมาเมื่อรู้สึกร้อนรุ่มภายในร่างกายแปลกๆ ทศรรห์ขมวดคิ้วเล็กน้อยเมื่อเห็นว่าเด็กสาวผิดปกติ เขามองดูเธอลูบไล้คอระหง ลิ้นเล็กแตะเลียริมฝีปากบนตลอดและดื่มน้ำจนหมดแก้ว “คอแห้ง?” “ร้อนค่ะ ไม่รู้ทำไมถึงร้อน” “เมารึเปล่า” “ไม่รู้ค่ะ ฉันไม่เคยดื่ม ไม่รู้ว่าเมาเหล้าเป็นยังไง แต่ว่าลูกค้าคนนั้นใส่ผงสีขาวๆ ลงในเหล้าก่อนจะจับกรอกปากฉันค่ะ” เหมือนแพรเล่าทุกอย่างที่ตนเห็นให้อีกฝ่ายฟัง “บัดซบ!” ทศรรห์สบถทันทีพอได้ฟังคนตัวเล็กพูดจบ “ระยำเอ๊ย! มันวางยาเธอด้วยเหรอ” “ไม่รู้ค่ะ ตอนนี้ฉันรู้แต่ว่าร้อนมากค่ะ” แล้วเธอก็เริ่มปลดกระดุมชุดพนักงานทำความสะอาดตัวเอง “ให้ตายสิวะ! มันกล้าวางยาเด็กได้ยังไงไอ้เลวเอ๊ย!” แล้วเขาก็ลุกขึ้นจากโซฟาแย่งแก้วจากมือเล็กมารินน้ำให้เธอดื่มอีกแก้ว แล้วตัวเองก็หมุนตัวยืนหันหลังให้หญิงสาวบนโซฟาล้วงกระเป๋ากางเกงโทรหาขุน พอขุนรับสาย เขาก็กรอกเสียงเข้มห้วนส่งไปในสาย “ทำให้มันเป็นขันทีซะ!” ไม่รู้ทำไมตัวเองถึงเดือดดาลขนาดนี้ พอกดวางสายก็กำโทรศัพท์ในมือแน่นโดยไม่ได้หันไปมองคนบนโซฟาว่าตอนนี้เธอถอดเสื้อตัวบนออกแล้ว เหลือแต่บราตัวจิ๋วปิดสองเต้าอวบใหญ่ขนาดคัพดีเท่านั้น เหมือนแพรเหมือนคนขาดสติ เธอควบคุมตัวเองไม่ได้ สติไม่อยู่กับเนื้อกับตัว รู้แต่ว่าร้อนต้องถอดเสื้อผ้าออกตอนนี้ พอถอดเสื้อก็จัดการกับกางเกงทำงานตัวเอง จนตอนนี้เหลือแต่บราตัวจิ๋วสีฟ้าอ่อนกับกางเกงในสีฟ้าอ่อนเข้าชุดกัน แต่ก็ยังร้อนอยู่ดี เธอลุกขึ้นจากโซฟาจะเดินไปห้องน้ำ และจังหวะนั้นเอง มาเฟียหนุ่มหันหน้ามาเห็นเข้าพอดี “แม่งเอ๊ย! ถอดเสื้อผ้าทำไม ” “ร้อนค่ะ ฉันต้องอาบน้ำ” คนสติหลุดลอยออกจากตัวเอ่ยตอบเสียงแผ่วพร้อมจ้องมองหน้าคนตัวสูงที่มองจ้องตัวเองไม่วางตา เหมือนแพรเดินเข้าไปใกล้แล้วยกมือขึ้นลูบไล้ลำคอหนา ทศรรห์หดคอถอยหนีการลูบไล้ของมือเล็กเด็กสาวตรงหน้า แต่สายตาของเขากลับจดจ้องมองเนินอกอวบไม่วางตา เขาเชื่อแล้วว่าเธออายุสิบแปดปี แล้วเด็กสิบแปดปีจำเป็นต้องเต้าใหญ่ขนาดนี้เลยเหรอวะ! “อ่า...ให้ตายสิเด็กน้อย” “คุณหล่อจังค่ะ” เธอลูบไล้มือจากคอหนามายังปากหนาสีเข้มแล้วก็ตวัดแขนอีกข้างโอบกอดร่างใหญ่แล้วซบหน้าแนบไปกับหน้าอกที่เปิดเปลือยให้เห็น “แม่งเอ๊ย! มันเอายาอะไรให้เธอกินเนี่ย มีสติหน่อยเด็กน้อย ถ้ายังทำแบบนี้ได้เสียตัวให้ฉันแน่” “คะ?” เหมือนแพรผละหน้าจากอกเงยหน้าขึ้นมาสบตาคนตัวสูง ดวงตาใสซื่อไร้เดียงสาของเด็กสาวทำให้ทศรรห์กลืนน้ำลายยากลำบาก ก็ตอนนี้เขากำลังตื่นตัว ปกติควบคุมตัวเองได้ดีมาตลอด แต่ทำไมตอนนี้ถึงเป็นแบบนี้ หรือเพราะสองเต้าใหญ่เกินตัวของเด็กตรงหน้านี้กันนะ “อยากหายร้อนไหม?” แล้วเขาก็แทบอยากกัดลิ้นตัวเองเมื่อพูดสิ่งที่ไม่ควรพูดออกมา “อยากค่ะ ช่วยได้ไหมคะ” “ก็ใช่ว่าเป็นคนดีสักหน่อย งั้นไปนั่งรอบนโซฟา เดี๋ยวไปล็อกห้องก่อน” แล้วทศรรห์ก็แพ้ความต้องการเอ็นเนื้อแข็งขึงกลางหว่างขาตัวเอง เขาดันร่างเล็กไปนั่งยังโซฟาตัวยาวที่นั่งก่อนหน้า แล้วตัวเองก็เดินไปล็อกประตูห้องจากด้านใน เพื่อที่คนข้างนอกจะใช้กุญแจเปิดมาไม่ได้ พอล็อกห้องเสร็จก็เดินหมุนตัวเดินกลับมาหาคนตัวเล็ก แล้วก็ต้องตกใจรอบสอง ตอนนี้เธอถอดบราตัวจิ๋วแล้ว และทิ้งมันกองรวมกับเสื้อผ้า “ให้ตายสิวะ! อึก!” เขากลืนน้ำลายอึกใหญ่ลงคอแล้วย่อตัวคุกเข่ากับพื้นพรมแทรกกลางหว่างขาเล็กที่แยกกว้าง เธอโดนยาอะไรเข้าไปถึงได้ไม่มีสติอยู่กับเนื้อกับตัวแบบนี้กันนะ แต่ไม่เป็นไร เขาจะทำให้เธอมีสติเอง มือใหญ่สากกร้านวางทาบทับบนหน้าท้องแบนราบแล้วลูบไล้มือจากหน้าท้องแบนราบไปหาสองเต้าอวบใหญ่เกินวัยของเด็กสาว “อ่า...นี่คือนมของคนอายุสิบแปดจริงเหรอวะ อ่า...ให้ตายสิ ธรรมชาติด้วย เอวก็เล็กนิดเดียว” อีกมือจับเอวเล็กคอดของเหมือนแพร เขาจับเพียงมือเดียวก็หุ้มรอบเอวเธอแล้ว “นี่คงไม่ค่อยมีกินสินะถึงได้ตัวเล็กขนาดนี้ หรือกินแล้วมันไปกองที่นมกับสะโพก” เพราะสะโพกของคนตัวเล็กใหญ่บึ้มมาก สองเต้า เอวเล็กคอดและสะโพก ทุกอย่างบนร่างกายสาวน้อยช่างลงตัวสวยงามจริงๆ เป็นหุ่นที่เขาปรารถนาอยากเจอมาตลอด แต่ไม่คิดว่าจะได้เจอกับเด็กสิบแปดคนนี้ “อือ...ร้อนเหลือเกินค่ะ ถอดอีกได้ไหมคะ” เหมือนแพรเอ่ยเสียงแหบพร่าลูบไล้มือจากหน้าท้องตัวเองมาดึงขอบกางเกงในตัวเองเพื่อจะถอด “ก็ถอดสิ” “คะ” แล้วเหมือนแพรก็จัดการถอดกางเกงในตัวเองไปกองรวมกับเสื้อผ้าก่อนหน้านี้ “พระเจ้า! ตรงนี้ก็สวยมาก โหนกนูนเป็นบ้า” “ทำไมยังร้อนอยู่คะ” เธอถามด้วยความใสซื่อ “เพราะฉันยังไม่ช่วยไงเด็กน้อย ไหนบอกมาสิว่าชื่ออะไรฮึ” เขารู้ว่าเธอชื่ออะไร แต่อยากได้ยินเธอแนะนำจากปากตัวเอง “เหมือนแพรค่ะ” “ชื่อเล่นมีไหม” “เหมือนค่ะ” “เหมือนเหมาะกับเธอดีเด็กน้อย ว่าแต่พร้อมแล้วใช่ไหมที่จะเสียตัวให้ฉัน” “คะ?” เธอเหมือนมีสติอยู่ครู่หนึ่ง แต่ก็แค่ครู่เดียวเท่านั้นก็ตอบกลับไปอีกว่า “ค่ะ ช่วยฉันด้วยนะคะคุณ” หึ! มุมปากหนาหยักยิ้มเล็กน้อยแล้วก็ลูบมือใหญ่กับเนินเต้าอวบใหญ่หญิงสาว ขนาดว่ามือตัวเองใหญ่แล้ว แต่เต้าของเหมือนแพรใหญ่กว่าอีก เธอต้องการให้ช่วยเองนะ เขาไม่ได้บังคับ และนี่คือจุดเริ่มต้นระหว่างเขาและเหมือนแพร และมันทำให้อนาคตของเธอตกอยู่ในวังวนราคะที่เขาล่อลวงไม่จบไม่สิ้น แม้แต่ตัวเขาเองก็ไม่รู้ตัวเช่นกันว่านี่จะเป็นจุดเริ่มต้นและจุดเปลี่ยนชีวิตของตนเอง เมื่อประตูนรกในใจของมนุษย์ได้เปิดขึ้น ยากนักที่ไฟนรกจะมอดดับได้ มือใหญ่ลูบไล้ผิวกายนวลเนียนสาวน้อยไร้เดียงสา ก้มหน้าลงไปจูบท้องน้อยแบนราบ “อือ...ร้อนเหลือเกินค่ะ” เหมือนแพรครางกระเส่าซ่านเอนตัวนอนราบพิงกับพนักโซฟาใหญ่ด้านหลัง ทศรรห์ดึงโซฟาเพื่อปรับเป็นเตียงนอนแล้วตัวเองก็คลานขึ้นคร่อมทับร่างเปลือยเปล่าซุกไซ้ปลายจมูกโด่งกับซอกคอระหงสาวน้อย

Free reading for new users

Scan code to download app

App Store Google Play

Facebookexpand_more