ถอดเสื้อผ้าเลย
1003 Words
“เชิญนั่งครับ เราจะสัมภาษณ์กันตรงนี้” เขาหมายถึงบนโซฟาเบดในห้องวาดรูป
“ขอบคุณค่ะ” หญิงสาวนั่งลงตามคำเชื้อเชิญ ส่วนอาร์เธอร์เดินไปนั่งอาร์มแชร์ตัวตรงข้ามซึ่งมีโต๊ะรับแขกกั้นระหว่างกลางของเขากับเธอ
“ขอโทษนะครับ เพิ่งรู้ตัวว่าจับมือคุณจนมาถึงห้องนี้เมื่อกี้นี่เอง” ชายหนุ่มเอ่ยพลางยิ้มพราย
“ไม่เป็นไรค่ะ” พลอยพิชญาเอ่ยอย่างไม่ถือโทษ เพราะเขาอาจไม่ได้ตั้งใจจริงๆ
“เริ่มการสัมภาษณ์เลยแล้วกันนะครับ เราจะคุยกันไปเรื่อยๆ แบบสบายๆ เพราะผมไม่ใช่คนเคร่งเครียด” ดวงตาคมสีฟ้าไม่ละจากใบหน้าหวานใส
พลอยพิชญาจิตใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัว เธอต้องยอมรับว่าอาร์เธอร์ คีธ ไฟร์เยอร์ต่างจากที่คิดไว้เยอะมาก ตอนแรกนึกว่าเขาจะเป็นชายวัยกลางคนเสียอีก แต่ที่ไหนได้ ยังหนุ่มอยู่เลย แถมรูปร่างหน้าตายังจัดว่าเพอร์เฟ็คท์ราวกับนายแบบในนิตยสาร
“ว่าไงครับ”
“คะ?”
“คุณกำลังใจลอยไปไหน” เขายิ้มกว้าง แก้มสองข้างบุ๋มลงเป็นรอยลักยิ้มน่ารักมีเสน่ห์
“ปะ เปล่าค่ะ คุณว่าไงนะคะ พอดีฉันได้ยินไม่ชัดน่ะค่ะ” หญิงสาวพยายามตั้งใจฟังมากขึ้น
“ผมอยากให้บรรยากาศสัมภาษณ์สบายๆ”
“ได้เลยค่ะ ดีเหมือนกัน ฉันก็จะได้ไม่เกร็ง”
“คุณมีชื่อเล่นไหมครับ ชื่อคุณยาวมาก ผมกลัวจะออกเสียงผิด”
“เรียกฉันว่าพลอยก็ได้ค่ะ”
“โอเค พลอย คุณรู้ข่าวประกาศรับสมัครนางแบบจากที่ไหนครับ” อาร์เธอร์เอนหลังพิงพนักอาร์มแชร์ในท่าสบายๆ และกอดอก
ท่านั่งของเขาดูเท่มากจนพลอยพิชญาอดชื่นชมไม่ได้ เธอชอบผู้ชายสไตล์นี้จริงๆ ไม่ต้องเนี้ยบมาก เป็นตัวของตัวเอง สบายๆ อยู่ด้วยแล้วไม่อึดอัด
“บังเอิญฉันเห็นเพื่อนในเฟซบุ๊กแชร์ข่าวประกาศมาค่ะ ลองอ่านดูแล้วสนใจเลยมาสมัคร”
“เพื่อนของคุณมาสมัครด้วยไหม”
“ไม่ค่ะ เธอแชร์มาเพราะตื่นเต้นที่เห็นค่าจ้าง”
“ไม่ถือว่าเยอะหรอกถ้าเทียบกับงานที่นางแบบต้องทำ”
“แต่สำหรับฉันเยอะมากค่ะ”
“คุณมาสมัครเพราะค่าจ้าง?” คิ้วหนาเหนือดวงตาทรงพลังเลิกขึ้น
“ค่ะ นั่นเป็นเหตุผลแรกๆในการเลือกงานไม่ใช่เหรอคะ”
อาร์เธอร์หัวเราะครืน “ตอบตรงดี”
“หวังว่าคุณคงไม่ปัดฉันตก เพราะคำตอบนี้นะคะ”
“ไม่มีเหตุผลที่จะทำอย่างนั้น ผมชอบคุณมากต่างหาก เราปฏิเสธไม่ได้หรอกว่าเงินสำคัญสำหรับชีวิตแค่ไหน” ริมฝีปากหยักลึกกระตุกยิ้มพราย
“ค่ะ สำคัญมาก” แม้งานนี้จะได้ค่าจ้างเพียงหนึ่งล้านห้าแสนบาท แต่อย่างน้อยก็ดีกว่าไม่ได้อะไรเลย ส่วนอีกแปดล้านกว่าที่ต้องหา เธอก็จะทำงานอื่นมาเสริมกัน แม้เป้าหมายจะสูงเหมือนปีนยอดหอนาฬิกาบิ๊กเบน แต่เธอก็ต้องปีนไปให้ถึงให้ได้
“แล้วคุณจะเอาเงินก้อนนี้ไปทำอะไรครับ” ดวงตาสีฟ้าพราวมองเธออย่างพิจารณา
“ฉันสามารถตอบตรงๆได้ใช่ไหมคะ” พลอยพิชญาถามเพื่อความมั่นใจ
“ทำไมจะไม่ได้ล่ะครับ” อาร์เธอร์ยักไหล่ “ผมว่าเวลาสัมภาษณ์งาน เราควรจะพูดความจริงให้มากที่สุด ไม่ใช่พูดให้ตัวเองดูดี”
“แต่บริษัทอื่นเขาอาจไม่คิดแบบคุณมั้งคะ”
“ก็อาจจะใช่ แต่สำหรับผม ขอคำตอบจากใจดีกว่า โอเค ว่ามาเลยว่าคุณจะเอาเงินไปทำอะไร”
“ใช้หนี้ค่ะ”
“ครับ?” ชายหนุ่มทำหน้าเชื่อครึ่งไม่เชื่อครึ่ง
“ทำไมล่ะคะ แปลกเหรอ”
“ไม่แปลกครับ เพียงแต่ไม่คิดว่าจะได้ยินแบบนี้ นึกว่าจะเอาไปเที่ยวหรือทำอะไรตามความฝัน”
“ครอบครัวฉันเป็นหนี้ ฉันเลยต้องทำงานหาเงินใช้หนี้น่ะค่ะ ส่วนเรื่องอื่นยังไม่มีเวลาคิดหรอก”
“หมายความว่าคุณไม่ได้เป็นคนก่อหนี้”
“ค่ะ พ่อแม่ฉันไปเล่นการพนัน แต่ฉันก็ไม่โกรธพวกท่านหรอกนะคะ โกรธไปก็ไม่ได้อะไร หาทางแก้ปัญหาดีกว่า” พลอยพิชญาเอ่ยเสียงหนักแน่น
อาร์เธอร์ชื่นชมหญิงสาวครามครันเมื่อได้เห็นความมุ่งมั่นในดวงตากลมใสคู่นั้น มันเต็มไปด้วยพลังของคนอายุต้นยี่สิบที่เป็นวัยซึ่งพร้อมจะทำอะไรก็ตามโดยปราศจากความหวาดกลัว ไม่เหมือนคนที่อายุขึ้นเลขสามที่มักจะระแวดระวังมากขึ้นเมื่อตัดสินใจจะทำอะไร เพราะเงื่อนไขในชีวิตที่มากขึ้น
“คุณเป็นลูกที่ดีมาก” สายตาของเขามองมาที่เธอด้วยความชื่นชม
หญิงสาวค้อมศีรษะเล็กน้อยรับคำชม “ไม่หรอกค่ะ มันเป็นสิ่งที่ฉันควรจะทำอยู่แล้ว”
“คุณเรียนจบอะไรนะครับ” ชายหนุ่มเปลี่ยนท่านั่งโดยเอียงตัวมาข้างหน้าเพื่อมองหน้าเธอให้ชัดเจนขึ้น แขนสองข้างวางบนหน้าขา มือหนาประสานกันหลวมๆ
“การโรงแรมค่ะ”
“เพิ่งจบ?”
“ใช่ค่ะ”
“พอจบก็มีบททดสอบที่ท้าทายทันที”
“คุณมองโลกในแง่บวก” หญิงสาวยิ้มกว้าง ดวงตาเป็นประกายพริบพราวราวกับดวงดาว
“ดีกว่ามองในแง่ลบไม่ใช่เหรอครับ อย่างที่คุณบอก เรื่องมันเกิดขึ้นแล้ว เราจะไปมัวทุกข์ใจกับมันก็ไม่มีประโยชน์ หาทางออกที่ดีที่สุดดีกว่า” อาร์เธอร์ยิ้มละไม แก้มสองข้างบุ๋มลงไปเป็นลักยิ้มน่าหยิก
การสัมภาษณ์ดำเนินไปอย่างเพลิดเพลิน พลอยพิชญารู้สึกประทับใจชายหนุ่มไม่น้อย เพราะเขาเป็นคนที่มีทัศนคติดี คุยกันถูกคออย่างไม่น่าเชื่อ แต่แล้วความรู้สึกดีๆที่มีให้เขาพลันปลาสนาการ เมื่ออาร์เธอร์ คีธ ไฟร์เยอร์เอ่ยเสียงผะแผ่วว่า
“ต่อไป… ถอดเสื้อผ้าเลยครับ”
- Writer
