Nanatili lang akong nakatingin kay Enzo habang tinatapos niya ang paggagamot sa aking sugat. Habang dahan-dahan niyang idinidikit ang bulak na may povidone-iodine, unti-unti din niyang hinihipan ita upang hindi ako makaramdam ng hapdi. Kahit sa simpleng ganon lang ni Enzo nakakaramdam pa din ako ng bilis ng pagtibok ng puso at para bang may mga paro-paro din na nagsisiliparan sa tiyan ko.
Inilapag niya ang bulak sa baba, bago siya kumuha ng band-aid at inilagay sa sugat ko. “Okay na yung sugat mo, kaya mo na bang tumayo?” tanong niya. Sinubukan kong tumayo sa tulong ng aking kamay pero hindi ko pa din makaya dahil sa p*******t ng paa ko.
“Hindi ko kaya eh,” sambit ko sa kaniya. Iniligpit naman niya ang medical kit at iniayos ito sa lalagyan bago muling bumalik sa akin.
“Tara buhatin
