Derya’ya döndüğümde neredeyse gülümsemekten ağzı yırtılacaktı. "Gördün değil mi Şam şeytanını? Nasıl da mosmor oldu!"
Gözlerimi devirdim. "Aman boş ver," dedim. Derya benden daha çok öfkeliydi o kadına. "Yıllardır Asır Bey’in peşinde dolanıyor. Tabii sadece onun değil, zengin kim varsa peşinde. Birinin ona haddini bildirmesi gerekiyordu, iyi ki geldin Mühre!" dedi. "Hadi bir Türk kahvesi yapalım da sana fal bakayım."
Başımı olumsuz anlamda salladım. "Fala inanmam," dedim. Gerçekten de inanmıyordum. İnsan kendi hayatını nasıl şekillendireceğine kendisi karar verirdi. Gelecekten haber almak ya da olacak bir şeyi önceden görmek, biz aciz insanların umut bağlamaması gereken şeylerdi.
"Ne demişler; fala inanma falsız da kalma...
*******
Üzerinde kara bulutlar var senin," dedi.
Gözleri
