Söyle
"Abi, dediğin Nehir Pansiyon’u araştırdık. Görünürde Ahmet diye bir adamın üzerinde gözükse de gerçek sahibi Kudret Şanlı."
Cevap bile vermeden telefonu kapattım. Duyduklarım karşısında beynimden vurulmuşa döndüm. Mühre, şerefsiz babamla mı ortak olmuştu yani? Kaçmasına da o yardım etmiş olmalıydı, yoksa neden onun pansiyonunda saklansın ki? Herkesten her şeyi beklerdim de Mühre’den bunu beklemezdim. O gün ağacın altında zincirlerle bağlandığı gün Kudret’le tanışmıştı; yoksa bu planı o zaman mı yaptılar? Aptal kafam, nasıl da fark etmemiştim! Nasıl da Mühre’nin onurlu bir düşman olabileceğine inanmıştım? Düşman dediğin onurlu olmazdı ki... Ama ona inanmak istemiştim.
Öfkeyle arabanın torpido gözünden ona aldığım kolyeyi çıkarıp ormana savurdum. Salak gibi bir de ona hediye almışt
