Üzerime atılan buz gibi suyu hissettiğimde korkuyla gözlerimi açtım. Asır tam karşımda durmuş, elinde tuttuğu bahçe hortumuyla beni ıslatıyordu. Suyu tekrar yüzüme tuttuğunda başımı sağa sola çevirerek kaçırmaya çalışıyordum.
"Kapat!"
Asır adamlardan birine emir verdiğinde buz gibi sudan da kurtulmuş oldum. Karşımda keyifle sırıtıyordu. "Günaydın," dedi.
Öfkeyle gözlerine baktım. "Sana hiç gün aymasın inşallah," dedim.
Asır gözlerini devirerek, "İyi dileklerin için sağ ol," dedi.
"Nilüfer nerede?" dedim sinirle. En son dün gece kucağımda uyuyordu, onun kucağında da Vesper uyuyordu ama şimdi ikisi de yoktu.
Asır başıyla evi gösterdi ve "Oyun oynuyorlar," dedi.
Kaşlarımı çattım. "Sana güvenmiyorum, Nilüfer’i bahçeye çıkar," dedim. Bana yalan söylüyor olabilirdi; o karanlık zindana Nil
