MÜHRE’NİN AĞZINDAN
Herkes odadan çıktığında yalnız kalmıştım. Beyaz ışık gözlerimi acıtsa da şikâyetçi değildim; aksine, o zifiri karanlıktan kurtulduğum için mutluydum. Bakışlarım tekrar kolumdaki alçıya takıldı. O doktor bozuntusunu hiç sevmemiştim. Nedenini bilmiyordum ama ona gıcık olmuştum. Gıcık olmam için bana dokunduğunu düşünmem bile yeterliydi ve kolumdaki izleri görmüş olması sinirimi daha da bozuyordu. O izleri Asır’ın da görmemiş olmasını diledim; düşmanıma zayıf görünmek istemiyordum.
Zihnime Asır’ın elimi tuttuğu görüntü düştüğünde, sinirle elimi üzerime sildim. Aldığım sakinleştiricinin etkisi de yavaş yavaş dağılmıştı. Ne hakla benim elimi tutuyordu? Ah, o sakinleştiriciyi almasaydım Asır’ı paramparça ederdim!
Midem guruldamaya başladığında yüzümü buruşturdum. Kaçırıldı
