Anne, anne kalk!
Hiç istemesem de gözlerimi araladım.
"Efendim güzelim?" dedim, sesimde uyku mahmurluğu hissediliyordu.
"Hadi uyan, çok güzel yemekler kokuyor."
"Güzelim hadi uyu, bu saatte daha yemek yapılmamıştır. Sen hayal görüyorsundur," dedim ama Nilüfer pes etmiyordu.
"Anne uyan, yemek vaktiiiii!"
Yatakta doğruldum, gözlerim hâlâ kapalıydı. Derin derin nefesler almaya başladığımda aldığım kokuyla gözlerimi açtım. Gerçekten yemek kokusu geliyordu ve mis gibiydi.
"Nilüferciğim haklısın, yemek vakti. Koş!" dedim.
Nilüfer hemen yataktan atlayıp koşarak odadan çıktı. Bende banyoya girip işlerimi hallettim. Dün gece Asır'la burada yaşadıklarımız tek tek aklıma gelmeye başladığında yeniden utanmaya başladım. "Ay, biz ne yaşamıştık öyle ya!" Soğuk suyu açıp yüzüme birkaç kez çarptım;
