Elim kendi iradem dışında yüzüne uzandı. Parmak uçlarım yanağının o hafif sakalına dokunduğu anda Cihan’ın nefesi kesildi; gözleri karanlık bir gölgenin içinden parladı. Sanki o küçücük dokunuş bile günlerdir aradığı bir cevabı almış gibi bir ferahlık bıraktı yüzünde. Avucumun içine doğru eğildi, yanağını daha çok temas ettirdi elime.
“İzin ver,” dedi fısıltıyla, sesi hem titrek hem de kesin bir kararlılıkla. “Beni biraz sana yaklaştır.”
Cihan’ın bu kadar açık, bu kadar savunmasız konuşması içimdeki bütün duvarları sarsıyordu. Sanki yıllardır güçlü durmaya çalışan bir dağın içinde minik bir çatlak açılmıştı ve o çatlak giderek büyüyordu. Yutkundum, ama sesim çıkmadı. O an sadece, elimi yanağından çekmek istemediğimi fark ettim.
Cihan, belimi kavrayan eliyle beni kendine biraz daha çekti
