Cihan’ın kollarında öylece kalmıştım. İçimdeki direnç hâlâ nefes alıyordu ama artık savaşacak hâli yoktu. Onun sıcaklığı, o yumuşak ses tonu… insanın bütün duvarlarını sessizce yerle bir ediyordu. Bir süre ikimiz de konuşmadık. Cihan başını saçlarımın arasına gömmüş, nefesini derin derin alıyordu sanki uzun süredir aradığı huzuru benim kokumda bulmuş gibi. Ben ise kalbimin ritmini takip ediyordum; bazen hızlanan, bazen yavaşlayan ama hep ona dönen o ritmi.
Cihan bir anda yüzümü ellerinin arasına alıp bana baktı. Gözlerindeki o derinlik… insanı hem sarsıyor hem de içine çekiyordu. “Biliyor musun,” dedi kısık bir sesle, “bu sabah seni odanda bulamayacağım sandım. Kalkıp gitmişsin gibi bir his çöktü içime. Öyle bir korkuydum ki… anlatamam.”
Sözleri yüreğime kazındı. Kaşlarımı hafifçe çattım
