Sabahın ilk ışıkları, perdelerin arasından süzülerek odanın içine dolduğunda uykudan yavaş yavaş uyandım. Kalbim hâlâ düne ait heyecanla çarpıyordu; üzerimdeki geceliğin hafifliğine rağmen sanki hâlâ gelinliğin ağırlığını hissediyordum. Başımı hafifçe yana çevirdiğimde Cihan’ı gördüm: kanepede uyumuştu, yüzünde yorgun ama huzurlu bir ifade vardı. Bir süre sadece onu izledim; bu sabır ve güven bana dünyaları vermişti.
Tam gözlerim kapanacak gibi olduğunda kapının önünde bir tıkırtı duydum. Ardından kararlı ama biraz da sert bir sesle kapı vuruldu. Hemen irkildim, ellerim istemsizce titredi. Cihan uykusundan sıçrayarak kalktı, hızlı adımlarla kapıya yöneldi.
“Buyur hâla,” dedi kapıyı açtığında. Sesinde hem saygı hem de kararlılık vardı.
Hâlası kapının önünde dikiliyordu. Yüzünde katı bir
