Cihan
Odayı arkamda bıraktığımda göğsümde kocaman bir ağırlık vardı. Kapıyı öyle bir hızla çarpıp çıktım ki, elim hâlâ kapı kolunun metal soğukluğunu hissediyordu. Koridor boyunca adımlarım yankılandı, ama içimdeki gürültü hepsini bastırıyordu. Kalbim patlayacak gibiydi. İçimdeki öfke, kırgınlık ve çaresizlik birbirine karışmış, boğazıma oturmuştu.
Merdivenleri inerken elim titriyordu. Bahçeye çıktım. Gecenin serin rüzgârı yüzüme çarptı ama içimdeki yangını söndürmeye yetmedi. Avludan çıktım, sokak lambalarının solgun ışığı altından yürüyerek arabaya bindim. Motoru çalıştırdım, direksiyona öyle bir asıldım ki sanki onu kırmak istiyordum. İçimdeki fırtına beni nereye sürüklerse oraya gidiyordum.
Farkında olmadan, yıllardır dertleştiğim tek dostumun mekânına sürdüm. Yiğit’in meyhanesi… He
