O gece, herkesin uykuda olduğu o derin sessizlikte ben bir türlü gözlerimi kapatamadım. Konağın her köşesinden gelen o tanıdık çıtırtılar, rüzgârın tülleri hafifçe dalgalandırışı, nar ağacının dallarından gelen yaprak hışırtısı… her şey yerli yerindeydi ama içimde hiçbir şey yerinde değildi.
Cihan, karşımdaki koltukta uzanmıştı. Nefesi yavaş, derin… huzurlu gibiydi. Sanki benden çok, yaşadığımız her şeyden uzaklaşmak ister gibi. O kadar sessizdi ki, onun o dingin nefesini dinlemek bile kalbimi acıtıyordu.
Gözlerimi tavandan ayıramıyordum ama aklım hep onda kalıyordu. Bir yıl boyunca her gece onun sesini duymadan uyumadım ben. Rüyalarımda yüzünü gördüm, sabah uyanınca yastığımın ucunda bulamadım. Her gün biraz daha eksildim. Şimdi ise karşımdaydı. Uykudaydı belki ama buradaydı. Nefes alıy
