Ex With Benefits ( SPG)

Faye's POV Sabi nila, pag nagmahal ka, titibok daw nang husto puso mo. O kaya naman, makukuryente ka pag magkahawak kayo ng kamay. Minsan naman, may mararamdaman ka daw na butterflies sa tiyan mo. Pero ako, kabaligtaran. Ang pagmamahal ang sumira sakin. Ito yung ikinabaliw ko. Lason ang pagmamahal para sakin, kasi nasaktan na ako nang husto. Ako si Faye, isang waitress sa kilalang restaurant dito sa Manila. Hindi madali buhay. Lahat dito mahal. Lahat may renta, at ultimo gulay na kinukuha lang sa probinsya, dito doble presyo. Nagtatrabaho ako para hindi magutom dahil sapat lang naman kinikita ko sa pagiging waitress. Hindi ko magawang maging maluho dahil ano pa bang iluluho ko kung kulang pa kinikita ko sa sahod ko? Minsan nga, napapaisip ako kung hanggang kailan ako magtitiis sa ganitong buhay. Pero wala naman akong choice. Kailangan kong kumayod araw-araw dahil walang ibang tutulong sakin kundi sarili ko. "Faye, bilis-bilisan mo kumilos! Marami ka pang lilinisin," sita ng manager sakin. "Opo, ma'am," sagot ko habang mabilis na inaayos mga pinagkainan sa isang mesa. Napatingin ako sa orasan na nakasabit sa dingding. Alas-nuwebe na ng gabi, pero marami pa ring customers pumapasok. Napabuntong-hininga ako bago muling ngumiti nang may lumapit na customer. "Good evening, ma'am! Welcome po. Table for how many?" "Two," maikling sagot ng babae. "Right this way po." Inihatid ko sila sa bakanteng mesa at iniabot menu. "Here's our menu, ma'am. Just call me if you're ready to order." Tumango lang siya kaya ngumiti ako bago umalis. Ganon lang palagi trabaho ko. Ngiti kahit pagod, magalang kahit masungit customer, at tahimik kahit gusto mo nang sumigaw dahil sa dami ng ginagawa. That's life. Hindi naman lahat ng tao may privilege na magreklamo pag nahihirapan. Makalipas ilang minuto, tinawag ako ng isa sa mga customer. Agad akong lumapit dala maliit kong notepad. "Yes, ma'am?" "Can we have our bill?" "Sure po. I'll get it for you." Kinuha ko bill at iniabot sa kanila. Pagkatapos nilang magbayad, agad kong niligpit mga pinagkainan nila. "Faye!" Napalingon ako nang marinig boses ng manager namin. "Yes, ma'am?" "Pakibilisan naman. Hindi ka ba nakakakita na marami pang kailangang gawin?" Napayuko ako. "Sorry po, ma'am. Aayusin ko na po." "Make sure you do. Hindi kita binabayaran para magpabagal-bagal." Hindi na ako sumagot. Sanay na rin naman akong mapagalitan. Minsan nga, kahit hindi ko kasalanan, ako pa rin napapagalitan. Ipinagpatuloy ko paglilinis habang pilit na inaalis sa isip ko sinabi niya. Gusto ko na ring umuwi. Gusto ko nang mahiga at ipahinga katawan ko. Pero hindi pa pwede. Kailangan ko pang tapusin trabaho ko. Habang inaayos ko mga baso sa counter, napansin kong may bagong customer na pumasok. Hindi ko muna sila pinansin dahil abala ako sa pag-aayos ng mga gamit. "Faye, ikaw na mag-asikaso sa bagong dating," utos ng manager. "Okay po." Inayos ko uniform ko at inayos buhok bago lumapit sa bagong customer. "Good evening, sir. Welcome to—" Natigilan ako. Hindi ko naituloy sasabihin ko nang makita kung sino nakaupo sa harap ko. For a moment, parang huminto lahat. Pamilyar mukha niya. Mga mata niyang dati kong gustong-gustong titigan. Ngiting minsan naging dahilan kung bakit masaya akong gumising sa umaga. Hindi ko alam kung matatawa ba ako o maiiyak sa pagkakataong yon. Ang dami nang nagbago. Ang dami nang nangyari. Pero bakit sa lahat ng lugar, dito ko pa siya kailangang makita? "Faye?" Napakurap ako nang marinig boses niya. I swallowed hard and forced a smile. "Good evening, sir. What can I get for you?" Tumingin siya sakin na para bang hindi siya makapaniwalang nasa harap niya ako. "Ikaw ba talaga yan?" Napahigpit hawak ko sa notepad. "Sorry, sir. May kailangan po ba kayong i-order?" Hindi ako pwedeng magpakita ng kahit anong emosyon. Nasa trabaho ako, at ayokong magkaroon ng problema dahil lang sa isang taong minsan nang sumira sa buhay ko. "Faye, it's me." Napangiti ako nang mapait. "Alam ko." Sandali siyang natahimik. "Can we talk?" "Sorry, sir. I'm working." Tumalikod ako bago pa niya muling mabuksan bibig niya. Pero habang naglalakad ako palayo, hindi ko maiwasang maramdaman muling pagbabalik ng sakit na pilit kong kinakalimutan. Akala ko ba tapos na? Akala ko ba wala na siyang epekto sakin? Pero bakit isang simpleng pagkikita lang, parang bumalik na naman ako sa panahong halos hindi ko na kayaning bumangon sa kama dahil sa sakit? Napahawak ako sa dibdib ko at malalim na huminga. Damn it. Hindi ko alam kung bakit siya bumalik. Pero isang bagay lang sigurado ako. Ayokong maulit lahat ng nangyari noon. Thirty Minutes Later "Faye, break ka muna. Mukhang kailangan mo nang magpahinga," sabi ni Mia, isa sa mga katrabaho ko. "Okay lang ako. Ikaw na lang muna." "Sure ka? Kanina ka pa parang lutang." Napangiti ako nang pilit. "Pagod lang siguro." Hindi na siya nagtanong at bumalik na sa trabaho. Pumunta ako sa pantry para uminom ng tubig. Kailangan kong pakalmahin sarili ko. Ayokong isipin lalaking yon. Pero kahit anong gawin ko, hindi mawala sa isip ko mukha niya. Bakit ngayon pa? Bakit kailangan pa niyang bumalik kung kailan unti-unti na akong nasasanay na wala siya? "Faye." Napapikit ako. I know that voice. Dahan-dahan akong humarap at nakita ko siyang nakatayo sa may pintuan ng pantry. "Anong ginagawa mo rito?" tanong ko. "Waiting for you." "Well, hindi mo kailangang gawin yan." "Can we talk now?" Napatawa ako nang walang saya. "Seriously? Wala ka na bang ibang gagawin sa buhay mo?" "Faye, please." "Don't call me like that." "Like what?" "Like we're still close. Hindi na tayo ganon." Natahimik siya. Yon ang gusto ko. Gusto kong maintindihan niyang wala na siyang karapatang tawagin ako sa ganong paraan. "How have you been?" tanong niya. "Okay." "That's good." "Anything else?" Tumingin siya sakin. Ilang segundo siyang hindi nagsalita bago muling bumuntong-hininga. "I missed you." Napahinto ako. Muntik na akong matawa sa sinabi niya. Missed me? Ang dali namang sabihin mga salitang yan. "Good for you," sagot ko bago siya talikuran. "Faye, wait!" Pero hindi na ako lumingon. Past Memories "Promise me na hindi mo ako iiwan." Nakangiti akong nakatingin sa lalaking nasa harap ko habang magkahawak aming mga kamay. "Why would I leave you?" tanong niya. "Just promise me." He smiled and kissed my forehead. "I promise, Faye. Ikaw lang." Yon yung mga salitang pinaniwalaan ko. Yon yung mga salitang naging dahilan kung bakit buong puso akong nagmahal. Pero hindi lahat ng pangako natutupad. At hindi lahat ng taong nagsasabing mahal ka nila ay mananatili. Present Time "Faye, tapos ka na ba?" Napabalik ako sa ulirat nang marinig manager ko. "Opo, ma'am." "Good. May customer sa table seven na naghahanap sayo." Napakunot-noo ako. "Ako po?" "Yes. Mukhang kilala ka niya. Kanina pa nagtatanong kung kailan ka babalik." Napabuntong-hininga ako. Wag naman sana. Kahit ayaw ko, napilitan akong pumunta sa table seven. At tama nga hinala ko. Siya na naman. Nakaupo siya habang may hawak na cellphone. Nang makita niya ako, agad niya itong binaba. "You're back." "May kailangan po ba kayo?" "Can you sit for a minute?" "Sir, I'm working. If you need anything, just tell me." He sighed. "Fine. I'll make it quick." Nag-antay lang ako sa sasabihin niya. "I need your help." Napakunot-noo ako. "Anong klaseng tulong?" "Something only you can do." Napatawa ako nang mahina. "Sorry, pero hindi ako charity worker. Waitress ako rito." "I know." "Then?" Tumingin siya sa paligid bago muling ibinalik tingin sakin. "I want you to be my girlfriend again." Napatitig ako sa kanya. What? "Excuse me?" "I want us to try again." Napailing ako at napangiti nang mapait. "Are you serious?" "Yes." "After everything you did?" Hindi siya sumagot agad. "I know I made mistakes." "Mistakes?" ulit ko. "That's what you're going to call it?" "Faye—" "No. You don't get to come back here and pretend that nothing happened." Tumayo ako at inayos hawak kong notepad. "Kung wala ka nang ibang sasabihin, excuse me. May trabaho pa ako." "Wait." Hindi ako gumalaw. "Okay. I won't ask you to be my girlfriend again." Napalingon ako sa kanya. "Then what?" He took a deep breath. "I want to make a deal with you." Napakunot noo ko. "Deal?" "Yes. A mutual arrangement." "Anong ibig mong sabihin?" He looked straight into my eyes. "I'll help you financially. I'll take care of your expenses, and in return, I want you to spend time with me." Hindi ako makapaniwala sa narinig ko. "Are you buying my time?" "No. I'm offering you something that could benefit both of us." Napailing ako. "You're unbelievable." "Listen to me first." "Why would I even listen to you?" "Because I know you're struggling." Parang may kung anong tumama sa dibdib ko. Alam niya. Alam niyang hirap ako sa buhay. Alam niyang halos lahat ng kinikita ko napupunta lang sa renta, pagkain, at mga bayarin. Pero hindi ibig sabihin non ay maaari niya akong bilhin. "Don't use my situation against me," malamig kong sabi. "I'm not." "Then stop making offers like that." Tahimik siyang tumingin sakin. "I want you back, Faye. But if you don't want a relationship, we can keep things simple." "Simple?" He nodded. "No commitments. No expectations. Just us, whenever we both want." Napakagat ako sa loob ng pisngi ko. Hindi ko alam kung matatawa ba ako o maiinis sa mga sinasabi niya. "You're asking me to have benefits without being in a relationship?" "Something like that." Napailing ako. "You're crazy." "Maybe." "At bakit ako?" Hindi siya agad sumagot. Ilang segundo niya akong pinagmasdan. "Because even after everything, you're still the only woman I want to spend my time with." Napatawa ako nang mahina. Napakagaling niya talagang magsalita. Pero hindi na ako dating Faye na madaling maniwala sa mga pangako niya. "Think about it," dagdag niya bago inilabas isang calling card mula sa wallet niya at inilapag sa mesa. "I'll wait for your answer." Tiningnan ko calling card pero hindi ko yon kinuha. "Don't expect too much." Tumayo siya at inayos suot niyang relo. "I'll see you again, Faye." At tuluyan na siyang umalis. Naiwan akong nakatayo sa harap ng mesa habang nakatingin sa calling card na iniwan niya. Hindi ko alam kung bakit ganon na lang kadaling bumalik lalaking minsan nang sumira sakin. At mas hindi ko maintindihan kung bakit nagawa niya akong alukin ng ganong klaseng relasyon. No love. No commitment. Just benefits. Napahawak ako sa noo ko. What the hell? Hindi ko alam kung ano mas masakit. Ang maalala nakaraan namin o ang malaman na pagkatapos ng lahat, ganon na lang kababa tingin niya sa pagmamahal. Pero habang nakatingin ako sa calling card, isang tanong paulit-ulit na umiikot sa isip ko. What if I accept? Kaya ko bang makasama lalaking minsan nang sumira sa puso ko nang hindi na muling mahulog sa kanya? O baka naman sa pagkakataong ito, ako na masaktan nang tuluyan? Kinuha ko ang calling card na binigay nya at tinignan ko ang pangalan nya Primo. Napapikit ako. Mukhang hindi pa pala tapos ang kwento namin. At ang mas nakakatakot? Hindi ko alam kung paano ito magtatapos.