"Dalian mong maligo at magbihis. Sabi ko kay Jayde, sabay na tayong pupunta ng University."
Nakaupo ako sa sahig habang bumubuhos sa 'kin ang tubig galing sa shower.
"Bakit? Bakit? Ba-Bakit, Ku-Kuya." Humalo na ang luha ko sa tubig na lumalandas sa mukha ko.
Umiwas s'ya ng tingin na ipinagtaka ko. Nagbaka sakali akong makokonsensya na s'ya, pero bagsak ang mga balikat ko at mas lalo pang umiyak sa mga binitawan n'yang salita, "Ang ganda mo kasi. Sa t'wing nakikita kita, para na akong malalabasan."
He then left me shattered into pieces and hopeless. Wala na talagang pag-asang magbago pa ang takbo ng buhay ko.
Kung hihingi ba s'ya ng tawad, magiging maayos na ba ang lahat?
Hindi pa rin.
Hindi na maaayos ng sorry n'ya ang buhay ko. Hindi na maibabalik ng sorry n'ya ang mga nawala
