The Heir and His Maid

“Aila, ikaw na ang maghatid nito sa may swimming pool at marami pa akong inihahanda rito,” utos sa kanya ng Tiyang Mara niya. “Eh T’yang, naroon po ang mga bisita ni Sir Kenzo, nahihiya po ako,” tugon niya sa Tiyahin. Ang mga daliri niya, magkabilot sa laylayan ng uniporme niya. Luma na iyon, pero malinis. Pinlantsa niya pa kaninang umaga. “Bakit ka naman mahihiya? Hindi ka naman papansinin ng mga iyan,” saad nito sa kanya at pinilit na ipasa sa kanya ang tray na may lamang pagkain na pinahanda ni Sir Kenzo sa mga kasambahay. Mainit pa ang tinapay. Nangangamoy keso at hamon. “Ano ka ba naman Mara, natural lang mahiya iyang si Aila sa mga bisita ni Sir Kenzo, eh kapwa niya teenager ang mga iyan,” saad ni Manang Patris habang ngiti-ngiti pa itong nakatingin sa kanya. Ang mga mata ni Manang Patris, maamo. Hindi katulad ng sa Tiyahin niya. “Ano ka ba naman Aila, kahit ka-edad mo ang mga iyan hindi ka naman nila kauri. Hindi ka nila papansinin!” saad ng kanyang Tiyahin. “Ala, sige na! Lakad na at marami ka pang dadalhing pagkain doon!” utos pa nito sa kanya. “Anong hindi, napakaganda nga ng pamangkin mo, maputi at makinis, puwede ngang mag-artista iyan!” saad ni Manang Patris sa kanya. “Naku, ang sabihin mo nagmana iyan sa nanay niyang kerengkeng!” saad ng Tiyahin niya at pinagtulakan na siyang dalhin ang tray ng pagkain sa may swimming pool. Ang palad ng Tiyahin niya, magaspang sa likod niya. Siya si Aila, labing-walong taong gulang, isang second year nursing student sa De La Cerna University—ang pinakamalaking unibersidad sa bayan ng San Juan kung saan halos mayayaman ang nag-aaral, pero hindi siya kabilang sa mga iyon. Napunta siya sa bayan ng San Juan dahil sa pagpapakasal ng nanay niya sa isang Hapon. Sumama ito sa Japan at iniwan siya sa bayan nila na mag-isa, pinangakuan na papadalhan na lang ng pera para may pangtustos siya sa kanyang pag-aaral. Pero lahat ng pangako ng kanyang ina ay walang natupad—ni hindi na rin niya ito nakausap pa, na tila ba sadya na siyang kinalimutan. Hindi naman na siya nagtataka pa, dahil mula pa noong bata siya, wala naman nang pakialam sa kanya ang ina. Ang huling alaala niya rito, ang tunog ng maleta sa semento. Ang pag-aaral niya ay pinagsusumikapan niya para makapagtapos. May scholarship siya sa hindi malaking kolehiyo sa kanilang bayan kaya nakakapag-aral siya nang libre. Pero dahil wala siyang kasama at hirap na hirap na rin siyang buhayin ang sarili, napilitan siyang sumama sa kanyang Tiyahin sa bayan ng San Juan. Ang Tiya Mara niya ay kapatid ng kanyang nanay. Walang asawa at anak ang tiyahin niya, matandang dalaga ito, kaya hindi na siya nagtataka kung bakit masungit at istrikto ito sa kanya. Ang boses nito, parang lagari sa umaga. Namamasukan bilang kasambahay ang kanyang tiyahin sa mayamang pamilya ng mga Fisher sa bayan ng San Juan. Hindi nahirapan ang tiyahin niya na maipasok siya bilang kasambahay sa mansyon ng mga Fisher dahil kulang ang mga ito sa kasambahay sa laki ng mansyon kahit iilan lang ang nakatira. Tatlong palapag. Labindalawang silid. Apat lang ang tao. Mabait si Don Kennedy, at ito pa mismo ang nagsabi sa kanyang tiyahin na papasukin siya sa De La Cerna University upang maipagpatuloy niya ang pag-aaral ng nursing—bagay na hindi niya tinanggihan. Nangako siya sa Don na magsisilbi nang maayos sa mansyon nito bilang kapalit sa pagtulong nito sa kanyang pag-aaral. Hanggang ngayon, nakatago pa sa drawer niya ang maliit na papel kung saan nakasulat ang pangako niya. Isang buwan pa lamang mula nang manirahan siya sa mansyon ng mga Fisher, at last week ay nagsimula na rin ang klase niya sa De La Cerna University. Nanibago siya dahil malaki ang kaibahan nito sa dati niyang pinapasukang kolehiyo—mayayaman kasi ang mga estudyante roon, at baka siya na ang pinakamahirap sa lahat. Sa jeep pa lang papunta roon, amoy niya ang pabango ng mga kaklase niya. Amoy pera. Last week din sa pagbubukas ng klase, dumating na rin ang nag-iisang apo ng Don na si Sir Kenzo Fisher, galing sa America upang samahan ang Mama nito. Hiwalay na kasi ang mga magulang ni Kenzo at nasa ibang bansa na ang mama nito. Hindi lang siya sigurado kung may iba na itong pamilya o wala pa, dahil maingat silang lahat sa mansyon na huwag pag-usapan ang kanilang mga amo. Ang sabi ni Manang Patris, “Ang dingding may tenga. Ang sahig may bibig.” Sa pagkakaalam niya, graduating student na si Kenzo Fisher sa kursong Business Management dahil ito raw ang susunod sa yapak ng ama nito at ng Don—ang magpatakbo sa Fisher Companies. Minsan, naririnig niya sa study room ang boses nito habang kausap ang ama sa telepono. Malalim. Buo. Nakakatakot. Gwapo at may malakas na appeal si Kenzo Fisher lalo na sa mga kababaihan sa kanilang university. Sikat ito at talagang habulin ng mga babae. Sa bulletin board, may nakadikit na picture nito noong naglaro ng basketball. May pulang lipstick mark sa gilid. Minsan pa lang naman niya itong nakasalubong sa university, pero hindi naman siya nito pinapansin. Mas madalas niya itong makita kasama ang mga barkada nito—maingay, tumatawa, laging sentro. Bakit nga naman siya papansinin ng isang Kenzo Fisher, eh isa lang naman siyang hamak na kasambahay sa mansyon ng mga ito. Ang uniporme niya, gusot. Ang sapatos niya, pudpod. Dahil sa sapilitang utos ng Tiyang Mara niya na dalhan ng meryenda ang mga bisita ng kanilang amo sa may swimming pool, wala siyang nagawa kundi sumunod kahit ayaw niya sana dahil baka mamukhaan siya ng mga kaibigan ni Kenzo. Bitbit ang tray, lumakad siya patungo sa swimming pool. Mabigat. Nanginginig ang mga tuhod niya. Malayo pa lang siya, dinig na dinig na niya ang malalakas na tawanan at tilian ng mga babaeng naroon na para bang kinikiliti sa singit. May nagbabasag ng bote. May nagpapatugtog ng malakas. Tahimik siyang lumapit at pasimpleng sinulyapan ang tatlong babaing naroon na may kanya-kanyang kaparehang lalaki. Ang isa ay kay Kenzo—nakakandong ito habang halos magpang-abot na ang mga labi ng mga ito, o baka naghahalikan na kanina pa. Ang kamay ni Kenzo, nasa baywang ng babae. Ang kamay ng babae, nasa batok ni Kenzo. Isama pa ang halos wala nang saplot na mga babae sa suot na swimsuit na gustong-gustong panoorin ng mga naroon na lalaki. Ang tubig sa pool, kumikislap. Ang araw, masakit sa balat. Hindi nalalayo ang edad niya sa mga naroon. Sadyang malayo lang ang agwat ng estado nila sa buhay. Siya ay kasambahay, at ang mga ito ay ipinanganak na may gintong kutsara sa bibig. Ang relo ng isa, mas mahal pa sa isang taon niyang matrikula. Kaya hindi na siya magtataka kung hindi man siya mapansin ng mga ito, o masulyapan man lang kahit isang beses. Alikabok lang naman siya sa paningin ng mga ito. Hindi alikabok na pinupunasan. Alikabok na hindi nakikita. Ni minsan sa buhay niya, hindi sumagi sa isip niya ang mamasukan bilang kasambahay. Pero dahil sa hirap ng buhay at mag-isa na lamang siya, walang malapitan, kaya pati ganitong uri ng trabaho ay pinasok na niya. Wala namang masama sa pagiging kasambahay. Sadyang hindi lang niya inakalang aabot siya sa ganitong klase ng trabaho. Marangal naman ito kaysa pumasok siyang dancer sa club o ibenta ang sariling katawan. Iyon ang lagi niyang sinasabi sa sarili niya tuwing alas singko ng umaga, habang naglalaba ng kumot ng mga amo. Isa-isa niyang inilapag ang laman ng tray sa mesa habang abala ang mga bisitang naroon sa isa’t isa, na para bang nasa motel ang mga ito kung magkandungan at maghaplusan. Ang mesa, mamahalin. Ang pagkain, hindi niya kayang bilhin. Pasalamat na lang at wala sa mansyon ang Don at ang Papa ni Kenzo na nasa opisina sa mga oras na iyon. Kung naroon ang Don, baka pinatigil na nito ang ingay. Matapos mailapag ang lahat, napasulyap siya kay Kenzo habang panay ang halik ng babaeng nasa kandungan nito sa pisngi nito. Ang babae, may hikaw na kumikislap. Ang kuko, mahaba at pula. Nagkataon namang nakadako ang tingin ni Kenzo sa kanya kaya nagtama ang kanilang mga mata. Saglit lang iyon. Isang segundo. Pero sapat na para makita niya ang kulay ng mga mata nito sa araw—hindi itim. Maitim na kayumanggi. Parang kape. Agad siyang nag-iwas ng tingin. Pinagpawisan ang mga palad niya. Alam niya ang kanyang lugar. Hindi siya dapat tumingin sa kanyang amo dahil magkaiba sila ng estado sa buhay. Ang tingin niya, dapat sa sahig. Sa tray. Sa basahan. Nataranta pa siya at muntik madapa nang sumabit ang paa niya sa paanan ng upuan, dahilan para mabitawan niya ang tray at lumikha iyon ng malakas na ingay na umagaw sa atensyon ng lahat. Ang tunog ng bakal sa semento, parang kulog. “Pasensya na po,” paumanhin niya nang mapansing nakatingin na ang lahat sa kanya. Ang lalamunan niya, nanuyo. Ang tenga niya, nag-iinit. “Teka… you look familiar,” saad ng isang babae na parang sawa ang pagkakapulupot sa lalaking walang pang-itaas at puno ng tattoo ang mga braso. Ang boses ng babae, matinis. Parang may ininom. “Yeah, familiar nga siya,” dagdag pa ng lalaki sa may dulo ng upuan habang nakatingin sa kanya. Ang mga mata nito, nililibot siya mula ulo hanggang paa. Hindi tingin ng pagkilala. Tingin ng paghuhusga. “Pasensya na po,” muli niyang paumanhin, nanginginig ang boses habang pinipilit huwag magpanic. Yumuko siya para pulutin ang tray. Ang mga daliri niya, hindi magtugma. Sandali siyang sumulyap kay Kenzo—umaasang sasabihin nito na kapwa estudyante siya ng mga ito sa De La Cerna University. Na sasabihin nitong “Classmate namin ‘yan.” Pero wala. Nanatiling tahimik ang kanyang amo. Ang mukha nito, walang ekspresyon. Blangko. Parang hindi siya kilala. Parang hindi sila nagkikita sa hallway ng school. “Pasensya na po ulit…” mahinang dagdag niya bago mabilis na tumalikod. “Tawagin niyo lang po ako kung may kailangan po kayo,” sabi pa niya bago tuluyang umalis, kabadong-kabado habang ramdam ang mga matang nakasunod sa kanya. Ang likod niya, pinagpapawisan. Ang mga hakbang niya, pinipilit niyang hindi tumakbo. Pagliko niya sa kanto papunta sa kusina, doon lang siya nakahinga. Napasandal siya sa pader. Ang puso niya, parang tambol. At sa hindi niya maintindihan, ang mas masakit sa lahat, hindi ‘yung tingin ng mga bisita. Kundi ‘yung hindi pagtingin ni Kenzo.