Matapos ang sagutan ng mag-ina ay hinila na siya paalis ni Callan kahit pa tinatawag ito ng Mom niya. Naging tahimik ang biyahe nila pauwi sa bahay nito at hindi naman malaman ni Samara kung ano ang dapat sabihin.
Buong gabing tahimik si Callan at sa tuwing kakausapin naman niya ito ay sinasabi lang nito na ayos ito kahit pa kita ang lungkot sa mga mata nito. Hindi maiwasang mag-alala ni Samara at maapektuhan sa nakikitang mood nito.
Habang nakaupo sa sofa ay hindi na siya nakatiis pa at naupo sa tabi nito. Bahagya niya itong dinunggol gamit ang siko ngunit nanatili itong nakatulala.
Pabuntong-hiningang kinuha ni Samara ang kamay nito. "Callan, alam ko namang mahal mo ako, at hindi mo naman iyan kailangang patunayan dahil nararamdaman ko naman. Mahal din kita at hindi ako basta-basta
