Vengeance

CHAPTER 11

“Anyway Akira, you’ve been staying here…from how long? a year right?” he asked. hindi ako agad nakasagot dahil hindi ko naman pinagtutuunan ng pansin pa iyon.

Ang alam ko lang okay ako sa lugar na ito, as long as hindi ako natutuntun ng mga tauhan ni Mr. Kang hindi ako pwedeng umalis dito.

Aalis ako, matagal ko ng plano iyon kaso kada tatanungin ko ang mga nurse na nagaassist sa akin, puro hindi nila alam ang sinasagot.

Ang iba naman, ipa-follow up daw hangang sa sumagi nalang isip ko na talagang hindi na ako magiging okay pa.

“Belynda and Kaemon?” tawag nito, ikinagulat ko naman kung nang sumagot si Ms. Blondie.

Tumingin ako dito ng puno ng mga tanong sa mga mukha, ngiti at kidat lamang ang tinugon nito sa akin.

“Yes Paps?” Malumanay sa sagot naman ni Kaemon, tumayo din ito agad at lumakad palapit sa Ama.

“Yes Dad?” she answered. inabot naman nito ang kanang balikat nya.

“Belynda paki forward sa akin lahat ng recent Medical records nya.” He requested.

“Noted Dad,” she replied.

“And Kaemon, sent me as well all the files that I requested you last time.” He Reminded. kitang kita dito ang pagiging maingat sa pag uutos sa mga anak nito.

“On it Dad.” He remarked. agad naman itong lumakad palabas ng opisina.

“Do you want to be free now?” Mr. Hadeon stated. I averted my gaze on him, When I realize that I’ve been staying here for quite long.

Ang siste, hindi ko alam saan ako mamalagi. hindi ko alam kung magiging safe ba ako once umalis ako sa lugar na ito.

Pero, sa tagal ko sa lugar na to hindi ko alam kung nasan ba talaga ako. I want to clarify things first para naman hindi ako nag mumukhang tanga dito na puro titig lang at pakikiramdam sa kanila.

“Y-Yes…but where am I–I mean we’re still in the japan right?” I carefully asked.

Naikot ang paningin ko sa mga taong nasa harap ko, si Nelani at Hadeon at nagkatinginan si Koa naman malamlam nya lang akong tinapunan ng mga mata nyang kasing kulay ng asul na dagat.

I can’t really help my self to mezmarised on how the way is darted his eyes to me.

Lihim kong winaglit panandalian ang pumapasok sa isip. Tama ba ito? Kung aalis na ba ko ngayon, makakalaya na ba ako? but how? Wala na ang lahat sa akin, ang bahay, ang kompanya, lahat wala na.

Ni singkong duling wala ako, Gustong gusto kong bawiin lahat ng iyon pero wala akong kakayahan kung paano.

Nasa lugar ako ngayon ng kinatatakutan sa bansa at ni isa walang nakakaalam kung sino at ano ba talaga sila, kung aalis ako dito walang kasiguraduhan kung hahayaan lang din ba nila ako mabuhay o papatayin din kagaya ng mga bumangga sa kanila.

‘Akira?’

I made a mistake for taken advantage of Mr. Hadeon earlier dahil napagkamalan ko syang si Mr. Kang, baka gamitin pa nito iyon para magkarason sya na patayin ako.

‘Akira?’

Isang ideya ang pumasok sa isip ko, kung ano man maging resulta nito buong buo kong tatanggapin ang kapalit.

“---Akira?” nagulat ako sa taong tumawag sa akin, it is Ms. Blondie.

“kanina pa kita tinatawag, you’ve been space out. is there something bothering you?” She asked.

Tumayo ako at humarap kay Hadeon, na ipinag taka naman nito.

“I-I need y-your h-help…” Pikit matang turan ko dito.

Kinakabahan pero ito na yun hindi na ako pwedeng umatras, Sila ang pwede kong maging susi kay Mr. Kang, maari ko silang magamit laban sa kanya, maaring matulungan nila ako laban dito.

“W-What do you mean Akira?” Miss Blondie stated. lahat ng tao ngayon ng nasa loob ng kwarto, hinihintay ang susunod kong sasabihin.

“I want to be part of your team.” pigil kong hininga na sambit sa mga ito.

Nakita ko kung paano natigilan ang lahat sa sinabi ko, mabilis na nilingon ni Miss blondie si Mr. Hadeon na titig na titig at walang kaemo-emosyong nakatanaw sa akin, para bang sinisigurado ang bawat salitang sinabi ko kung totoo ba o hindi.

Marahang binitawan nito ang asawa at humarap ng maayos sa gawi ko.

“Paano ako makaka siguradong kaya mong maging isa sa amin?” He Clarified. namuo muli ang bara sa aking lalamunan dala ng takot sa aking kaharap.

“I-I--”

“I what?” putol nito sa akin. this time palapit na sya ng palapit. the more he step forward the more my heart hysterically banging on my chest.

“Tell me Akira—why the hell do you want on my goddamn team?!!” He insisted.

Ito ang unang pagkakataong tinaasan nya ako ng boses buhat kanina. Unti unting rumihistro sa utak ko ang boses at mukha ni Mr. Kang sa paraan nitong mag salita.

Mariin kong naipikit ang mga mata tsaka malakas na loob na sinabi ang gusto kong mangyari.

“Dahil gusto kong ibalik muli ang buhay na kinuha sa akin! maibalik lahat ng kinuha sa akin! pagbayaran lahat ng taong sumira sa buhay ko at Grandpa ko!! higit sa lahat ang mapag-gantihan ang taong bumaboy sa pagkatao ko!!!” deretsang sabi ko dito. nagsabay sabay nagtuluan ang mga luha sa aking pisngi.

“I…I want to take revenge…not for myself, not for the wealth that was stolen from me…and not just for the violation done to me—I want to avenge the only person who made me feel special—my grandfather. Wala kaming inaapakang tao, malinis ang hangarin ng lolo ko pero tinapos agad yun ng kapatid mo!!” ani ko dito at di napigilang duruhin si Mr. Hadeon.

Lahat sila natigilan, ang mga mata ngayon sa akin na nakatutuk. Naghihintay sa susunod ko pang gagawin o sasabihin.

“Mahal… na mahal ko ang Lolo ko… sya nalang ang meron ako… sya nalang, pero kinuha sa akin ng demonyong Mr. Kang ang lahat…lahat sa akin!!” My body trembly shaking and my knees became weak. Sa sobrang sakit ng nararamdaman ko hindi ko napigilang mapaluhod sa sakit.

I could feel how heavy the atmosphere inside of this room now. Gusto kong umiyak, gusto ko na makatakas sa sakit at pagod nanararamdaman ko.

Alam ng taas, Bawat paghinga ko wala akong ibang sinasabi sa sarili ko dapat wala na ako na ngayon. Pero sa twing sumasagi sa isip ko ang mga bagay na yun, unti unti ko din naiintindihan na hindi pwedeng palagpasin ko ang nangyari.

Grandpa wont be happy if I think of myself like this. Ayaw na ayaw nyang dinadown ko ang sarili ko. Ayaw na ayaw nyang binababa ko ang tingin ko sa sarili ko.

My sob is echoed the whole room. nanginginig parin ng sobra ang buo katawan ko ng inalalayan ako ni Blondie. marahan nya akong pinaupo sa upuang malapit sa akin tsaka sinubukang pakalmahin.

“Alright then,” mahinahon at maingat na sabi ni Mr. Hedeon while puting his arm cross on his chest.

“tomorrow morning get back here, I will discuss everything you need to know. For now, take a rest. You need a lot of energy for tomorrow. Nalani and Belynda will take care of you..” Hadeon said, at tumalikod pero hindi nakatakas sa akin ang mga mata nito, pagkamangha at gulat na sobra kong ipinagtataka tsaka lumabas ng opisina.

Sumunod naman dito sila Koa, na halos hindi makapaniwala sa nangyayari sumunod naman sina Denarius na patuloy parin sa pag lalaro ng silver coin nito at Corvinna na puno ng inis sa mga mata.

Hindi ko nalang iyon pinansin at pinili na pakalmahin ang sarili.

Pagkatapos ng pag uusap namin ni Mr. Hadeon, hinatid ako nila Ms. Nalani at Blondie sa aking titirhan.

Habang nasa byahe kami patungo sa aking titirhan doon na din nila kinompirma sa akin kung nasaan ba talaga kami–ako to be exact.

"You asked earlier where you are right now, right?" pagbabasag sa katahimikan ni Mrs. Nalani. Katabi nito si Ms Blondie na bising-busy sa kakadutdut sa kanya cellphone.

Napatingin ako sa rareview mirror at nagtama ang tingin namin ni Mrs. Nalani. Marahan akong tumango at wala sa sariling nilibot ang tingin sa labas ng bintana ng sasakyan.

"You’re in Italy." she simple answered. Lihim akong natigilan sa sinabi nito.

Hindi ko napansin na wala na pala talaga ako sa lugar kung saan ako nabuhay ng payapa noon. Isang taon…isang taon na pala akong naninirahan dito ganun katagal na pala.

"Mr. Kang will never be able to find or track you easily here. This is the best way we could think of to keep you safer… for now." she meaningfully said.

Alam ko ang tinutumbok nito. Dahil nagsabi na ako sa kanila na gusto kong maging isa sa kanila, alam kong hindi na basta basta ang papasukin kong buhay.

Kung magulo na noon, mas gugulo na ngayon. It might not that easy like what I am expected but I will do this for the sake of my Grandpa.

Hindi ko nanaman mapigilang maluha. Miss na miss ko na ang lolo ko, ang kakulitan nito, ang malalambing na ngiti nito na sumasalubong sa akin kada after school.

Mariin kong naikuyom ang kamay at hindi na nanaman napigilang mapahikbi sa mga ala-ala ng mabait at mahal na mahal kong lolo.