Minahal lang kita

EPISODE 26

Samantala, sa gitna ng party, ang kaninang kinakabahan na si Shine ay unti-unti nang naging kalmado.

Sa una, ramdam pa niya ang bigat ng mga titig at ang ingay ng paligid. Ngunit sa bawat sandaling naroon si Jiro sa tabi niya—hindi masyadong malapit, hindi rin malayo—may kakaibang seguridad siyang naramdaman. Isang presensyang hindi maingay, ngunit sapat upang patatagin ang loob niya.

“Okay ka lang?” mahina nitong tanong habang inaabot sa kanya ang isang baso ng juice.

Tumango si Shine, bahagyang ngumiti. “Mas okay na,” sagot niya. “Salamat.”

Hindi na nagsalita pa si Jiro. Isang maikling tango lang ang ibinigay niya, parang sinasabing nandito lang ako.

Habang tumatagal, nakikihalubilo na rin si Shine sa ilang kaklase at professor. Nakikipag-usap, tumatawa nang natural, at mas kumpiyansang dalhin ang sarili. Paminsan-minsan, nahuhuli niyang nakatingin si Jiro—hindi mapang-angkin, kundi parang tahimik na ipinagmamalaki ang lakas na kaya niyang ipakita.

Sa kabilang dulo ng venue, may mga matang patuloy na nakamasid. Ngunit sa sandaling iyon, hindi iyon mahalaga kay Shine.

Dahil sa gitna ng ilaw, musika, at maraming tao, may isang bagay siyang natutunan—ang kumpiyansa ay hindi lang nanggagaling sa ganda ng suot o sa dami ng tumitingin. Minsan, sapat na ang isang taong naniniwala sa’yo, upang maniwala ka rin sa sarili mo.Ngunit matatawag niyang siya ay maswerte—dahil hindi lang si Jiro ang naniniwala sa kanya, kundi ang lima pa nilang mga kaibigan.

Sa tuwing may lalapit na kaklase upang bumati, naroon si Mira sa kabilang tabi, agad sumasalo ng usapan. Si Kevin at Rence naman ay walang sawang nagbibiro upang pagaanin ang atmosphere. Si Mark at Paolo, tahimik ngunit mapagmatyag, handang sumingit kung kinakailangan.

Hindi man nila sabihin nang direkta, ramdam ni Shine ang suporta nila—sa paraan ng pagtayo nila malapit, sa paraan ng pag-angat ng kilay kapag may lalaking masyadong nagtatagal ang tingin, at sa mga ngiting tila nagsasabing, “Kaya mo ’yan. Nandito lang kami.”

Napangiti si Shine sa sarili. Dati, akala niya kailangan niyang mag-isa sa lahat. Bilang panganay, nasanay siyang maging matatag nang walang inaasahang sandalan. Ngunit sa gabing iyon, napagtanto niyang may mga taong kusang tumatayo sa tabi mo—hindi dahil kailangan mo, kundi dahil gusto ka nilang suportahan.

Sa gitna ng musika at ilaw, mas gumaan ang kanyang pakiramdam. Hindi na siya ang dalagang nagdadalawang-isip sa harap ng salamin kanina. Ngayon, dala niya ang tiwalang hindi lamang galing sa sarili, kundi mula sa mga taong naniniwala sa kanya.

At sa likod ng bawat ngiti niya, may tahimik na pasasalamat—sa pagkakaibigang buo, at sa presensyang hindi kailanman nagpaparamdam na nag-iisa siya.“Guys, tara muna at umupo at kumain. Nagugutom na kaya ako!” malakas na saad ni Kevin, sabay hawak sa tiyan na parang naghihingalo sa gutom.

Napatawa si Mira. “Kakakain lang natin kanina ah!”

“Snack lang ’yon,” depensa ni Kevin. “Iba pa rin ang pagkain sa party.”

“Alam ko na,” biro ni Rence. “Kaya ka pala excited sa event—para sa buffet.”

Nagkatawanan ang grupo. Kahit si Shine ay napailing na lang habang nakangiti. Ang kaninang seryosong aura ng pagpasok nila ay napalitan ng mas magaan at pamilyar na kulitan.

“Okay fine,” sabi ni Mark. “Bago pa tuluyang manghina si Kevin.”

Nagkumpol sila patungo sa isang bakanteng mesa. Si Jiro ay bahagyang umalalay muli kay Shine habang naglalakad, hindi halata pero natural na sa kanya ang ganoong kilos.

Sa malayong dako, napansin iyon ni Gavin. Tahimik lang siyang nakamasid habang pinapanood ang grupo na nagtatawanan, tila walang iniintinding problema.

Samantala, sa mesa, mas lalong naging buhay ang usapan. Sa pagitan ng subo at tawanan, ramdam ni Shine ang gaan ng gabi. Hindi man niya alam kung ano pa ang mangyayari, sa sandaling iyon ay sapat na ang simpleng pagkain kasama ang mga taong tunay na nagpapasaya sa kanya.

At sa gitna ng kasiyahan, may mga matang patuloy na nagmamasid—may mga pusong naghahanda sa mga susunod pang kabanata ng gabing iyon.Sa kabilang sulok ng venue, tila kumukulo ang loob ni Samantha. Mula sa kinatatayuan niya, kitang-kita ang kumpol ng mga taong nakapaligid kina Shine at sa grupo nito. May mga napapalingon, may mga napapangiti, at may mga bulung-bulungan na hindi niya marinig ngunit sapat upang maramdaman ang sentro ng atensyon.

Hindi niya maintindihan.

Maganda rin naman ang suot niyang pulang gown—kapansin-pansin, elegante, at talagang dinisenyo upang mang-agaw ng tingin. Sanay siyang siya ang napapansin. Sanay siyang siya ang pinag-uusapan. Ngunit sa gabing iyon, tila may ibang bituin na mas maliwanag.

Napatingin siya kay Shine. Hindi ito maingay. Hindi ito nagpapapansin. Ngunit may kung anong tahimik na presensyang hindi mo kayang balewalain—parang hindi kailangang sumigaw para marinig.

“Anong meron sa kanya?” bulong ni Samantha sa sarili, pilit inuunawa ang hindi maipaliwanag na irita sa dibdib.

Sa tabi niya, napansin ni Saab ang pagbabago ng timpla niya. “Pinsan, okay ka lang?” tanong nito.

“Fine,” mabilis na sagot ni Samantha, pilit ibinabalik ang kumpiyansang maskara. Ngunit sa likod ng pulang gown at maayos na ayos, may kirot na hindi niya matanggap—na sa gabing iyon, hindi siya ang sentro ng ilaw.Lumapit ang tatlong kilalang “mean girls” ng unibersidad sa magpinsan. Nakasuot ng mga damit na halos kasing-agaw pansin ng ugali nila, may dalang mga ngiting hindi umaabot sa mata.

“Hi, Samantha right?” unang nagsalita ang matangkad na babae. “I’m Lily.”

“ARA,” dagdag ng isa, sabay taas ng kilay.

“And I’m Lilac,” sabat ng pangatlo, tila sinusukat ang reaksyon ng dalawa.

Ngumiti si Samantha nang pormal, ngunit halatang wala sa mood. “Yes?” malamig niyang tugon.

Nagkatinginan ang tatlo bago muling nagsalita si Lily. “Napansin lang namin… parang ang daming nakapaligid kay Shine ngayon.” Kunwari’y inosente ang tono, pero halatang may laman.

Sumingit si ARA, “Ang bilis din talaga umangat ng iba, ’no? Lalo na kapag marunong magpaawa image.”

At si Lilac ang tuluyang naglagay ng mitsa. “Oo nga. Akala mo kung sinong napakasimple. Pero alam mo naman… may mga ganyan na tahimik kuno pero marunong dumiskarte.”

Tahimik si Samantha, ngunit unti-unting tumitigas ang ekspresyon niya. Alam ng tatlo kung saan tatama ang mga salita nila.

“Hindi naman sa naninira kami,” dagdag ni Lily, kunwari’y nagtatanggol sa sarili. “Concern lang. Baka mamaya, may masaktan.”

Sa tabi ni Samantha, napansin ni Saab ang tono ng usapan. Hindi niya gusto ang direksyon nito. “Excuse me,” maingat niyang sabi, “kung may issue kayo, sana diretso n’yo sabihin. Hindi ’yung puro parinig.”

Ngunit tila nakatanim na ang mga salita sa isipan ni Samantha.“Girl, relax,” ani ni ARA, kunwari’y kalmado habang nakapamewang. “Hindi kami ang kaaway mo dito.”

Lumapit nang kaunti si Lily, ibinaba ang boses na parang may lihim na ibubulong. “Narinig namin kanina kung paano ka ipahiya ni Jiro… dahil ipinagtanggol niya ’yung Shine na ’yon.”

Bahagyang nanlaki ang mga mata ni Samantha. “What?” malamig niyang tugon, pilit pinipigilan ang emosyon.

Sumingit si Lilac, tila naglalagay pa ng gasolina sa apoy. “Oo. Ang dating tuloy, ikaw pa ang mali. Sa harap pa ng iba.”

Tahimik si Saab, ngunit halatang hindi niya gusto ang takbo ng usapan. Ramdam niyang may mali—na hindi ito simpleng concern kundi sinasadyang udyok.

“Alam mo,” dagdag ni Lily, “kung ako sa’yo, hindi ko hahayaan na may ibang babae ang magmukhang mas mahalaga kaysa sa’kin.”

Napatingin si Samantha sa direksyon nina Shine. Sa malayo, nakikita niya ang dalaga na tumatawa kasama ang mga kaibigan—walang kamalay-malay sa mga salitang ibinabato laban sa kanya.