Minahal lang kita

EPISODE 9

Bagong simula ng umaga, at bagaman hindi maganda ang gising ni Shine—ramdam na ramdam ang bigat ng kanyang mga mata, at ang maputlang anyo ay nagsiwalat ng kakulangan ng tulog, marahil ay sintomas ng isang malalim na pag-aalala o problema—ay pilit pa rin siyang bumangon at naghanda para sa pagpasok sa unibersidad. Kapansin-pansin ang tamlay at mugtong mga mata ni Shine, isang bagay na hindi basta makakalampas sa mapanuring mga mata ng mga tao sa bahay, ngunit nagpatuloy siya sa pagtatago ng kanyang nadarama, pinipilit magpakatatag sa kabila ng anumang bumabagabag sa kanyang loob. Napansin man ito ni Jiro, minarapat niyang manatiling tahimik at magkunwaring walang alam sa nangyaring hindi kanais-nais na insidente noong nagdaang gabi; ayaw na niyang guluhin pa ang pribadong buhay ni Shine at nagdesisyon siyang igalang ang katahimikan ng kaibigan. Matapos ang isang masaganang almusal, naghanda na silang dalawa para sa araw na kanilang haharapin. Hindi na nagdalawang salita si Jiro upang mag-alok kay Shine na sumabay, dahil kusa na itong nagprisinta.

"Mom, Dad, una na po kami," paalam ni Jiro sa kanyang mga magulang, isang ritwal tuwing sila’y aalis ng bahay. "Una na po kami," sabay ng malumanay at mababang tinig ni Shine, na bagamat tila nanghihina ay pilit na nagpapakatatag. "Sige na at kayo ay mag-ingat," pagmamalasakit na bilin ng mga magulang ni Jiro, ipinapaabot ang kanilang pag-aalala at pagmamahal sa dalawa.

Sa pagdating nila sa unibersidad, mababakas na gustong lapitan ng mga kaibigan si Shine upang kumustahin o usisain ang kanyang pamumugto at pananahimik, ngunit isang mabilis at makahulugang senyas mula kay Jiro ang nagpahinto sa kanila, na para bang nagsasabing bigyan ng espasyo si Shine. Dahil dito, nagpasya silang hwag na muna magtanong, at sabay-sabay na pumasok sa klase nang walang imik, bawat isa ay naupo na sa kanilang mga silya, tila sumusuporta kay Shine sa katahimikan.

Upang makaiwas sa alanganing sitwasyon, nagpasimulang magbukas ng usapan si Kevin. "Guys, alam nyo ba may balibalita na may magtatransfer dito, at magpinsan daw," panimula niya, na agad namang nakaagaw ng atensyon ng magkakaibigan. "Oh, talaga? Sino naman? Nasa kalagitnaan na tayo ng 2nd semester saka sila lilipat?" tanong ni Rence, ipinapahayag ang pagtataka at pag-uusisa. "Kilalang-kilala nyo rin sila, naging kaklase natin sila ng elementary. Guest who?" pahula ni Kevin, kasabay ng inggit at saya sa tono."So, hindi kilala ni Jiro?" ani ni Mark. "Nope, pero kilala mo siya, at lalo na ni Paulo," dagdag pa ni Kevin, sabay silip kay Paulo na hindi maitago ang pag-uusisa. "At sino naman yun?" tanong ni Paulo, tila nag-aantay ng buong kwento. "Secret, malalaman nyo rin one of these days," pambibitin ni Kevin, na agad namang kinompronta ni Mira. "Shuta ka, nasa exciting part na oh, bibitinin mo pa kami! Alam mo, di ka lang matakaw, chismoso ka pa!" reklamo nito, may bahid ng inis. Pinandilatan siya ni Kevin. "Kailangan talaga may batok, Mira?" sagot ni Kevin na may kasama ring birong inis. Matapos ang maiikling biruan, dumating na ang kanilang professor. "Class, let's start to our discussion," panimula ng professor na naging hudyat upang magsimula na ang kanilang araling araw. Agad naman silang umayos at tumahimik, nagsikap na makinig at magtala, at lumipas ang oras hanggang sa matapos ang kanilang klase.

Bago tuluyang lumabas ng klase ang kanilang professor, inanunsyo nito ang desisyon ng komite tungkol sa nalalapit na acquaintance party. "Napagdesisyunan na sa committee kung kailan at saan gaganapin ang acquaintance party ninyo. Tayo ay magbe-beach, at magaganap ito sa isang kilalang resort sa Batangas, na pagmamay-ari ng pamilya Buenavista," dagdag ng professor sabay tingin at ngiti sa direksyon ni Jiro, na kilala bilang kaisa-isang tagapagmana ng pamilya. Malakas na hiyawan at kasiyahan ang namutawi sa klase, dahil alam nilang halos libre ang lahat, maliban na lamang sa mga pansariling gamit na kailangang dalhin. "Yehey, swimming sa umaga, party sa gabi!" sigaw ng ilan sa kanila, sabik na sabik sa nalalapit na kasayahan. "Okay, class dismissed," pagtatapos ng kanilang professor.

Matapos magtapos ang klase, agad silang naghanda para sa pag-uwi. Halata pa rin ang pananahimik ni Shine. Hindi na matiis ni Jiro ang kanina pang umaga nitong kalungkutan, kaya inagaw niya ang atensyon nito. "Hey, are you okay? May masakit ba sayo? Kanina ko pa kasi napapansin ang pananahimik mo," puna ni Jiro, ramdam ang sinseridad at pagkabahala sa tinig nito. Tumitig si Shine na parang naiiyak ngunit pilit pinipigil ang emosyon. "Wala ‘to, okay lang ako. Ako pa ba?" sambit ni Shine, naglalambing na pilit itinatago ang anumang dinadala. "Okay, sabi mo e. Andito lang ako kung kailangan mo ng kausap at tulong; alam mong hindi kita matitiis," pahayag ni Jiro, inaalok ang kanyang balikat para kay Shine. Tumango lang si Shine at nagpasalamat dito. "Alam ko, kaya maraming salamat kasi alam kong lagi kang nandiyan," saad ni Shine, pinipilit pasayahin ang sarili. Tumango si Jiro bilang tanda ng pagsang-ayon.

"Tara na, umuwi na tayo, Jiro," yaya ni Shine, tila gusto nang makauwi at magpahinga. "Huh, uuwi kayo agad?" puna ni Kevin, nagtataka sa biglang pag-alis. "Shuta ka Kevin, para kang kabute," asik ni Shine, dala ng biglaang reaksyon. "Oo, pare. Uuwi na kami, pinapauwi kasi ako ni Dad ng maaga, may kailangan kaming pag-usapan," pagdadahilan ni Jiro. "Ah, ganun ba, pare? Sayang naman, yayain sana namin kayong gumala, di na naman pala kayo pwede," malungkot na sambit ni Kevin, may bakas ng pagkadismaya. "Next time sasama kami, Kevin, promise," pangako ni Shine na parang walang iniindang suliranin. "O siya, una na kami sa inyo," wika ni Jiro. "Tara na, Shine," paanyaya niya sa dalaga. "Sige, kita na lang tayo bukas," pamamaalam ni Jiro sa mga kaibigan.

Habang nasa byahe pauwi, naisipan ni Jiro na dumaan muna sa shop na pagmamay-ari ng kanyang mommy. Napansin ito agad ni Shine. "Oh, bat tayo nandito? Akala ko uuwi na tayo," tanong niya kay Jiro, may halong pagtataka. "Ahm, saglit lang tayo, may kukunin lang ako sa shop ni Mommy. Tara na sa loob," paanyaya ni Jiro at nagpatuloy sila papasok. Agad napansin ng mga tauhan, partikular ng mga saleslady, ang kanilang pagdating. "Oh, kayo po pala, young master," bati ng sekretarya ng mommy ni Jiro, may halong paggalang. "Miss Minda, na-receive niyo po ba yung mga nirequest kong damit? Ahm, gusto ko po sanang babagay para kay Shine," turo ni Jiro sabay silip kay Shine na tila naguguluhan. "Ah, young master, yung sa inyo lang po yung na-prepare, pero yung sa kasama niyo, kailangan po siyang masukatan para maisuot ng maayos yung ihahanda namin," nag-aalalang paliwanag ni Miss Minda, ayaw nya kasing magkamali o magalit si Jiro. "Ah, ganun po ba? Sige po, sukatan niyo na, maghihintay na lang po ako sa upuan. Kung pwede po, proper outfit ang ibigay niyo," bilin ni Jiro na agad namang sinunod ng sekretarya ng Mommy niya. "Mich, pakisukatan si Miss. What's your name, iha?" tanong ni Miss Minda kay Shine. "Shine po, Ma'am," sagot ni Shine, mahinhin at magalang. "Ano ka po ba ni young master?" tanong naman ng isa sa mga staff sa shop, na wari ay curious sa kanilang relasyon. "Ahm, friends po kami since 1st year college," sagot ni Shine—pilit na pinapanindigan ang kanilang status. "Totoo ba, friends lang kayo? Parang hindi naman, ang sweet kasi sayo ni young master," pabirong sabi ng isa sa mga saleslady. "Friends lang po talaga kami," pagpupumilit ni Shine na mapanatili ang distansya. "Tama na yan, huwag nyo initriga si Lady Shine at baka marinig kayo ni young master, yari kayo," saway ng sekretarya.

Natapos ang pagsusukat, at pinilian nila si Shine ng isang maayos at presentableng damit na babagay at isusuot niya sa nalalapit na party. Bagamat nag-aatubili nang una si Shine, napilitan siyang sumunod dahil sa desisyon ni Jiro. "Wag ka nang kumontra, utos 'yan ni Mommy," paliwanag ni Jiro na may bahid ng biro. "Ah, talaga ba, o ikaw na naman?" pumalag na hindi naniniwala si Shine. "Utos nga ni Mommy," pilit pa ni Jiro. "Tara na nga, uwi na tayo. Gutom na rin ako," pag-iiba ng usapan ni Jiro. Napailing na lang si Shine at nagpaalam ng maayos sa mga tao sa shop. "Una na po kami, salamat po sa effort at time," malugod nitong sambit bago sumunod kay Jiro palabas.

Pag-uwi sa bahay nila Jiro, nadatnan nila ang Mommy at Daddy ni Jiro na abala rin. "Oh, iho, maaga yata kayo ngayong umuwi," bungad ng Don, ama ni Jiro, na may halong pagtataka at pagmamalasakit. "Oho Dad, gusto ko kasing magpahinga ng mahaba-haba," paliwanag ni Jiro, na bahagyang dumadaing dala ng pagod o marahil pag-iwas sa tanong. "Ah, ganun ba, may dinaramdam ka ba iho?" tanong ng Mommy niya, puno ng pagkabahala at pagmamahal. "Wala po, gusto ko lang talagang magpahinga. Sige po, akyat na ako sa kwarto," paalam ni Jiro, na halatang gusto nang makapag-isa at makapagpahinga "Sige na, umakyat na kayo ni Shine at magpahinga. Bumaba kayo mamaya kapag oras na ng dinner," hayag ng kanyang Ina, na nagpapakita ng pagmamalasakit at pag-aalala sa kanila. Ang araw ay nagtapos sa katahimikan ng kanilang tahanan, sabay sa pangarap na sana bukas ay maging mas magaan ang dalahin ni Shine, at magpatuloy pa rin si Jiro sa pagiging mabuting kaibigan at kasama.''ikaw sinungaling ka''habol na pabulong ni shine habang paakyat sila ng kwarto''.''ako sinungaling bakit?''turo ni jiro sa sarili at nagtataka''sabi mo kasi gutom kana eh bat di ka Muna kumain ''saad ni shine bago to iwan kamot ulo nalang si jiro sa sinabi ni shine.