Minahal lang kita

EPISODE 3

Kinabukasan, habang sabay-sabay na nag-aalmusal ang buong mag-anak na Buenavista sa kanilang hapag-kainan na punong-puno ng init ng pamilya at tahimik na usapan, masaya at payapa ang atmospera ng silid-kainan, nagtanong ang Don kay Jiro kung nais ba nitong magpa-hatid o magdadala na lang ng isa sa mga sasakyan na pagmamay-ari ng pamilya papasok sa eskwela. “Oh anak, magpapahatid ka ba, o dadalhin mo ang isa sa mga sasakyan?” ani ng Don, habang tinitingnan ang anak niyang si Jiro, na tila handa na para sa araw ng pagpasok. Kitang-kita kay Jiro ang pagsisimula ng araw na puno ng sigla at determinasyon habang nakaupo siya sa tabi ng mga magulang, maayos ang kanyang polo at bag na nakahanda. “Dad, magdadala na lang po ako ng sasakyan, isasabay ko na rin po si Shine sa pagpasok. Pakisabihan niyo na lang po siya, sa inyo lang naman ni Mom nakikinig ‘yun. Ayaw niya sumabay sa’kin kasi ayaw niyang makarinig ng hindi magagandang salita mula sa mga schoolmates namin. Kung tutuusin po, magkaklase lang din naman kami,” saad ni Jiro sa ama, ramdam ang pag-aalala at paggalang sa opinyon ng magulang. May pananabik sa tinig ni Jiro, marahil dahil sa posibilidad na makasama si Shine papuntang eskwela, ngunit may pag-aalinlangan din dala ng damdaming iniingatan “Anak, minsan intindihin mo na lang din si Shine. Alam mo naman sa lipunang ginagalawan natin maraming matang mapanghusga,” singit ng Ina habang marahang hinahaplos ang braso ni Jiro bilang pagpapakita ng pag-unawa, ang kilos ay puno ng pagmamahal at pagsuporta sa anak. “Nauunawaan ko naman, Mom. Kaya nga hindi ko na lang siya pinupuna kahit minsan parang ang unfair,” katuwiran ni Jiro na nagpakita ng paggalang sa opinyon ng magulang, isinusubo pa ang huling kutsara ng kanyang pagkain. Nagkatinginan ang mag-asawa, hindi lingid sa kanilang kaalaman na may magaan na pagtangi ang binatang anak sa dalaga matagal na nilang napapansin ito ngunit pinili nilang huwag ungkatin sa kanilang unico iho upang hindi ito maging sanhi ng pagkabahala o hiya ng anak, ipinapaubaya na lamang nila sa takbo ng panahon at pag-usbong ng damdamin ng dalawa.

Samantala, si Shine ay abala na sa paghahanda para sa pagpasok. Dala-dala niya ang simpleng backpack, sabay buhat at pagbaba sa hagdan nang may pagka-inosente. Napansin ng mag-asawa ang dalaga habang bumababa ito sa hagdan, magiliw nilang tinanong kung kumain na ba siya ng agahan, sabay tanong na puno ng malasakit at pag-aalala, isang tanong na nagpapakita ng pagkalinga ng pamilyang Buenavista: “O, nag-almusal ka na ba?” tanong ng ginang sa mababang tinig, na punong-puno ng malasakit at pag-aalala. Nahihiyang tumango si Shine, nakayuko at tumingin sa gilid, marahang nag-aabot ng pasasalamat. “Opo, Ma’am, kasabay ko po sila Manang, mauuna na ho sana akong pumasok,” paalam niya nang may halong paggalang at pag-iwas, hindi niya napansin ang presensiya ni Jiro na nasa gilid lamang, nag-aabang. “Ah, iha, sumabay ka na kay Jiro. Sayang naman kung mamasahe ka pa,” mungkahi ng ginang, ramdam sa tinig nito ang pagnanais na mapalapit ang dalawa, tila ba pinipilit na magkatuluyan ang landas nina Shine at Jiro. Dito lang napalingon si Shine kay Jiro, na handa na pala at nakagayak nang maayos at maaliwalas ang mukha, isang ngiti na tila nagtatago ng kilig at pag-asam. “Oo nga, Shine, bakit di ka na lang sumabay sa’kin? Iisa lang naman ang pinapasukan natin,” ani ni Jiro sabay ngiti, na tila nagtatago ng kilig, nakalapit pa ang mukha at maamong titig. “Mom, una na po kami, baka malate pa po kami. Sabay tayo,” paalam ni Jiro habang binabantayan ang bawat galaw ni Shine sa hapag, sabay nagpunta sa sala para kunin ang kanyang mga gamit at bag, nagmamadali at sabik, sabay sulyap kay Shine na nag-aalangan. Habang nakasunod si Shine, nagda-dalawang isip siya kung sasabay ba o uuna na, lalo’t may kaba siyang nararamdaman, pinipilit niyang maging kalmado sa kabila ng panginginig ng kanyang kamay na nakakapit sa strap ng bag. “Hoy, alam ko nasa isip mo, tatakasan mo na naman ako, no?” panghuhuli ni Jiro, nahahalata sa kanyang kilos ang pagnanais na samahan at malasakit sa dalaga, habang nag-aalalang baka maiwan siya at mag-isa sa pagpasok, ramdam ang pagkabanaag ng damdamin. Ang eksenang ito ay punong-puno ng mga pinong kibot ng damdamin at hindi sinasabi, na sumasalamin sa mas malalim niyang pagtingin dito, sa gitna ng katahimikan ng bahay at ng umaga. ''HOY hindi ah bakit naman kita tatakasan at iiwan, sinabi na nga ng mommy at daddy mo at isa pa pabor yun sakin kasi nakatipid ako sa pamasahe at less hussle'' pangangatwiran ni Shine, sagot na may halo ng biro at pagpaparamdam ng pagiging praktikal sa buhay, ramdam ang pag-aalinlangan. ''Ah talaga ba kaya pala mas madalas kang nauunang pumasok o umuwi lately, para ngang iniiwasan mo ko na dating di naman, may nangyari ba na di ko alam?'' saad ni Jiro, may konting paglalambing at pagtatampo na sabay tingin sa mga mata ni Shine. ''Ah Wala naman, ang totoo niyan kasi may nagagalit sakin na admirer mo, kasi lagi tayong magkasama at halos di naghihiwalay, kung makabakod daw ako sayo parang pagmamay ari daw kita,'' paliwanag ni Shine at napatingin kay Jiro na medyo nagulat, pinaliwanag ang kanyang saloobin at dahilan sa likod ng pag-iwas na tila di maintindihan ng iba. ''Hayaan mo sila, hindi naman sila mahalaga at Wala akong pakialam sa mga yun, ang importante tayo, Tara na nga,'' saad ni Jiro at sabay na silang pumunta sa garahe, sabik at excited sa pagpasok, sabay lakad na may halong saya. Sabay na sumakay ng porsche na regalo ng kanyang ama, at ramdam ang pribilehiyong dinadala ng kanilang pamilya. ''Wow, Jiro dito talaga tau sasakay, rich kid talaga yarn,'' biro ni Shine sa kanya, tila ba gusto niyang gawing magaan ang usapan, sabay ngiti na nagpapahiwatig ng tunay na pakikisama at kasiyahan sa buhay.

Samantala pagdating sa kanilang university, agad nakilala ng guard si Jiro at binati nang may respeto at pagbati, isang senyales na kilala ang pamilya nila at mataas ang tingin sa kanilang estado. ''Magandang umaga, young master,'' bati ng guard na may kasamang pagbibigay-galang, at agad namang sinagot ni Jiro ng ''Magandang umaga din po manong guard,'' sabay kindat at ngiti. Ganun din ang ginawa ni Shine, hindi nagpa-awat sa pagbibigay-galang na nagpapakita ng maayos na pagpapalaki. Matapos maipark ni Jiro ang kanyang porsche, nagmadali silang bumaba at pumunta sa kanilang room, kapansin-pansin ang kasabay nilang saya at lakas ng loob na harapin ang bagong araw. Tama kayo, magkaklase si Shine at Jiro, pareho nilang course ang bachelors of fine arts, at may special course din silang kinuha na INTERNATIONAL@ SPECALIZED BUSINESS, isang programa na nangangailangan ng matinding sipag at katalinuhan. Ngunit iilan lang sila na may pribilehiyo na ganun, ang limang malapit na kaibigan niya at si Shine lang ang kasali, kaya natatanging grupo sila sa campus at madalas napapansin ng mga guro at kaklase. Sinalubong sila ng lima pang kaibigan na masasabi mong may mga kaya din sa buhay, na palaging masaya kapag magkakasama. Bukod tanging si Shine lang ang naiiba dahil siya lang ang paaral at scholar ng mga magulang ni Jiro, isang mapagpakumbabang estudyante na namumuhay nang simple at may mataas na pangarap. ''Oh, Jiro musta ang weekend?'' saad ni Kevin, sabik sa kwento ng kaibigan matapos ang bakasyon. ''Ahm, as usual bahay lang,'' wika naman nito, sabay abot ng bag kay Shine at nagmamadali ring maupo. Umupo na sila sa kanilang mga upuan at ipinaghila pa niya si Shine kaya di maiwasan ng magkakaibigan ang kantyawan, ''Uy ang gentleman nyan,'' magkakasabay na sabi nila Kevin, Mark, Rence, Paulo at Mira, sabay tawa at pilit inaalam ang relasyon ng dalawa. ''Alam mo kung di lang namin kayo kilala iisipin namin na magjowa kayo,'' saad ni Mira, sabay kindat kay Shine na natawa na lang. ''Oo nga, ang swerte ng mamahalin mo pre, nasayo na ang lahat,'' sang-ayon naman ni Rence, sabay lingon kay Jiro. ''Ay naku tumigil na nga kayo, wala pa sa isip ko yan, saka na pag graduate na tayo,'' pagrason naman ni Jiro pero kinakabahan na baka may mkahalata, palihim na tinapik ang mesa at nagkunwaring busy. Sabay iling ng mga kaibigan at umupo na sa kani-kanilang pwesto dahil dumating na rin ang kanilang professor, na mahigpit ngunit maunawain. Samantala si Shine ay nagmamasid lang, tahimik na napapansin ang pag-aasaran, ngunit marunong din tumawa at makisabay, pinagmamasdan niya si Jiro at nagkatinginan sila, sabay ngiti na simbolo ng magaan na samahan at pag-asam ng bagong araw,