Minahal lang kita

EPISODE 13

JIRO'S POV

Ako ba ay naging labis sa aking naging reaksyon kanina? Habang pinagninilayan ko ang mga nangyari, bumabalik sa aking alaala ang bawat detalye—ang kaba at bahagyang kabaong naramdaman ko sa sandaling iyon. Ano nga ba ang nararapat kong maramdaman at isipin? Doon ko lamang napagtanto na nadala ko pala ang planggana na naglalaman ng aking mga underwear, isang bagay na kung tutuusin ay hindi ko naman sadya at labis kong ikinahiya nang mapansin ko ito. Napapailing na lamang ako habang napapangiti, iniisip kung bakit ako nagkakaganito. Bagaman ako ay nahihiya, hindi ko maitatangging ako ay kinikilig, sapagkat siya mismo ang naglalaba para sa akin; pakiramdam ko ay para na niya akong kasintahan o asawa, isang damdaming hindi ko mawari kung saan nagmumula—tila ang ordinaryong gawaing-bahay ay naging sadyang espesyal dahil sa kilos ng ibang tao. Hais't, ano ba ang tumatakbo sa aking isipan? Kalmado lamang, sarili, baka mahalata ka ng iba, lalo na siya. Hindi pa niya dapat malaman ang iyong nararamdaman; marahil ay hindi pa ito ang tamang oras upang ilahad ang iyong totoong nararamdaman sa kanya matapos ang mga nangyari kanina.

Natapos ang maghapon at dumating na ang oras ng hapunan, isang mahalagang bahagi ng kanilang araw kung saan nagkakatipon ang pamilya sa iisang hapag kainan, nagbabahaginan ng kwento at karanasan na tila naging ritwal na sa bawat gabi. Kumpleto ang pamilya sa hapag kainan; ang bawat isa ay may kanya-kanyang pananabik na ibahagi ang nangyari sa araw. "Jiro, iho, kumusta naman ang lakad mo kanina?" bungad ng ama samantalang masigla pa rin ang usapan at sila ay kumakain ng panghimagas. "Mabuti naman po, Dad. Marami po akong natutunan, sa simula ay mahirap ngunit natututuhan naman po," mahinahong paliwanag niya, ramdam ang paggalang at pag-iingat sa pananalita. Tumango ang ama bilang pagsang-ayon, tanda ng pagunawa at suporta. "Eh, kumusta naman ang lakad mo sa sosyal na talyer na iyon?" usisa pang muli ng ama kaugnay sa ipinag-utos nito, na wari ay interesado pa ring malaman ang lahat ng detalye. "Ayos naman po, bata pa pala ang mekanikong nais ninyo, halos kaedad ko lamang," sagot niya habang naaalala ang tagpo, pumapasok sa kanyang isipan ang anyo ng mekaniko at ang kakaibang tagpo. "Hindi ko siya gusto, ang mahalaga ay ang kalidad ng kanyang trabaho," paglilinaw ng kanyang ama upang putulin ang anumang agam-agam. Tahimik lamang na nakikinig ang ina sa pag-uusap ng mag-ama, habang pinapakinggan ang palitan ng kuro-kuro.

"Kilala ko ang may-ari ng talyer na iyon; ang kanilang negosyo ay sasakyan. Dahil sa kanilang hilig, nagtayo sila ng talyer. Subalit hindi basta-basta ang pagpili ng kanilang boss, tanging mga mayayaman lamang ang tinatanggap nila bilang kliyente. Ang anak ng may-ari ay lilipat sa pamantasan na pagmamay-ari natin," paliwanag ng ama, ipinapaliwanag ang kasaysayan at koneksyon ng kanilang negosyo, at halaga ng relasyong iyon sa pamilya. "Ngunit, balita ko ay sakit sa ulo ang anak nilang dalaga—lumaking spoiled at sa ibang bansa pa nag-aral," dagdag pa nito, na waring nagsisiwalat ng usaping madalas na pinag-uusapan sa alta sociedad. "Wala naman po akong pakialam doon, Dad. May karapatan naman silang pumasok sa ating pamantasan," tugon ni Jiro habang nakatingin sa kanyang ama, nagpapakita ng bukas na kaisipan at paggalang sa iba, maging sino man sila. "Nais ni Ginoong Valejo na magkakilala at magkalapit kayo ng unica hija niya," saad ng ama, waring sinusuri ang magiging reaksyon ng anak at sinusubukang ihain ang posibilidad ng mas malalim na ugnayan. Kilala ng Don ang ugali ni Jiro—mabait at may paninindigan, ngunit ayaw ng pinipilit, lalo na sa usaping pakikipaglapit, at nag-iiba ang kanyang disposisyon kapag hindi niya gusto ang tao.

"Iyon lamang po, Dad, ang huwag nilang ipilit sa akin. Kung karapat-dapat ang anak niya, bakit hindi? Ngunit sabi ninyo nga ay spoiled at sakit sa ulo, paano ko siya magugustuhan?" pagtatapos ni Jiro. Inaasahan na nga ng Don ang ganitong tugon ng anak, sapagkat batid niya ang prinsipyo at paninindigan nito, na hindi natitinag ng panlabas na impluwensya. Napailing na lamang ang ina, tila tanggap ang kalakaran ng usapan.

"Dad, may nais po sana akong ikonsulta bago ko makalimutan," pag-iiba ni Jiro ng paksa nang may maalala siya, at upang layuan ang usapin tungkol sa pakikipaglapit sa ibang babae na hindi niya nais talakayin ng mas mahaba pa. "Sige, iho, ano iyon?" tanong ng ama, palatandaan ng pagbubukas ng komunikasyon at paghimok sa anak na ibahagi ang iniisip. "Nagbabalak po kasi kaming magtayo ni Shine ng maliit na negosyo bilang dagdag kita habang nag-aaral, at para na rin po sa aming libangan," wika ni Jiro, na may pananabik at taimtim na hangarin na mag-umpisa ng isang proyektong makatutulong hindi lamang sa kanila kundi pati na rin sa kanilang pangarap. "Magandang ideya iyan, anak," sabi ng ina, na nagpakita ng walang kondisyon na suporta at pagmamahal. Ang ama naman ay tila nag-iisip; hindi siya tutol, ngunit iniisip niya kung kakayanin ito ng mga anak—lumalabas ang pagiging mapanuri at responsableng magulang. "Wala namang problema sa akin, iho, ngunit kakayanin ba ninyo ang magpatakbo ng negosyo, gayong abala pa kayo sa pag-aaral?" seryosong wika ng ama, patunay ng kanyang malasakit at pananaw sa pagiging responsable. "Dad, hindi naman po kami tutok doon ng lubusan. May mga tao naman pong nangangailangan ng trabaho, kaya kukuha kami ng mapagkakatiwalaan. Kung bibisita man po kami roon, panandalian lamang. May mga CCTV rin po kaya maaari naming mamonitor," paliwanag at pagpapakumbinsi ni Jiro, na ipinapakita ang kanyang pagplano at pamamaraan sa pag-asikaso ng negosyo.

"Hon, payagan mo na ang iyong anak upang matuto siyang humawak ng negosyo kahit paunti-unti," pagsuporta ng ina, na nagbigay ng lakas ng loob kay Jiro. "O siya, pumapayag na ako sa iyong nais, iho," sang-ayon ng ama matapos marinig ang mga detalye at matimbang ang argumento. "Ano ang mga kinakailangan ninyo ni Shine? Kailangan ba ninyo ng puhunan?" tanong ng ama, nagpapakita ng kahandaan na tumulong. "Hindi na po, Dad, may mga naipon naman po kami," sagot ni Jiro nang may kumpiyansa. "Ipon? Paano magkakaipon si Shine, hindi ba nagpapadala iyon sa kanila, at may mga kapatid pa siyang sinusuportahan?" puna ng ama, nagpapakita ng pag-aalala at kuryosidad. "Dad, iba po ang ipinapadala niya, at may naitatabi rin siya. Nag-o-online selling din po siya bilang dagdag kita," paliwanag ni Jiro, inililinaw ang pagsisikap at determinasyo ni Shine. "Hindi rin po iyon papayag kung manggagaling sa inyo ang pera, kilala ninyo po siya," dagdag pa niya, pinapakita ang prinsipyo ng kanyang kaibigan. Nakumbinsi naman ang ama sa paliwanag ng anak, at nahimasmasan ang kanyang alinlangan. "Kailan ninyo nais simulan ang inyong negosyo?" tanong ng ama, wari'y interesado na rin sa kanilang plano. "Mas maganda po sana kung agad, ngunit hindi naman kami nagmamadali. Siguro po kapag medyo maluwag na ang aming iskedyul sa paaralan, at makakita kami ng magandang pwesto," sagot ni Jiro, na may pagasa at pangarap sa hinaharap.

Natapos ang hapunan at nagpunta na ang bawat isa sa kanilang mga silid, dala-dala ang kani-kanilang mga iniisip at inaasikaso. Masaya si Jiro sa pagsang-ayon ng mga magulang sa kanyang nais, bagaman alam niyang suportado siya ng mga ito, nakaugalian pa rin niyang magpaalam at humingi ng payo sa kanila, sapagkat hindi siya sanay magdesisyon nang hindi sumasangguni sa magulang, nagpapakita ng lalim ng koneksiyon at respeto sa pamilya. Pagkatapos maglinis ng katawan at tapusin ang mga natitirang gawain, nahiga na siya sa kanyang kama at binuksan ang kanyang mamahaling cellphone—isa sa mga regalong nagpapasaya at nagpapagaan ng kanyang buhay bilang mag-aaral at anak. Nag-scroll siya sa kanyang f*******: at i********: account—napapangiti siya dahil sa mga larawan ni Shine, na bumubuo ng kakaibang saya at inspirasyon sa kanyang araw. Tunay ngang maganda ito at hindi nakakasawang pagmasdan; may kung anong biyayang nararamdaman niya tuwing natatanaw ang mukha ng dalaga, tila ba walang problema ang mundo basta't nakikita niya ito. "Ang amo naman ng mukha mo. Nais kong matupad lahat ng iyong mga pangarap, at handa akong tumulong kahit walang kapalit. Kahit hindi mo ako mahalin agad, basta hayaan mo lamang akong manatili sa iyong tabi at lihim kang mahalin, masaya na ako," bulong niya sa larawan ni Shine habang hinalikan ang larawan nito sa kanyang telepono, pinapahayag ang damdamin na kay tagal niyang tinatago sa puso.

Biglang tumunog ang kanyang cellphone—maingay pala ang kanilang group chat, tila walang pagod na usapan ng magkakaibigan, na siyang nagpapagaan ng stress at nagpapasaya sa kanilang lahat, lalo na sa mga oras ng gabi kung kailan may pagkakataon silang magkamustahan.

"Hey guys, mga tulog na ba kayo?" bungad ni Kevin na tila walang kapaguran sa pag-uusap, nagpapasigla sa grupo.

"Ang ingay mo na naman, Kevin. Nakakairita," sagot ni Mira na palaging may kibo at laging aktibo sa usapan.

"Ayun, soplak. Malala na naman," biro ni Mark na mahilig magpalitan ng birong pangmagkaibigan.

"Naku, Mira, miss mo lang ako kaya napapansin ka na naman sa akin," biro ni Kevin, binibigyang kulay ang simpleng sagutan.

"YUCK, miss mo mukha mo!" tugon ni Mira, sabayan ng emoticon at tawanan ng grupo.

"Tahimik yata ang iba," puna ni Mark sa grupo, iniisip marahil kung bakit kakaunti ang sumasagot ng oras na iyon.

"Pasensya na, may tinatapos lang akong gawain ngayon," sagot ni Shine, nagpapaliwanag at nagpapakita ng abala ngunit kasama pa rin sa biruan.

Biglang napabangon si Jiro, ngayon niya lamang naalala na may cellphone na pala si Shine na regalo ng kanyang ina, isang bagay na nagbigay sa kanya ng saya.

"Wow, bago yan ah. Marunong ka nang mag-reply," biro ni Kevin, nagpapatawa at nagpaparamdam ng kakulitan.

"Leche ka, Kevin. Ano bang akala mo sa akin, bobo?" may kasamang angry emoji si Shine, ipinapakita na sanay siya sa biruan at kampante sa grupo.

"Jiro, tahimik ka yata, parang seener lang ang peg," puna ni Mark, na wari ay napapansin ang pagiging low profile ni Jiro.

"Pasensya na, may ginagawa din ako," pagdadahilan ni Jiro, ngunit ang totoo ay simpleng pag-i-stalk lamang ang ginagawa niya sa account ni Shine, na sa kasamaang palad ay walang laman, dahilan kaya't hindi siya makapagpakita ng interes sa usapan.

"Shine, bakit walang laman ang account mo, kaibigan?" puna ni Mira, tumutukoy sa pagiging pribado ng kaibigan.

"Maigi na 'yan, kasi kapag nag-post siya ng larawan, siguradong babaha ng notifications," sagot ni Rence, nagpapahayag ng paghanga sa dalaga.

"Gising pa pala ang isa," dagdag ni Kevin, parating may banat.

"Haist, bida-bida ka talaga, Kevin," sabat ni Mira, tuloy ang kulitan.

"Guys, tama na, masyado nang gabi. Matulog na tayo," paalala ni Paulo, nagpapakita ng pagiging responsable.

"Maaga pa, PAW," tugon ni Mark, na tila ayaw pa ring matapos ang usapan.

"Maaga pa sa hatinggabi, akala mo hindi gigising ng maaga bukas," sambit ni Jiro, sinasabayan ang daloy ng usapan.

"Bro, magkakampi tayo, hindi ba? Bakit mo ako nilalaglag?" drama ni Kevin, na tila napagkakaisahan ng grupo.

"Hindi ka kakampihan niyan; palaging nasa matuwid na daan si Jiro," sagot ni Paulo, sabay tawanan ng magkakaibigan, pinapakita ang solidong samahan at pagiging bukas sa isa't isa.

"Buset ka, PAW, anong matuwid na daan?" sabad ni Jiro, sumasakay sa usapan.

"Young master, mag-relax ka," sambit ni Shine, na natatawa dahil alam niyang ayaw ni Jiro na tinatawag siyang young master, tanda ng malapit nilang samahan.

"😡😡," tugon ni Jiro, nagpapakitang kunwari ay galit ngunit masaya naman sa loob.

"Naku, galit na si young master. Matulog na tayo," wika ni Kevin, hanggang sa tumahimik na ang lahat at nagsimula nang magpahinga, nag-iiwan ng tahimik na gabi at masayang alaala ng kanilang samahan bilang magkaibigan at magkakapatid sa saya't hirap sa buhay.