Shadows Erased เงาที่หายไป

บทที่ 17 ความสงสัยที่เพิ่มขึ้น

การหางานที่ยังคงเป็นความฝัน

หลายสัปดาห์หลังจากที่ โซเฟีย เริ่มปรับตัวใหม่ในชีวิตและพยายามหางานทำ แต่ทุกครั้งที่เธอส่งใบสมัครไป ก็ยังไม่ได้รับการตอบรับ สิ่งที่เธอทำได้ในตอนนี้คือพยายามหาทางเลือกที่เหมาะสมกับตัวเอง แม้ว่าจะยังไม่รู้ว่าควรจะทำอะไรดีในอนาคต

การใช้ชีวิตใน อพาร์ทเม้นท์ ดูเหมือนจะเป็นชีวิตที่ปลอดภัย แต่ก็มีบางสิ่งที่ยังไม่สมบูรณ์ โซเฟีย รู้สึกถึงความสงสัยบางอย่างที่ซ่อนอยู่ในใจ แม้ว่าจะพยายามหาความสงบจากการทานยา แต่ความรู้สึกที่ว่างเปล่ายังคงติดอยู่

ในบางวัน เมื่อเธอเดินไปที่กรมแรงงานหรือหาข้อมูลเกี่ยวกับงานที่อาจทำได้ เธอเริ่มรู้สึกเหมือนกำลังสูญเสียเวลาไปกับสิ่งที่เธอไม่แน่ใจ แม้จะมี เรเชล คอยให้คำแนะนำดีๆ แต่สิ่งที่เธอต้องการจริงๆ ก็ยังคงหายไปจากชีวิต

ความสงสัยในตัวลีวาน

ในช่วงที่ โซเฟีย ใช้เวลาอยู่กับ ลีวาน มากขึ้น เธอเริ่มรู้สึกถึงบางสิ่งที่แปลกประหลาดในความสัมพันธ์ของทั้งสอง เขาดูเหมือนจะเป็นเพียงคนที่อยู่ในชีวิตของเธอ แต่ความสัมพันธ์กลับไม่แสดงออกถึงความใกล้ชิดแบบที่ โซเฟีย คิดว่าเป็นสิ่งปกติของสามีภรรยา

โซเฟีย รู้สึกว่าทุกครั้งที่เธอพยายามเข้าใกล้ หรือแม้กระทั่งลองแสดงออกถึงความสนใจในตัว ลีวาน เขากลับทำตัวเหมือนเพื่อนร่วมบ้านธรรมดาคนหนึ่ง มากกว่าที่จะเป็นสามีที่ควรมีความสัมพันธ์อย่างใกล้ชิด

“ถ้าเขาคือสามีของฉันจริงๆ ทำไมถึงไม่แสดงออกว่าเขาสนใจหรือใกล้ชิดกับฉันเลย?” โซเฟีย คิดในใจ ขณะที่นั่งกินข้าวกับ ลีวาน

แม้จะไม่ได้พูดออกไป แต่ความสงสัยในความสัมพันธ์ของพวกเขายังคงวนเวียนอยู่ในใจของ โซเฟีย ความไม่ชัดเจนของความสัมพันธ์นี้ทำให้เธอเริ่มสงสัยว่า ลีวาน เป็นสามีที่เธอคิดว่าเป็นจริงๆ หรือไม่ เพราะเขาดูเหมือนจะไม่ต้องการสร้างความใกล้ชิดกับเธอเหมือนที่ควรจะเป็นในความสัมพันธ์แบบสามีภรรยา

การได้ยินการสนทนาทางโทรศัพท์

ขณะที่ โซเฟีย นั่งอยู่ในห้องนั่งเล่นในช่วงเย็น เธอได้ยินเสียง ลีวาน คุยโทรศัพท์จากห้องทำงานของเขา โดยที่ไม่ได้ตั้งใจให้เธอฟัง แต่เสียงจากการสนทนากลับดังพอให้ โซเฟีย ได้ยิน

"ผมจะไปทางตอนใต้ของประเทศในสัปดาห์หน้า งานที่นั่นสำคัญมาก ต้องจัดการให้เสร็จเร็วที่สุด" ลีวาน พูดเสียงเครียด

โซเฟีย หยุดนิ่งและฟังคำพูดของ ลีวาน อย่างสงสัย "ทำไมเขาต้องไปทางตอนใต้ของประเทศ?" โซเฟีย คิดในใจ ขณะที่ยืนฟังอยู่ที่ประตูห้องทำงานของเขา

เธอสังเกตเห็นว่า ลีวาน มีท่าทีร้อนรนและไม่บอกเธอล่วงหน้าว่าจะไปที่ไหน หรือทำไมถึงต้องไปที่นั่น ความรู้สึกที่เธอได้รับทำให้เธอสงสัยว่าเขากำลังซ่อนอะไรจากเธอหรือเปล่า เพราะสิ่งที่เขาพูดออกมาไม่ได้ดูเป็นเรื่องที่เธอคาดหวังจากสามี

การสะกดรอยตามในแท็กซี่

ในวันถัดมา หลังจากที่ ลีวาน ออกเดินทางเพื่อไปทางตอนใต้ของประเทศ โซเฟีย ตัดสินใจที่จะตามหาคำตอบจากเขา ในขณะที่ความสงสัยในตัวเขายังคงเพิ่มมากขึ้น

แทนที่จะขับรถตามเขาเอง โซเฟีย ตัดสินใจใช้บริการแท็กซี่เพื่อให้การสะกดรอยตามดูเนียนขึ้นและไม่ให้ ลีวาน รู้ตัวว่าเธอกำลังติดตามเขา เธอขึ้นแท็กซี่จากบ้านแล้วบอกที่อยู่ที่ ลีวาน กำลังเดินทางไป และค่อยๆ ตามเขาไปอย่างเงียบๆ โดยไม่ให้เขารู้ตัว

ขณะที่แท็กซี่แล่นตามเส้นทางที่ ลีวาน ขับไป โซเฟีย รู้สึกถึงความตึงเครียดในใจ เธอพยายามมองดูเส้นทางที่เขาไป แต่ไม่สามารถจับจุดหมายปลายทางได้อย่างชัดเจน "เขาจะไปที่ไหน? ทำไมเขาถึงไม่บอกฉัน?" โซเฟีย คิดในใจ ขณะที่นั่งในแท็กซี่ตาม ลีวาน ไป

การนั่งแท็กซี่ตาม ลีวาน ทำให้เธอรู้สึกเหมือนกำลังเดินเข้าสู่เส้นทางที่ไม่รู้ว่าจะจบลงที่ไหน แต่เธอมั่นใจว่าต้องหาคำตอบให้ตัวเองว่า ลีวาน กำลังทำอะไรที่ไม่บอกเธอ

โซเฟีย นั่งอยู่ในรถแท็กซี่ที่เคลื่อนตัวไปตามถนนของสิงคโปร์ ความรู้สึกที่ว่างเปล่าในใจเริ่มกลับมาอีกครั้ง ข้างทางมีวิวของเมืองที่แสดงถึงความเป็นสมัยใหม่และความเจริญรุ่งเรืองที่สิงคโปร์มี แต่ในขณะเดียวกันก็เต็มไปด้วยความคุ้นเคยที่ทำให้ โซเฟีย รู้สึกสงสัย

รถแท็กซี่วิ่งผ่าน ทามปินส์ ย่านที่อยู่ทางตอนเหนือของสิงคโปร์ ข้างทางเต็มไปด้วยตึกระฟ้าหรูหราและศูนย์การค้าขนาดใหญ่ที่ยิ่งใหญ่ตระการตา วิวเมืองที่เต็มไปด้วยแสงไฟในยามเย็นนั้นส่องสะท้อนในกระจกของรถแท็กซี่ ภายในรถเงียบสงบเสียงแค่เครื่องปรับอากาศเบา ๆ และเสียงยางรถที่บดกับพื้นถนนที่ราบเรียบ

แต่สำหรับ โซเฟีย ทุกอย่างดูเหมือนจะคุ้นเคยไปหมด ทั้งอาคารที่มีสถาปัตยกรรมสมัยใหม่ ร้านอาหารที่มีแสงไฟสว่างไสวริมถนน และกลิ่นของอาหารจากร้านริมทางที่แวะผ่าน บางครั้งเธอก็หันไปมองผ่านกระจกข้าง ๆ แล้วรู้สึกว่าเธอเคยเห็นอะไรแบบนี้มาก่อน แต่ทำไมเธอถึงไม่สามารถจำได้ว่าเคยผ่านมาได้ยังไง หรือเคยมีความทรงจำเกี่ยวกับที่นี่

เมื่อรถแล่นผ่าน อีสต์โคสต์ และเข้าสู่ย่าน มารีน่าเบย์ วิวของเมืองที่เปิดกว้างขึ้นก็น่าตื่นตาตื่นใจยิ่งขึ้น ตึกระฟ้าสูงใหญ่ขนาบข้างถนน ส่องแสงจากไฟที่กระจายไปทั่วทั้งเมือง แสงไฟเหล่านั้นเหมือนกับภาพสะท้อนของชีวิตที่วุ่นวาย แต่ โซเฟีย กลับรู้สึกแปลก ๆ ราวกับว่าเธอเคยอยู่ที่นี่มาก่อน แต่ความทรงจำเหล่านั้นกลับหายไปจากเธออย่างสมบูรณ์

ในขณะที่รถแท็กซี่แล่นไปข้างหน้า ความคิดของเธอยังคงหมุนวนอยู่ในคำถามที่ยังหาคำตอบไม่ได้ “ทำไมฉันถึงไม่จำอะไรได้?” เธอคิดในใจ ขณะที่รถเริ่มเคลื่อนตัวไปตามถนนในเขต ออร์ชาร์ด และเริ่มเข้าสู่เขตที่มีชีวิตชีวาของเมืองใหญ่ ร้านค้าหรูหราและโรงแรมหรูหราเรียงรายอยู่สองข้างทาง บางครั้งเธอก็เห็นผู้คนเดินผ่านไปมา รอยยิ้มของพวกเขาทำให้เธอรู้สึกถึงการเชื่อมโยงบางอย่างกับชีวิตที่ดูเหมือนจะเป็นของเธอ แต่กลับไม่สามารถจับต้องมันได้

บางครั้ง โซเฟีย ก็หันมองผ่านกระจกหน้าต่างในขณะที่รถแล่นผ่าน บรรยากาศข้างทางที่มีการตัดแต่งด้วยต้นไม้เขียวขจีรอบ ๆ ตัวอาคาร ช่วยให้เธอรู้สึกถึงความสดชื่นของเมือง แม้จะมีความรู้สึกที่แปลกประหลาดในใจ แต่ภาพของเมืองที่มีแสงสว่างและสิ่งปลูกสร้างที่ล้ำสมัยก็ยังทำให้เธอรู้สึกเหมือนเคยเป็นส่วนหนึ่งของที่นี่

รถเดินทางต่อไปเรื่อย ๆ ผ่านย่าน เชนกี และ ฟอร์จูนไฮท์ เส้นทางที่มีทั้งอาคารเก่าและใหม่ปะปนกัน ซึ่งดูเหมือนจะสะท้อนถึงการเปลี่ยนแปลงที่เกิดขึ้นในชีวิตของ โซเฟีย เธอรู้สึกเหมือนกับว่าทุกสิ่งรอบตัวเธอเป็นเหมือนภาพที่เบลอและไม่ชัดเจน ความรู้สึกที่ว่านี้ไม่ได้ทำให้เธอรู้สึกเชื่อมโยงกับที่ไหนสักแห่ง แต่มันกลับทำให้เธอสงสัยว่าทุกอย่างรอบตัวเธอมันคือความจริงหรือแค่การหลอกลวงที่ทำให้เธอสูญเสียความทรงจำ

การเคลื่อนไหวของรถที่พาเธอลงไปทาง ย่านบูกิส ทำให้เธอเริ่มรู้สึกเหมือนว่าเธอกำลังเดินทางไปยังจุดที่เธอไม่รู้จัก บรรยากาศของเมืองที่คุ้นเคยแต่กลับไม่คุ้นเคย มันทำให้ โซเฟีย เริ่มสงสัยมากขึ้น ทุกการเคลื่อนไหวเหมือนกับการค้นหาคำตอบที่ยังหายไป