Shadows Erased เงาที่หายไป

เสียง "ติ๊ก-ต็อก" ของนาฬิกาที่ตั้งอยู่ข้างเตียงเป็นสิ่งแรกที่โซเฟีย ลิมได้ยินเมื่อเธอลืมตาขึ้น มันเป็นเสียงที่ดังพอจะเจาะทะลุความเงียบงัน แต่ในขณะเดียวกันก็รู้สึกเหมือนก้องอยู่ในหัวเธออย่างไม่มีที่สิ้นสุด เธอพยายามขยับตัว แต่รู้สึกถึงความหนักหน่วงในร่างกาย ทุกอย่างดูอึดอัดไปหมด หัวของเธอหนักราวกับถูกกดด้วยหินหนัก ๆ เสียงหัวใจของเธอเต้นตุบ ๆ ในอก และมันเป็นสิ่งเดียวที่ทำให้เธอมั่นใจว่าเธอยังมีชีวิตอยู่ เธอมองไปรอบ ๆ ห้องที่เธอไม่รู้จัก เป็นห้องสี่เหลี่ยม แล้วก็มีหลายห้อง คล้ายๆ อพาร์ตเม้นต์ แต่เป็นอพาร์ทเม้นท์ที่ค่อนข้างกว้าง เพดานสีขาวสะอาดตา โคมไฟคริสตัลระยิบระยับห้อยลงมาจากเพดาน ทุกอย่างดูหรูหราเกินกว่าที่เธอจะเชื่อได้ว่ามันเป็นของเธอเอง ผ้าม่านโปร่งสีขาวพลิ้วไหวเบา ๆ ตามแรงลมที่พัดเข้ามาจากหน้าต่างบานใหญ่ มันเปิดออกเผยให้เห็นวิวเมืองที่เต็มไปด้วยตึกระฟ้า และแสงแดดอ่อน ๆ ยามเช้าที่สาดส่องลงมา เธอขยับตัวอีกครั้ง แต่ความเจ็บปวดแปลบปลาบที่หัวทำให้เธอต้องหยุดนิ่ง เธอยกมือขึ้นแตะขมับเบา ๆ และรู้สึกได้ถึงผ้าพันแผลที่พันรอบศีรษะ เสียงหนึ่งดังขึ้นข้าง ๆ เตียง เป็นเสียงของชายคนหนึ่งที่ทำให้เธอสะดุ้งเล็กน้อย เธอหันไปมองและพบชายหนุ่มร่างสูงโปร่งในชุดเสื้อเชิ้ตสีฟ้า กางเกงสแลคสีดำสะอาดเรียบ เขานั่งอยู่ข้างเตียง สายตาของเขาจับจ้องเธอด้วยความห่วงใย "โซเฟีย… คุณตื่นแล้ว!" เขาพูดด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความโล่งใจ เธอจ้องมองเขา ใบหน้าของเขาคมคาย ดวงตาสีเข้มลึกล้ำที่สะท้อนถึงความอบอุ่นในขณะเดียวกันก็แฝงความจริงจังบางอย่างที่เธอไม่สามารถเข้าใจได้ เธอพยายามพูด แต่เสียงที่ออกมาจากลำคอแห้งผากนั้นแทบไม่ได้ยิน “คุณคือใคร…” ชายคนนั้นดูเหมือนตกใจเล็กน้อยกับคำถามของเธอ เขาขยับเข้ามาใกล้และจับมือเธอเบา ๆ มือของเขาอุ่น แต่เธอไม่ได้รู้สึกปลอดภัย "ผมคือ ลีวาน ตัน" เขาตอบด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล "ผมเป็นสามีของคุณ" คำพูดนั้นเหมือนสายฟ้าที่ฟาดลงมากลางหัวใจของเธอ เธอมองหน้าเขาอีกครั้งพยายามนึกถึงอะไรบางอย่าง แต่ในหัวของเธอกลับว่างเปล่าเหมือนห้องที่ไร้ประตูหรือหน้าต่าง "ฉัน…" เธอเริ่มพูด น้ำเสียงแหบสั่น "ฉันจำอะไรไม่ได้เลย" ลีวานมองเธอด้วยความเห็นใจ เขาขยับตัวไปนั่งข้างเตียงแล้วพูดด้วยน้ำเสียงปลอบโยน "โซเฟีย คุณเพิ่งฟื้นจากอุบัติเหตุร้ายแรง มันไม่แปลกที่คุณจะจำอะไรไม่ได้… แต่คุณไม่ต้องห่วง ทุกอย่างจะค่อย ๆ กลับมา ผมจะอยู่ข้างคุณ" การมองรอบตัวที่แปลกแยก หลังจากพูดคุยสั้น ๆ ลีวานช่วยพยุงเธอลุกขึ้นนั่ง โซเฟียรู้สึกเหมือนร่างกายของเธอไม่ใช่ของตัวเอง ทุกการขยับตัวดูหนักและช้าไปหมด สายตาของเธอกวาดมองไปรอบ ๆ ห้องอย่างพยายามค้นหาสิ่งที่คุ้นเคย เธอพบว่าทุกอย่างในห้องนี้ดูสมบูรณ์แบบเกินไป เตียงขนาดใหญ่ปูด้วยผ้าปูที่นอนสีขาวเรียบตึงไร้รอยยับ โต๊ะหัวเตียงมีโคมไฟแก้วใสวางอยู่ข้างแจกันดอกลิลลี่สีขาวสะอาดตา แต่ในความสมบูรณ์แบบนี้ มันกลับไม่มีอะไรที่ทำให้เธอรู้สึกว่าเป็น "บ้าน" "นี่มัน…บ้านของฉันเหรอ?" เธอพึมพำกับตัวเอง ลีวานยิ้มให้ เธอรู้สึกว่าเขาอ่อนโยนและน่าเชื่อถือ “ใช่ โซเฟีย บ้านของเรา คุณชอบมันมาก จำไม่ได้เหรอ? คุณเคยเลือกเฟอร์นิเจอร์พวกนี้เอง” เธอพยายามยิ้มตอบ แต่ความรู้สึกแปลกแยกในใจเธอยังคงอยู่ ความว่างเปล่าในความทรงจำ ตลอดทั้งวัน โซเฟียพยายามนึกถึงอดีต พยายามค้นหาคำตอบในหัวตัวเอง แต่สิ่งที่พบมีเพียงความว่างเปล่า เธอพยายามตั้งคำถามกับตัวเอง "ฉันเป็นใคร? ฉันเคยทำอะไร? ทำไมถึงจำอะไรไม่ได้เลย?" ลีวานดูแลเธออย่างใกล้ชิด เขาพาเธอออกไปเดินเล่นในสวนเล็ก ๆ ที่ระเบียงห้อง วิวเมืองสิงคโปร์ที่เต็มไปด้วยตึกระฟ้าและแสงสีจาก Marina Bay Sands ดูงดงามราวกับภาพวาด " วันนี้อากาศดีนะ ตรงนี้บรรยากาศค่อนข้างดี คุณออกมาสูดอากาศบ่อยๆ เป็นอีกมุมนึงที่คุณชอบ" โซเฟียยืนอยู่บนระเบียงห้องที่สูงชั้นของอพาร์ตเมนต์แห่งนี้ หัวใจของเธอกระตุกเล็กน้อยเมื่อรู้สึกถึงลมหายใจของเมืองที่พัดผ่านใบหน้า แสงแดดอ่อน ๆ ส่องสะท้อนจากกระจกและสีทองของตึกระฟ้าที่อยู่ใกล้ๆ ทำให้เมืองดูราวกับมีชีวิตชีวา รอบ ๆ เธอเต็มไปด้วยวิวที่สวยงามของ เมืองสิงคโปร์ ตึกระฟ้าหลายสิบหลังที่ตั้งเรียงรายกันเป็นระยะทางไกลสุดสายตา ส่วนหนึ่งจาก Marina Bay Sands สะท้อนแสงไฟจากตึกใหญ่และศูนย์การค้าที่ตื่นตาตื่นใจ เงาสะท้อนของหอคอยสูงชะลูดคล้ายกระจกที่ไม่เคยสิ้นสุด ข้างล่างมีถนนที่เต็มไปด้วยรถยนต์ที่วิ่งไปมา เสียงของเมืองดังเบา ๆ มาถึงที่ระเบียงเป็นระยะ ๆ ท่ามกลางความวุ่นวายของเมือง โซเฟีย ก็รู้สึกได้ถึงความสงบที่ระเบียงนี้ ท่ามกลางเสียงรถยนต์และผู้คนที่เดินผ่านไปมา เธอรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังยืนอยู่ในอีกโลกหนึ่งที่ต่างไปจากทุกสิ่งที่เธอเคยรู้จัก เธอมองไปที่สวนสาธารณะขนาดเล็กที่อยู่ไกลออกไป ขอบฟ้าของเมืองสิงคโปร์ที่เต็มไปด้วยตึกสูงแล่นลึกจนถึงขอบฟ้า สีของท้องฟ้า ความรู้สึกแปลกแยกจากความทรงจำที่ยังไม่ชัดเจนเข้ามาในใจของเธอ บางทีเธออาจจะไม่เคยเห็นเมืองนี้มาก่อน หรือบางทีเธออาจจะเคยอยู่ที่นี่มาก่อนแต่กลับลืมมันไป แต่เมื่อมองไปยังความคุ้นเคยในสิ่งแวดล้อมเหล่านี้ โซเฟีย กลับรู้สึกว่าอะไรบางอย่างมันยังขาดหายไปจากชีวิตของเธอ เสียงลมพัดเบา ๆ มาอีกครั้ง เธอยิ้มให้กับลมเย็นๆ ที่ทอผ่านมาทางผ้าม่านเบา ๆ ทำให้ผ้าผืนบางไหวไปตามลม ราวกับเป็นการปลอบประโลมให้เธอสงบลงบ้าง "คุณไม่ต้องกังวลเรื่องอะไรเลย ผมจะจัดการทุกอย่างเอง" ลีวานพูดพร้อมกับส่งยิ้มอบอุ่นมาให้ แล้วประคองเธอพาไปนั่งที่ม้านั่ง แต่โซเฟียกลับรู้สึกว่าร่างกายของเธอไม่เหมือนเดิม ขณะที่เดินรอบระเบียง เธอรู้สึกว่ามือของเธอสั่นเล็กน้อยทุกครั้งที่จับราวระเบียง เธอลองยกมือขึ้นมาดู พบว่าปลายนิ้วสั่นไหวเล็ก ๆ แต่ลีวานมองเห็นและรีบจับมือเธอไว้ "อย่าหักโหมเกินไป คุณต้องพักผ่อน" คำพูดของเขาฟังดูจริงใจ แต่ในใจของเธอกลับรู้สึกเหมือนมีบางอย่างไม่ถูกต้อง ความสงสัยเล็ก ๆ ที่เริ่มก่อตัว คืนวันแรกที่เธอใช้ชีวิตในบ้านหลังนี้ผ่านไปอย่างเชื่องช้า โซเฟียนอนอยู่บนเตียง มองเพดานด้วยความรู้สึกที่เธออธิบายไม่ได้ เธอพยายามตั้งคำถามกับตัวเองหลายครั้ง แต่ไม่มีคำตอบใด ๆ ที่ปรากฏ เสียงนาฬิกา "ติ๊ก-ต็อก" ยังคงดังอยู่ในความเงียบงัน มันดังชัดเจนในหัวของเธอเหมือนเป็นเครื่องเตือนใจว่าเวลาผ่านไปเรื่อย ๆ แต่เธอยังไม่สามารถไขปริศนาใด ๆ ได้เลย เมื่อเธอหลับตาลง ชายคนหนึ่งปรากฏในความฝันของเธอ เธอไม่เห็นใบหน้าของเขาอย่างชัดเจน แต่เสียงของเขาชัดเจนพอที่จะทำให้เธอสะดุ้งตื่น "โซเฟีย… อย่าไว้ใจเขา…" เธอลืมตาขึ้นทันที เหงื่อชุ่มหน้าอก เธอหันไปมองข้าง ๆ และเห็นลีวานนอนหลับอยู่ในท่าที่ดูสงบ เธอจ้องมองเขาอยู่พักใหญ่ก่อนจะหันกลับมามองเพดานอีกครั้ง ในใจของเธอเต็มไปด้วยคำถามที่เธอไม่กล้าพูดออกมา