บทที่ 2 เงาที่หายไป
1398 Words
แสงอาทิตย์ยามเช้าสาดส่องลอดผ่านม่านโปร่งบางเข้ามาในห้องนอนที่กว้างขวาง โซเฟียค่อย ๆ ลืมตาขึ้นอีกครั้ง ร่างกายของเธอยังคงรู้สึกหนักอึ้งเหมือนถูกพันธนาการด้วยน้ำหนักที่มองไม่เห็น หัวของเธอเต้นตุบ ๆ อย่างไร้เหตุผล เสียงหายใจของตัวเองดูดังราวกับลมหายใจที่ถูกขยายในความเงียบ
เธอมองไปรอบ ๆ ห้อง ห้องที่เธอควรเรียกว่า "บ้าน" แต่กลับไม่รู้สึกว่ามันเป็นเช่นนั้น เตียงขนาดใหญ่ถูกปูด้วยผ้าลินินสีขาวสะอาดตา แสงแดดทำให้มันดูเหมือนภาพในนิตยสารตกแต่งบ้านมากกว่าที่จะเป็นที่พักอาศัย
เมื่อ โซเฟีย ลุกขึ้นจากเตียงและเดินออกจากห้องนอนที่แปลกแยกและแสนเงียบสงบ เธอรู้สึกเหมือนกำลังเดินในที่ที่ไม่คุ้นเคย แม้ว่าแสงแดดจะลอดผ่านผ้าม่านโปร่งเข้ามา แต่บรรยากาศในอพาร์ตเมนต์กลับเงียบสงบเกินไปจนทำให้เธอรู้สึกแปลกอย่างประหลาด
เท้าของเธอแตะพื้นไม้สีอ่อนและสะอาดตา เมื่อมองไปข้างหน้า เธอเห็นห้องนั่งเล่นที่จัดวางเฟอร์นิเจอร์อย่างเรียบร้อย เตียงนุ่มๆ ที่เธอเพิ่งตื่นจากการหลับยาวและได้อยู่ในความสงบ ดูเหมือนว่าที่นี่จะดูเป็นสถานที่ที่อบอุ่น แต่ก็ยังมีความรู้สึกแปลกแยก
เธอเริ่มเดินไปทางห้องรับแขก โดยมองไปรอบๆ ทุกอย่างถูกจัดอย่างระมัดระวัง โต๊ะกาแฟไม้โอ๊คที่มีแจกันดอกลิลลี่ขาววางอยู่บนโต๊ะ พร้อมกับโซฟาหนังสีครีมที่ดูนุ่มและสะดวกสบาย ด้านหนึ่งของห้องมีหน้าต่างบานใหญ่ที่เปิดออกไปยังระเบียง ทิวทัศน์ของเมืองสิงคโปร์ยังคงสามารถมองเห็นได้จากที่นี่
จากห้องรับแขก เธอเดินไปยังห้องครัวที่ตั้งอยู่ถัดไป คริสตัลของโคมไฟแขวนบนเพดานช่วยให้ห้องดูโปร่งสบาย แต่ก็ไม่ได้มีความรู้สึกเหมือนคุ้นเคยอย่างใด ครัวนี้ดูเหมือนจะครบครัน ทุกอย่างถูกจัดวางอย่างเรียบร้อย ตั้งแต่เตาแก๊สที่สะอาดหมดจด ไปจนถึงตู้เย็นที่เต็มไปด้วยของใช้ในครัวและเครื่องปรุงต่าง ๆ ที่ดูเหมือนจะพร้อมใช้สำหรับการทำอาหารทุกมื้อ
เดินต่อไปจากห้องครัว โซเฟียพบกับ ห้องทำงาน ที่ดูเป็นระเบียบเรียบร้อย มีโต๊ะทำงานไม้ที่ตั้งอยู่กลางห้อง ตรงมุมหนึ่งของห้องมีคอมพิวเตอร์ตั้งโต๊ะขนาดใหญ่พร้อมกับเอกสารกองเล็ก ๆ ที่สะท้อนถึงการทำงานที่มากมาย ส่วนเก้าอี้ที่อยู่ข้าง ๆ ดูเหมือนจะเป็นเก้าอี้ที่สบายมาก เมื่อมองไปที่ผนังห้องทำงาน เธอเห็นชั้นวางหนังสือเต็มไปด้วยสิ่งพิมพ์และโน้ตบุ๊กที่เปิดทิ้งไว้หลายเล่ม
จากห้องทำงาน เธอเดินไปทาง ห้องเก็บของ ที่ตั้งอยู่ด้านข้าง มันถูกปิดด้วยประตูไม้สีขาวที่ดูสะอาดตา เมื่อเปิดเข้าไปภายใน เธอพบกับตู้เสื้อผ้าขนาดใหญ่ที่เต็มไปด้วยเสื้อผ้าหลากหลายชนิด ชุดที่ดูเหมือนจะใหม่มากของเธอ และชุดที่ดูเหมือนจะใส่เป็นประจำของลีวาน สิ่งที่อยู่ในห้องนี้สะท้อนถึงการใช้ชีวิตที่ไม่เคยขาดการดูแลเอาใจใส่
สุดท้าย โซเฟีย มาถึง ห้องน้ำ ที่ดูสะอาดและมีระเบียบ ห้องน้ำมีอ่างอาบน้ำขนาดใหญ่พร้อมกับฝักบัวที่มีน้ำไหลแรง ผนังที่ปูด้วยกระเบื้องหินอ่อนสีขาวทำให้ห้องดูหรูหราแต่ไม่รู้สึกเว่อร์จนเกินไป กระจกบานใหญ่ที่ตั้งอยู่ข้างอ่างล้างหน้าเผยให้เห็นใบหน้าของเธอที่ยังไม่สามารถจดจำตัวเองได้เต็มที่ เธอมองไปที่ตัวเองในกระจกด้วยความสงสัย
เมื่อเธอสำรวจไปเรื่อย ๆ เธอก็เริ่มสงสัยว่า "ที่นี่คือบ้านของฉันจริงๆ เหรอ?"
เธอพยายามยกแขนขึ้นเพื่อสัมผัสศีรษะตัวเอง รู้สึกถึงผ้าพันแผลบาง ๆ ที่ยังคงอยู่ แม้ว่าลีวานจะบอกว่าอาการบาดเจ็บภายนอกของเธอกำลังหายดี แต่ในหัวของเธอยังคงเต็มไปด้วยหมอกหนาทึบที่ไม่สามารถทะลุผ่านได้
"ทำไมฉันถึงจำอะไรไม่ได้เลย..." เธอพึมพำกับตัวเองเบา ๆ
เสียงเคาะประตูดังขึ้นขัดจังหวะความคิดของเธอ และก่อนที่เธอจะทันตอบ ประตูถูกเปิดออกอย่างเบา ๆ ชายหนุ่มรูปร่างสูงโปร่งในชุดเสื้อเชิ้ตสีอ่อนและกางเกงสแลคเดินเข้ามาพร้อมถาดอาหาร
"คุณตื่นแล้ว มาทานอาหารก่อนดีมั้ย " ลีวานพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน เขาวางถาดลงบนโต๊ะเล็กข้างเตียง
บนถาดมีขนมปังปิ้งกรอบ ๆ ไข่คนสีเหลืองนุ่มและผลไม้สดที่ถูกจัดวางอย่างประณีต พร้อมแก้วน้ำส้มที่ดูสดใหม่ และยาสามสี่เม็ด
"ฉันไม่หิว" เธอตอบเบา ๆ พลางหลบสายตา
ลีวานนั่งลงข้างเตียง สายตาของเขาจับจ้องเธอด้วยความอ่อนโยนที่ดูเหมือนเกินจริง
"คุณต้องกินอะไรสักหน่อย จะได้ทานยาโซเฟีย ร่างกายคุณต้องการพลังงานเพื่อฟื้นตัว"
เขายื่นขนมปังปิ้งชิ้นหนึ่งให้เธอ เธอรับมันมาแต่ไม่ได้กัด เธอแค่มองมันอยู่ในมือ
"นี่คือชีวิตฉันเหรอ?" เธอถามขึ้นมาท่ามกลางความเงียบ
ลีวานนิ่งไปเล็กน้อย ก่อนจะตอบด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยนเหมือนเดิม
"แน่นอน โซเฟีย คุณไม่ต้องกังวล ทุกอย่างจะกลับมาเมื่อคุณพร้อม"
เธอพยายามจำ... แต่ไม่สำเร็จ
ตลอดช่วงเช้า โซเฟียใช้เวลาเดินรอบ ๆ อพาร์ตเมนต์ เธอจ้องมองภาพวาดบนผนัง เฟอร์นิเจอร์ราคาแพงที่ดูเหมือนไม่เคยถูกใช้จริง ๆ ทุกอย่างในที่นี่ดูเหมือนฉากละครที่ถูกจัดไว้อย่างสมบูรณ์แบบ
เธอเดินไปหยุดที่หน้ากระจกบานใหญ่ จ้องมองตัวเองในนั้น หญิงสาวที่สะท้อนกลับมามีเส้นผมสีดำยาวประบ่า ใบหน้ารูปไข่ที่ดูเรียบง่ายแต่มีความงามแบบธรรมชาติ ดวงตาสีเข้มของเธอเคยดูมีชีวิตชีวาหรือไม่? เธอไม่แน่ใจ
"ฉันเป็นใครกันแน่?" เธอพูดกับตัวเอง
ทุกครั้งที่พยายามนึกถึงอดีต มันเหมือนการพยายามจับเงาบนผิวน้ำ ทุกอย่างเลื่อนลอยเกินจะเข้าใจ
การเดินทางไปพบจิตแพทย์
ช่วงสายของวัน ลีวานพาเธอไปที่คลินิกของ ดร.โอลิเวอร์ ชาน ซึ่งตั้งอยู่ในย่านออร์ชาร์ด คลินิกแห่งนี้ดูอบอุ่นด้วยผนังสีครีมและภาพวาดธรรมชาติที่ประดับอยู่
ดร.โอลิเวอร์เป็นชายวัยกลางคน รูปร่างสมส่วนและมีรอยยิ้มที่ดูมั่นคง ดวงตาของเขาเป็นประกายและดูเหมือนเข้าใจทุกอย่างโดยที่เธอไม่ต้องพูด
"คุณลิม" เขาเริ่มต้นด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล "ผมเข้าใจว่าตอนนี้คุณอาจจะรู้สึกเหมือนหลงทาง แต่ไม่ต้องกังวล อาการของคุณพบได้บ่อยในผู้ที่ผ่านเหตุการณ์ร้ายแรง"
โซเฟียนั่งนิ่ง เธอมองไปรอบห้องซึ่งเต็มไปด้วยชั้นหนังสือและแฟ้มเอกสารที่เรียงตัวเป็นระเบียบ
"คุณคิดว่าฉันจะจำอะไรได้ไหม?"
"แน่นอนครับ" เขาตอบพร้อมรอยยิ้มที่ดูอบอุ่น "แต่คุณต้องให้เวลาสมองของคุณพักผ่อน ความทรงจำเป็นสิ่งที่ซับซ้อน มันจะกลับมาเมื่อคุณพร้อม"
เขาแนะนำให้เธอจดบันทึกประจำวัน และใช้ชีวิตในปัจจุบันอย่างเต็มที่ เธอรู้สึกว่าเขาเป็นคนที่เธอไว้ใจได้
เสียงในความฝัน
คืนนั้น โซเฟียหลับไปในความเหนื่อยล้า แต่ความฝันที่เธอพบกลับทำให้เธอตื่นขึ้นมาด้วยความหวาดกลัว
เธอเห็นตัวเองยืนอยู่กลางหมอกหนา รอบตัวเธอเต็มไปด้วยความมืดมิดที่กดดัน และเสียงของใครบางคนก็ดังขึ้นจากที่ไกล ๆ
"โซเฟีย... อย่าไว้ใจเขา..."
เสียงนั้นชัดเจนแต่ไม่สามารถระบุได้ว่าเป็นของใคร มันก้องอยู่ในหัวของเธอ แม้กระทั่งตอนที่เธอลืมตาตื่นขึ้นมา
เธอนั่งอยู่บนเตียง มือกำผ้าห่มแน่น ลมหายใจของเธอหนักอึ้ง เธอหันไปมองลีวานที่นอนหลับอยู่ข้าง ๆ เขาดูสงบเกินไปในขณะที่หัวใจของเธอเต็มไปด้วยความสับสน
"ใครกันที่ฉันไม่ควรไว้ใจ?"
เธอพึมพำเบา ๆ กับตัวเอง
โซเฟียเริ่มต้นวันด้วยความรู้สึกว่างเปล่าและแปลกแยกจากชีวิตที่ควรจะเป็นของเธอ
- Writer
