บทที่ 3 เงาแห่งอดีต
1352 Words
โซเฟียเริ่มต้นวันใหม่อีกครั้งในโลกที่ดูเหมือนจะเป็นของเธอ แต่กลับไม่มีอะไรที่ทำให้เธอรู้สึกเชื่อมโยงกับมันเลย ทุกการเคลื่อนไหวดูเหมือนเป็นการต่อสู้กับบางสิ่งที่เธอไม่สามารถเข้าใจได้ ไม่ว่าจะเป็นการทานอาหาร การเดินเล่น หรือแม้แต่การพูดคุยกับลีวาน ทุกสิ่งเหล่านี้มันดูเหมือนเป็นการเล่นบทบาทที่เธอไม่เคยเรียนรู้มาก่อน
ลีวานดูเหมือนจะพยายามอย่างเต็มที่เพื่อให้เธอรู้สึกดีขึ้น เขาจัดเตรียมอาหารเช้าอย่างพิถีพิถัน และพาเธอไปเดินเล่นในสวนสาธารณะใกล้ ๆ ห่างจากความวุ่นวายของเมือง แม้ว่าเขาจะดูเหมือนคนที่พร้อมจะดูแลเธอไปตลอดชีวิต แต่บางครั้งเธอก็รู้สึกถึงความไม่ธรรมดาในตัวเขา
หลังจากเดินเล่นที่สวนเสร็จ เธอก็เดินกลับไปที่อพาร์ตเมนต์ของเธอ ซึ่งดูหรูหราเกินไป จนทำให้เธอเริ่มตั้งคำถามว่าเธอเคยมีชีวิตแบบนี้จริง ๆ หรือไม่
โซเฟียนั่งลงบนโซฟาและมองออกไปที่วิวเมืองเบื้องล่าง บางครั้งเธอเห็นผู้คนที่เดินไปมาด้วยความเร่งรีบ แต่ทั้งหมดที่เธอเห็นกลับไม่คุ้นเคยเลย สภาพแวดล้อมของเมืองที่เคยรู้จักเหมือนจะหายไปจากความทรงจำของเธอ
"ลีวาน..." เธอพูดออกมาด้วยเสียงแผ่วเบา "ฉัน...เคยมีชีวิตแบบนี้จริง ๆ หรือ?"
ลีวานหยุดนิ่งไปชั่วครู่ ก่อนจะเดินเข้ามานั่งข้าง ๆ เธอและจับมือของเธอเบา ๆ
"โซเฟีย..." เขาพูดเสียงเบาและอ่อนโยน "คุณต้องให้เวลากับตัวเอง การฟื้นตัวไม่สามารถทำได้ในวันเดียว แต่ผมรู้ว่าคุณจะกลับมาเหมือนเดิม"
คำพูดของเขาดูเหมือนจะปลอบโยน แต่บางครั้งคำพูดเหล่านั้นกลับทำให้เธอรู้สึกว่าเขากำลังพยายามปกปิดบางอย่างอยู่ดี
ความรู้สึกที่หายไป
วันต่อมา โซเฟียตัดสินใจไปพบกับ ดร.โอลิเวอร์ ชาน ที่คลินิกในย่านออร์ชาร์ด คลินิกที่นี่ไม่ได้ดูน่ากลัวเลย แม้ว่ามันจะมีบรรยากาศสงบและเงียบสงัด แต่ทุกสิ่งที่เธอสัมผัสได้กลับมีความแปลกใหม่สำหรับเธอ
ดร.โอลิเวอร์ทักทายเธอด้วยรอยยิ้มอบอุ่น และเชิญเธอไปนั่งที่เก้าอี้ตัวเดิมที่เคยนั่งเมื่อครั้งก่อน
"โซเฟีย วันนี้เป็นอย่างไรบ้าง?" เขาถามด้วยน้ำเสียงที่ดูจริงจังแต่ไม่น่ากลัว
โซเฟียตอบกลับไปด้วยน้ำเสียงที่แผ่วเบา "เหมือนทุกวันค่ะ... ฉันยังคงรู้สึกว่ามีบางอย่างขาดหายไป"
ดร.โอลิเวอร์พยักหน้าอย่างเข้าใจ "การฟื้นฟูความทรงจำเป็นกระบวนการที่ใช้เวลานาน บางครั้งมันก็ต้องใช้เวลาในการเชื่อมโยงสิ่งที่เคยหายไปกลับมา คุณอาจจะต้องเริ่มจากการจดบันทึกความรู้สึกของตัวเองและลองตั้งคำถามกับสิ่งที่คุณเห็นในชีวิตประจำวัน"
โซเฟียมองไปที่เขาอย่างสงสัย "แต่ทำไมทุกอย่างมันดูแปลกไปหมดล่ะคะ? ฉันเคยมีชีวิตแบบนี้มาก่อนหรือ?"
ดร.โอลิเวอร์ยิ้มเล็กน้อย "คุณต้องใจเย็น โซเฟีย ทุกสิ่งมันจะกลับมาถ้าคุณพยายามเปิดใจให้กว้างขึ้น"
การค้นหาความจริงในความทรงจำ
หลังจากที่กลับจากคลินิก โซเฟียเริ่มรู้สึกถึงความไม่ปกติของตัวเองมากขึ้น เธอเริ่มเก็บคำพูดของลีวานและดร.โอลิเวอร์มาคิด ทบทวนทีละคำ คำพูดที่เหมือนจะปลอบโยนกลับเต็มไปด้วยคำถามที่ยังไม่ได้รับคำตอบ
ในวันที่อากาศเย็นสบาย โซเฟียตัดสินใจไปเดินเล่นในสวนสาธารณะใกล้ ๆ เพื่อผ่อนคลาย
โซเฟีย ออกจากอพาร์ตเมนต์และเดินไปที่สวนสาธารณะใกล้ ๆ ที่ตั้งอยู่ในกลางเมืองสิงคโปร์ ซึ่งเต็มไปด้วยต้นไม้ใหญ่และพุ่มไม้สีเขียวขจี บรรยากาศรอบข้างร่มรื่นและสงบ ทำให้เธอรู้สึกเหมือนกำลังหลีกหนีจากความวุ่นวายของเมือง
ทางเดินที่ทอดยาวไปในสวนปูด้วยหินแกรนิตสีเทา ค่อย ๆ โค้งไปตามลำน้ำเล็ก ๆ ที่ไหลผ่านสวน ลมเย็น ๆ พัดมาจากทิศทางทะเล กลิ่นหอมสดชื่นจากดอกไม้ในสวนและหญ้าสดทำให้โซเฟียรู้สึกผ่อนคลายขึ้นเรื่อย ๆ ทุกก้าวที่เธอเดินผ่านไป
รอบ ๆ ตัวเธอเต็มไปด้วยต้นไม้สูงที่ปลายกิ่งมีใบไม้สีเขียวสด มีกลุ่มต้นไม้ใหญ่ที่เหมือนสร้างร่มเงาให้กับทางเดินใต้ร่มเงาของพวกมัน คนเดินผ่านไปมาไม่มากนักในช่วงเวลานี้ ทำให้ที่นี่ดูเงียบสงบและเหมาะแก่การเดินเล่นเพื่อเคลียร์ใจ
ใกล้ ๆ กันมีสระน้ำเล็ก ๆ ที่เงียบสงบ ผิวน้ำสะท้อนแสงแดดสีทองอ่อน ๆ ขณะที่นกหลายชนิดบินมาลงบนขอบสระ ร้องเพลงเบา ๆ พร้อมกับการสะบัดปีกที่ทำให้บรรยากาศมีชีวิตชีวาขึ้นเล็กน้อย
เธอเดินไปเรื่อย ๆ ริมทางเดินที่มีม้านั่งไม้เรียงรายตามข้างทาง สำหรับใครที่ต้องการพักผ่อนจากการเดินหรือมานั่งชมวิว คนที่นั่งอยู่บางคนยิ้มให้กับโซเฟียบ้าง แต่เธอไม่สนใจแค่เดินไปข้างหน้า ข้างหลังมีเสียงน้ำพุเบา ๆ ที่ดังเป็นระยะ ซึ่งทำให้ความเงียบสงบในสวนนี้ยิ่งดูสมบูรณ์แบบ
ในระหว่างการเดินเล่นนั้น โซเฟีย มองไปที่ท้องฟ้าที่กำลังเริ่มเปลี่ยนสีจากฟ้าใสเป็นสีส้มอมแดงเมื่อพระอาทิตย์เริ่มตก สะท้อนความสวยงามของธรรมชาติที่ตั้งอยู่ท่ามกลางเมืองใหญ่ แต่ในใจของเธอกลับยังคงมีคำถามที่ไม่สามารถตอบได้
ท่ามกลางความสงบที่มีเพียงเสียงนกร้องและลมพัดผ่านไป เธอยังคงรู้สึกถึงความแปลกแยกจากตัวเอง ความสงสัยในสิ่งที่เธอควรจะเป็นและคนที่เธอเคยเป็น
การเดินเล่นในสวนแห่งนี้ทำให้ โซเฟีย สัมผัสได้ถึงความสงบที่ยากจะอธิบาย ทุกย่างก้าวที่เธอเดินผ่านไป ความรู้สึกที่ยังไม่สามารถเชื่อมโยงกับอะไรได้กลับทวีความชัดเจนขึ้น ชีวิตที่มีอยู่ตอนนี้ ราวกับว่าเธอกำลังค้นหาสิ่งที่หายไปจากตัวเอง
แต่เมื่อเธอเดินผ่านไปตามทางเดินที่คุ้นเคย เธอกลับเห็นผู้หญิงคนหนึ่งเดินตามเธอมา ด้วยสีหน้าเคร่งเครียดจนเธอไม่อาจละสายตาได้
เธอหันกลับไปมอง แต่เมื่อเธอหันกลับมาอีกครั้ง ผู้หญิงคนนั้นก็หายไปแล้ว ทิ้งไว้แต่ความรู้สึกที่บอกไม่ถูกว่ามันคืออะไร
เหตุการณ์แปลกประหลาดเริ่มต้นขึ้น
ในอีกไม่กี่วันต่อมา โซเฟียเริ่มสังเกตพฤติกรรมแปลก ๆ ของลีวาน เขาพูดถึงบางสิ่งที่เธอไม่เคยรู้มาก่อน เขาพยายามจะพูดถึงอดีตของพวกเขา แต่อีกไม่กี่นาทีต่อมา เขากลับเปลี่ยนเรื่องและทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น
"คุณเคยพูดถึงการไปเที่ยวต่างประเทศ.... ไปที่ไหนนะ?" เธอถามขึ้น
ลีวานหันมามองด้วยสายตาที่สงบ "ที่ญี่ปุ่นครับ" เขาตอบแค่นั้น ก่อนจะรีบเปลี่ยนเรื่อง "คุณอยากไปทานข้าวที่ไหนดี"
คำตอบของเขาทำให้เธอสับสน เหมือนมีบางอย่างที่ถูกซ่อนอยู่ในคำพูดของเขา
ค้นหาความจริงในเอกสาร
วันหนึ่ง โซเฟียเดินไปที่ห้องทำงานของลีวานที่เต็มไปด้วยเอกสาร เธอสอดมือเข้าไปในลิ้นชักและพบกับเอกสารบางฉบับที่ดูเหมือนจะเกี่ยวข้องกับธุรกิจของเขา
เธอเปิดดูเอกสารเหล่านั้น แต่ทันทีที่เห็นคำว่า "การลงทุน" และ "ทรัพย์สิน" เธอกลับรู้สึกถึงความไม่มั่นคงในใจ บางคำในเอกสารนั้นทำให้เธอสงสัยว่าเขากำลังปกปิดบางสิ่งเกี่ยวกับเธอ
เงื่อนงำที่ซ่อนอยู่
ในคืนนั้น ขณะที่นอนอยู่บนเตียง โซเฟียพบว่าหัวของเธอยังคงเต็มไปด้วยคำถามที่หาคำตอบไม่ได้ เธอเริ่มสงสัยว่าอุบัติเหตุที่ทำให้เธอสูญเสียความทรงจำนั้นอาจไม่ใช่เรื่องบังเอิญ
"ทำไมถึงมีหลายสิ่งที่ดูเหมือนถูกปกปิด"
- Writer
