Shadows Erased เงาที่หายไป

บทที่ 4 ความจริงที่หายไป

เช้าของวันใหม่

แสงแดดยามเช้าสาดส่องผ่านหน้าต่างกระจกบานใหญ่ เผยให้เห็นผิวหน้าของ โซเฟีย ที่สะท้อนกลับมาผ่านกระจก ผิวขาวที่เคยสดใสตอนนี้ดูอ่อนล้า ปากที่บางเปลี่ยนเป็นสีซีดเล็กน้อย เธอเห็นตัวเองในกระจก แต่มันเหมือนเป็นคนอื่น บางทีเธอไม่เคยรู้สึกว่าตัวเองเป็นอย่างนี้มาก่อน

เธอสัมผัสหน้าผากเบา ๆ ผิวที่สัมผัสกลับเย็นแต่ชื้นเล็กน้อย ร่างกายของเธอรู้สึกไม่ค่อยแข็งแรง การขยับร่างกายแต่ละครั้งดูเหมือนยากขึ้นเรื่อย ๆ เธอก้มมองมือของตัวเอง มือที่สั่นเล็กน้อยเมื่อเธอสัมผัสกรอบหน้าของตัวเอง ลมพัดผ่านเข้ามาจากหน้าต่างที่เปิดอยู่เบา ๆ ทำให้ผมยาวสีดำของเธอพลิ้วไหวไปตามทิศทางนั้น

สิ่งที่เธอไม่เคยคิดมาก่อนคือ ความสั่นเล็ก ๆ ที่เกิดขึ้นทุกครั้งที่เธอสัมผัสตัวเอง มันดูเหมือนอาการธรรมดา แต่ทำไมมันถึงเกิดขึ้นบ่อยนัก? เธอก้มมองไปที่ปลายนิ้ว มือที่เธอเองก็ไม่รู้จักเหมือนกัน

"ทำไมฉันถึงไม่เคยรู้สึกถึงตัวตนจริง ๆ เลย?" โซเฟียพึมพำกับตัวเองในกระจก

การสังเกตความผิดปกติของร่างกาย

ในขณะที่นั่งทานอาหารเช้าในห้องครัว โซเฟียรู้สึกถึงความไม่คุ้นเคย แม้จะเป็นอาหารที่ลีวานจัดเตรียมให้ตามปกติ แต่ทุกคำที่เธอกินเหมือนจะติดค้างในลำคอ พยายามเคี้ยวแต่ก็รู้สึกถึงการเคลื่อนไหวที่ผิดปกติในปาก ความรู้สึกเหมือนว่าความทรงจำบางอย่างหายไปจากสมองของเธอ ความรู้สึกนั้นทำให้เธอหยุดชะงัก

ท่ามกลางเสียงของช้อนเคลื่อนที่ในจานที่เธอยังไม่ได้กินมากนัก

เธอสังเกตเห็นมือของตัวเองขยับผิดจากปกติ ทุกการเคลื่อนไหวดูไม่สมูธเหมือนตอนที่เธอยังจำสิ่งต่าง ๆ ได้ ช้อนและส้อมที่เธอจับดูเหมือนจะสั่นเล็กน้อย เธอกลืนน้ำลายและพยายามเคี้ยวอาหารให้เร็วขึ้น

"ฉันเป็นอะไรไป..." เธอพึมพำกับตัวเองเมื่อเห็นว่ามือของเธอยังคงสั่นอยู่

ลีวานมองเธอด้วยสายตาห่วงใย เขาวางมือของเขาลงบนมือของเธอเบา ๆ และยิ้มให้

"คุณต้องพักผ่อนเยอะ ๆ โซเฟีย อย่ากดดันตัวเองเกินไป"

แต่โซเฟียกลับรู้สึกว่าเขากำลังพยายามจะปกปิดบางอย่าง เธอสามารถเห็นมันในท่าทางและคำพูดของเขา

การค้นพบใหม่

หลังจากทานอาหารเสร็จ โซเฟียเริ่มเดินออกจากห้องครัวและมุ่งหน้าไปที่ห้องทำงานของลีวาน เธอเปิดลิ้นชักโต๊ะทำงานและค้นหาข้อมูลบางอย่างที่เธอรู้สึกว่าอาจเป็นคำตอบเกี่ยวกับชีวิตของตัวเอง

เธอพบเอกสารบางฉบับที่ดูเหมือนจะเกี่ยวข้องกับธุรกิจของลีวาน บางอย่างในเอกสารเหล่านั้นทำให้เธอสับสน เช่น ชื่อบริษัทและที่อยู่ที่เธอไม่เคยได้ยินมาก่อน แม้ว่าเธอจะเคยเห็นเอกสารประเภทนี้ในชีวิตประจำวัน แต่ทำไมถึงรู้สึกว่ามันแปลก?

เธอเปิดเอกสารบางหน้าขึ้นมาและอ่านรายละเอียดเกี่ยวกับ "การลงทุน" และ "ทรัพย์สิน" ในต่างประเทศ เธอพลิกหน้าต่อไปและเห็นข้อมูลที่ไม่คุ้นเคยเกี่ยวกับบัญชีธนาคารและธุรกิจที่เธอไม่เคยได้ยินมาก่อน

"ทำไมฉันถึงไม่เคยได้ยินเกี่ยวกับเรื่องนี้มาก่อน?" เธอถามตัวเอง

ทันใดนั้น ลีวานเข้ามาในห้องทำงานและเห็นว่าเธอกำลังดูเอกสารอยู่ เขารีบเดินเข้ามาหาเธอและพูดขึ้น

"โซเฟีย... คุณไม่ควรยุ่งกับเอกสารพวกนี้ มันเป็นเรื่องของการทำงาน"

โซเฟียหันไปมองเขา พร้อมกับสายตาที่เต็มไปด้วยคำถาม แต่ไม่พูดอะไรออกมา เขาใช้มือข้างหนึ่งขยับเอกสารออกจากมือของเธออย่างเบามือและพูดต่อไป

"ผมแค่ไม่อยากให้คุณเครียดกับมัน"

ความรู้สึกที่เริ่มขัดแย้ง

โซเฟียเดินกลับไปที่ห้องนั่งเล่น เธอเริ่มรู้สึกถึงความเครียดที่ซ่อนอยู่ในตัวเอง แม้ลีวานจะพยายามดูแลเธออย่างดีที่สุด แต่ความรู้สึกบางอย่างในใจบอกเธอว่าเขากำลังปิดบังอะไรบางอย่าง

เธอนั่งลงบนโซฟาแล้วพยายามคิดถึงสิ่งที่เคยเกิดขึ้นในอดีต แต่ทุกครั้งที่เธอพยายามนึกถึงความทรงจำ มันเหมือนเธอกำลังมองหาบางสิ่งในหมอกหนา ทุกอย่างดูเบลอและหลุดลอยไปจากความเข้าใจ

"ทำไมทุกอย่างมันดูแปลกไปหมด..." เธอกระซิบกับตัวเอง

ขณะที่โซเฟียเริ่มเครียดมากขึ้น จู่ ๆ เสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้น และสายตาของเธอก็สับสนอีกครั้ง เธอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาและเห็นว่าเป็นเบอร์ที่เธอไม่เคยเห็นมาก่อน

เสียงในโทรศัพท์

"โซเฟีย... ลีวานอยู่มั้ยครับ "

เสียงนั้นทำให้โซเฟียสะดุ้ง เธอรู้สึกถึงความคุ้นเคย และรู้จักเธอกับสามีดีมาก

แต่เมื่อเธอลองย้อนถามตัวเอง กลับไม่สามารถระบุได้ว่าเสียงนั้นเป็นของใคร แม้จะรู้สึกคุ้นเคยอย่างบอกไม่ถูก

การสำรวจจิตใจตัวเอง

ในคืนนั้น โซเฟียตัดสินใจที่จะไม่หลับ เธอรู้สึกว่าความสับสนและคำถามในหัวของเธอมากมายจนไม่สามารถหลับได้ เธอเดินไปที่ห้องนั่งเล่นและนั่งเงียบ ๆ มองออกไปที่ทิวทัศน์ของเมือง

สักพัก โซเฟีย จึงลุกขึ้นและเดินไปยังหน้าต่างใหญ่ที่ตั้งอยู่ข้างๆ ห้องนอน เธอหยุดยืนมองออกไปในความมืดของเมืองที่เริ่มเต็มไปด้วยแสงไฟที่ค่อยๆ สว่างขึ้นในยามค่ำคืน

ท้องฟ้าที่ยามนี้ถูกปกคลุมไปด้วยหมู่เมฆบาง ๆ แต่ก็ยังสามารถเห็นแสงดาวบางดวงปรากฏอยู่เหนือฟ้า เมืองสิงคโปร์ในตอนกลางคืนดูเหมือนเป็นโลกที่เต็มไปด้วยชีวิตชีวาและความเคลื่อนไหวที่ไม่เคยหยุดหย่อน

จากหน้าต่างที่เปิดออก เธอสามารถเห็นทิวทัศน์ของเมืองที่เต็มไปด้วยตึกระฟ้าแถวริม Marina Bay แสงไฟจากตึกต่าง ๆ สะท้อนกับกระจกของตึกสูงที่เรียงรายอยู่เสมือนแถบไฟแสงสีที่ค่อยๆ ส่องสว่างจากทุกทิศทาง ถนนด้านล่างเต็มไปด้วยแสงไฟจากรถยนต์และแท็กซี่ที่เคลื่อนที่ไปมา เสียงรถยนต์วิ่งผ่านดังเบา ๆ เข้ามาในห้องของเธอ บ้างก็จอดที่ไฟแดง บ้างก็วิ่งไปตามถนนที่เต็มไปด้วยเส้นสายของไฟรถ

ในมุมหนึ่งของทิวทัศน์นั้น Merlion ปรากฏขึ้นในความมืดท่ามกลางแสงสีจากพื้นน้ำตรงหน้า เป็นสัญลักษณ์ของเมืองที่ยังคงยืนหยัดภายใต้ความมืดของยามค่ำคืน มันอยู่ท่ามกลางแสงสะท้อนจากน้ำที่กระจายออกมาไปรอบ ๆ และเสริมสร้างบรรยากาศอันน่าประทับใจ

เมืองในตอนกลางคืนดูเหมือนเต็มไปด้วยชีวิต สถานที่ทุกแห่งมีแสงไฟให้ความรู้สึกอบอุ่นและไม่น่ากลัวเลย แต่ในขณะเดียวกัน ความมืดที่ปกคลุมเมืองก็ทำให้เกิดบรรยากาศที่มีความลึกลับ เธอรู้สึกเหมือนทุกสิ่งในเมืองนั้นมีเรื่องราวที่ซ่อนอยู่ บางสิ่งที่ยังไม่ถูกเปิดเผย

โซเฟีย ยืนมองแสงไฟเหล่านั้นอย่างเงียบ ๆ ราวกับมันเป็นการบอกเล่าถึงสิ่งที่เธอไม่สามารถเข้าใจได้อย่างสมบูรณ์ เธอเริ่มสงสัยในทุกสิ่งที่เธอเห็น แม้กระทั่งเมืองที่เต็มไปด้วยความมีชีวิตชีวานี้ยังคงมีความรู้สึกบางอย่างที่ขาดหายไปจากตัวเธอ

เสียงของลมที่พัดมาจากทะเลเบา ๆ ช่วยให้เธอรู้สึกสงบขึ้น แม้จะยังคงไม่สามารถหาคำตอบได้เกี่ยวกับชีวิตของตัวเอง

ทันใดนั้นความรู้สึกที่เหมือนมีบางสิ่งที่ลึกซึ้งกว่ามาเคาะประตูในใจเธอ ความคิดบางอย่างในหัวเริ่มหลุดลอยออกไป ทำไมเธอถึงรู้สึกเหมือนมีบางอย่างกำลังถูกปกปิดจากตัวเอง?

" ความทรงจำของคนเรามันหายไปได้หมดขนาดนี้เลยหรือ "