Hayat bazen insanı en beklenmedik anda, en hazırlıksız olduğu çaresizliğin tam göbeğinde bulurdu. Bir an önce kaybetmiş gibiyken, bir sonraki an umut yeniden belirirdi ufukta. Elif tam öyle bir andaydı; Kemal’in pençesinde, Ayhan yerde kanlar içinde, her şey bitmiş gibiyken, kader bir kez daha oyununu oynamıştı.
Çünkü o ses -o tok, öfkeli, kararlı ses- parkta yankılanırken, sanki zamanın kendisi durmuştu.
Herkes o sese döndü.
Kemal’in eli Elif’in kolunda dondu. Mehmet ve Hasan öyle sarsıldılar ki ayakta durmakta bile zorlandılar bir an. Ayhan yerde kanlar içinde yatarken gözlerini kırpıştırdı—ses tanıdık gelmişti ama inanamıyordu, rüya mı görüyordu acaba diye düşündü.
Elif ise sesi duymamıştı. Duyamazdı zaten. Ama Kemal’in elindeki tutuşun gevşediğini hissetti. Adam geriye dönmüştü, ba
