Bir hafta daha geçti. Ayşe teyzenin yanında olmaya devam ediyorlardı. Her sabah annesi mutfakta bir şeyler hazırlıyor, ikisi birlikte gidiyorlardı. Elif artık alışmıştı bu rutine. Ayşe teyze de biraz toparlanmıştı. Hâlâ üzgündü, hâlâ endişeliydi ama artık daha çok konuşuyordu, daha çok yiyordu.
O gün de her zamanki gibi Ayşe teyzenin evine gittiler. Annesi çorba yapmıştı, Elif ekmeği almıştı. İçeri girdiklerinde Ayşe teyze salonda oturuyordu. Televizyon açıktı, haberler okunuyordu ama Ayşe teyze izlemiyordu. Sadece boş boş önüne bakıyordu.
“Ayşe abla, günaydın,” dedi Elif’in annesi.
Ayşe teyze başını kaldırdı, gülümsemeye çalıştı. “Hoş geldiniz.”
Mutfağa geçtiler. Annesi çorbayı ocağa koydu, ısıtmaya başladı. Elif masayı hazırladı. Her şey normaldi. Her zamanki gibiydi.
Tam o sırada E
