Yusuf spor salonunun kapısını erken kapattı. Müşterilerden biri itiraz edecek oldu ama Yusuf’un yüzündeki ifade onu susturdu. Anahtarı çevirip kilitledi, cebindeki telefon durmadan titriyordu.
Aylin’den mesajlar yağıyordu:
“Yusuf lütfen… ben bilmiyordum…”
“Özür dilerim… ben aptal gibi davrandım…”
“Lütfen cevap ver…”
Yusuf mesajlara bakmıyordu bile. Kafasının içinde tek bir düşünce dönüp duruyordu: Elif’e tokat atılmış. Herkesin önünde. Suçsuz yere.
Telefonunu açtı, Aylin’i aradı. İki çalışta açıldı.
“Yusuf!” Aylin’in sesi çatlaklıydı, ağlamaktan kısılmıştı. “Yusuf ben—”
“Neredesin?” Yusuf’un sesi soğuktu, kesindi.
“Ben… evdeyim. Yusuf dinle lütfen, ben gerçekten—”
“Derya da seninle mi?”
Aylin duraksadı. “Evet. O da burada. İkimiz de—”
“On dakika içinde Meryem ablanın kapısında
