Sabah güneşi perdenin arasından sızıyordu. Elif gözlerini açtığında tavan tanıdık geldi—evinin tavanı değildi bu, annesinin İstanbul’daki evinin tavanıydı. Bir ay olmuştu burada, ama hâlâ her sabah uyandığında bir an şaşırıyordu.
Yataktan kalktı, pencereye yürüdü. Sokak canlıydı; bir kadın balkonda çamaşır asıyordu, iki çocuk bisiklet sürüyordu, yaşlı bir adam ekmek almaya gidiyordu. Herkesin bir hayatı vardı, bir yeri vardı, bir amacı vardı.
Peki ya benim?
Elif bu düşünceyi kafasından atmaya çalıştı. Kendini yatağa attı, tavana baktı. Dün gece olanlar aklına geldi—Aylin’in gözyaşları, Derya’nin özürleri, Yusuf’un kararlı duruşu.
Hepsi onun için yapılmıştı. Ama neden? O kimdi ki bu kadar ilgi gösterilsin? Sadece acınası bir kızdı, ailesinden kaçmış, kimsesiz kalmış biri.
Başını iki ya
