Akşam karanlığı mahalleye çökerken Meryem elindeki son siparişi kontrol ediyordu. Müşterisine teslim etmesi gereken bir gelinlik dikişiydi; incecik dantellerle işlenmişti, saatlerce uğraşmıştı üzerinde ve şimdi sonunda bitmişti. Eline aldı, özenle katladı, büyük bir naylon torbaya yerleştirdi. Sonra aynada kendine son bir bakış attı; saçlarını düzeltti, yorgun yüzüne baktı, gözlerinin altındaki morluklara, dudaklarının kenarındaki çizgilere… İçinden geçirdi:
“Ne kadar da yaşlanmışım. Daha kırklı yaşlarımdayım ama sanki altmış yaşındaymışım gibi.”
Çantasını aldı, kapıyı kilitledi. Merdivenleri inerken Elif’i düşündü; karşı apartmandaki Yusuf’un evinde, yalnız başına, güvende olduğunu umuyordu. Bu sabah ona bir not bırakmıştı:
“Kızım, ben müşteriye sipariş teslim edeceğim. Akşama döneceği
