Elif sabah erkenden kalktığında ilk salona geçmişti annesinin dikiş makinesinin başında bekliyordu ama yoktu. Garip, her sabah annesi çoktan başlardı işe, makinenin başında olurdu. Mutfağa gittiğinde annesini oradaydı, masada oturuyordu, elinde çay fincanı, gözleri pencerede.
Elif ona dokundu. Annesi irkildi, döndü. Yüzünde bir gerginlik vardı, gözlerinin altı şişmişti.
“Günaydın kızım,” diye işaret etti. Ama gülümsemesi zorakiydi.
Elif yanına oturdu. “İyi misin?”
Meryem başını salladı. “İyiyim. Sadece biraz yorgunum.”
Yalan söylüyordu. Elif bunu anlayabiliyordu. Annesinin elleri titriyordu, parmakları fincanı fazla sıkı tutuyordu.
“Anne, bir şey mi oldu?”
Meryem derin bir nefes aldı. Telefonu aldı, yazdı: “Dün akşam Ayşe abla aradı. Mahallede insanlar hâlâ konuşuyormuş. Aylin’in öz
