Alexandrea POV.
Tahimik ang buong biyahe.
Nakasandal ako sa dibdib ni Sebastian.
Mahigpit pa rin ang yakap niya sa akin.
Parang natatakot siyang mawala ako kapag binitiwan niya kahit isang segundo.
Ngunit sa pagkakataong iyon…
Wala akong maramdaman na kahit anong seguridad.
Dahil ang buong mundo ko ay parang unti-unting gumuho.
Mama.
Papa.
Black Mafia.
Founder.
Leader.
Mga salitang paulit-ulit na umiikot sa isip ko.
Parang sirang plaka na hindi matigil.
Napapikit ako.
Ngunit sa tuwing ipipikit ko ang mga mata ko…
Mas lalo lamang bumabalik ang mga mukha nila.
Ang mga taong buong buhay kong pinagkatiwalaan.
Ang mga taong akala ko kilalang-kilala ko.
Ngunit ngayon…
Pakiramdam ko sa tatlumpung taon gulang ko wala pala akong kaalam-alam.
Kahit isa sa mga taong pinagkatiwal
