Alexandrea POV.
Dahan-dahan kong iminulat ang mga mata ko.
Ang unang bumungad sa akin ay ang malamlam na ilaw ng parking area at ang walang tigil na pagbuhos ng ulan.
Ilang segundo pa ang lumipas na nakatulala lang ako. Hanggang tuluyang bumalik ako sa huwisyo at agad naalala ang nangyari.
Ang mga armadong lalaki na tumutok sa akin ng baril habang nanginging ako sa matinding takot. At si Sebastian ang kaisa-isang taong nagligtas sa akin.
Mabilis akong napaupo nang maayos at napalingon sa paligid. Tiniis ko ang kirot at hapdi na nararamdaman ko. At nanlaki ang aking mga mata sa nakita ko.
Ang grupong kanina ay nakapaligid sa akin ay nakahandusay na ngayon sa basang semento. May ilan na hindi makabangon. At karamihan ay nagpipilit na gumagapang palayo.
Mayroon ding nakahawak sa kani-k
