“ฮืมม..” เสียงครางครืนจากลำคอหนา ปาริฉัตรหวานจนวิศรุตเริ่มติดใจ หวาน.. หวานเหลือเกิน เธอหวานที่สุดเท่าที่เขาเคยชิมมา
ริมฝีปากหนากลืนกินเธออย่างช่ำชองจนร่างบางกระตุกไหวเพราะเสียวซ่าน ไม่นานสมองก็ขาวโพลนเมื่อโดนเขาส่งเธอลอยขึ้นไปแตะขอบฟ้าอีกจนได้
“คุณรุต.. อ๊าย!” ปาริฉัตรเชิดหน้าแล้วหวีดร้องปลดปล่อยอารมณ์ไปตามธรรมชาติ ลืมสิ้นว่าไม่ควรเผลอไผลตามเขาไป
วิศรุตกลืนกินน้ำหวานเจือจางจากเกสรดอกไม้ นิ้วเรียวยาวถอดถอนออกจากช่องทางคับแน่นที่ตอดนิ้วเขาอย่างอ้อยอิ่งก่อนหยัดกายยืนเต็มความสูง ก้มกระซิบชิดริมปากอิ่มและใบหน้ายั่วยวนที่กำลังกอบโกยลมหายใจเข้าปอดอย่างหอบเหนื่อย
“ครางดังขนาดนี้ ไม่กลัวน้องเธอได้ยินเหรอ” เขากระเซ้าแล้วยกยิ้มมุมปากเบาๆด้วยใบหน้าหล่อร้าย ดวงตาคมพราวระยับที่มองมาทำเอาปาริฉัตรเกือบละลายตามเขาไป
เธอเบิกตากว้างยกสองมือป้องปาก เพิ่งคิดได้ว่าเธอร้องเสียลืมไปเลยว่าห้องที่บ้านไม่ได้
