ANG tanging nakikita ko lang ay kadiliman. And yet, I no longer feel threatened by the dark. Here, I'm at ease. The calm and peaceful space here is helping me feel more comfortable. Dito ay makakapagpahinga na siguro ako. Wala na ang takot at alalahanin. I am welcoming death when I hear a voice calling my name. Hindi ko iyon pinansin ngunit lubhang napakakulit niyon.
“Breathe! Please!” nagmamakaawa ang kung sino mang tumatawag sa akin. Bahagya ko lang narinig ang boses niya.
Bigla ay naramdaman kong parang may umaahon buhat sa aking tiyan. I began to panic. No! Ayaw ko na sanang umalis sa lugar na ito. Mas payapa dito! Nasundan ang pag-ahon ng tiyan ko ng pakiramdam na para akong nahuhulog buhat sa kinaroroonan ko. Sumigaw ako sa takot ngunit naramdaman kong may nakadagan sa aking dibdib
