Yazarın anlatımı...
Elinde tuttuğu elbise sıkmaktan buruş buruş olmuştu.Saçları darmadağın, giydiği gömleği hayatında ilk defa bu kadar özensizdi.
Esma hanımı yanlış duyduğunu düşünüp yattığı yerden usulca doğruldu.
"Sen ne diyorsun Esma abla?"
Sesi hayret dolu ancak bir umut arar gibiydi. Öyleki yaşıyor dese inanırdı.
"Emin değilim ama hanım ağamla Devran'ı konuşurken duydum. Ağam içimden bir ses Xazel yaşıyor diyor."
Esma hanım, Afran'nın haline de üzülüyordu ama Xazel'in ölümü daha çok acı vermişti.
Bir ihtimale dayalı da olsa hevesle ayaklandı. küçük bir umut kırıntısı, neredeyse boştu, ama onun hâlâ tutunacak bir umudu varmış gibi sıkıca sarılmak istedi. Hızlı hareket edince sendeledi, duvara tutundu. Duvar soğuktu, ama en azından sabitti.
Sanki içinde donmuş nehir gibi
