Chapter 31
Gusto kong matawa sa reaksyon ni James. Sa buong durasyon ng byahe namin wala siyang ginawa kundi tingnan kami. Hindi siya nagsawa sawa sa katitingin sa amin. Akala mo binabantayan kami at tatakas any moment na malingat siya. Bwisit ka! Laking pag sisi mo ano! Buti nga sayo! bulong ko sa aking sarili. Hindi ko siya pinapansin at kinakausap maliban kung tungkol sa mga anak ko. Ilang beses niya akong tinangkang kausapin ngunit nag pretend na lang ako na hindi ko siya naririnig at hindi din nakikita. Hanggang ngayon sobrang sakit pa rin ang sugat na iniwan ng pagtataksil niya. Ilang taon yun na pilit kong ibinabaon at pilit kinakalimutan. Napaka hirap lalo na ng umalis ako noon.... Flashback 4 years ago.... Sumakay ako ng taxi pagka alis ko sa ospital. I will be
- Writer
